Verslagen
11 - 17 juli 2004: 5-daagse trektocht
foto's vind je hier.
Alles begon toen we zondagavond in Pulle aankwamen. Eerst was er de kennismaking: de kookouders (Linda en Robert), de begeleiders (Katrien en Koen) en dan natuurlijk de deelnemers (Marion, Anke, Liezl en Silke). Daarna werden we bestookt met een hele uitleg over wat en hoe het zou gebeuren, van wel 4 pagina’s lang! Daarna praatten we nog een beetje over koetjes en kalfjes tot het toch echt wel tijd was om onder de wol te kruipen.
Maandagmorgen kozen Anke, Silke en Marion een paard, Liezl had haar eigen pony (Sunshine) bij, daarna vertrokken we naar Schilde. Die eerste dag was nogal wennen, maar het lukte meteen! Op de middagstop hadden de ‘kookouders’ onze boterhammetjes bij die wij ’s morgens klaargemaakt hadden. Terwijl wij onze buikjes vol aten konden de paarden even rusten en wat smullen van het gras.
Ongeveer een à twee uur later stapten we alweer op om onze ‘reis’ voort te zetten. Aangekomen op boerderij De Dobbelhoeve, zadelden we onze paarden af, zetten we ze op de wei en daarna gingen wij eten. Als we voldaan waren, gingen we de paarden eten geven en maakten ons slaapplekje in het stro klaar. Een hele rustige nacht, dàchten we tenminste… Tot de boer zijn koeien om 4u ’s morgens binnen deed om ze te melken. Gevolg: een korte nacht!
Dinsdag morgen vertrokken we te paard naar manége De Heidepony’s in St-Job-In-’t Goor. De vorige dag had het veel geregend dus lagen er veel plassen, waar sommige paarden niet door durfden! Maar door de vaste hand van de ruiters moeten die dieren wel luisteren! Deze dag hadden we een nieuw spelletje uitgevonden! Namelijk Katrien (die ons dus overal mee naar toe sleurde!) bekogelen met rode besjes van aan de bomen. Als we haar hoofd konden raken hadden we 10 punten! Tot Katrien dit niet meer zo leuk vond, zei ze dat wie haar hoofd nog aanraakte met de besjes, haar kon trakteren! Trokken wij ons daar iets van aan??? Neen, natuurlijk niet!
Toen we op de middagstop aankwamen stonden Linda en Robert ons al op te wachten. Anke herkende dit bos al waar we aan het lunchen waren, want ze kwam hier af en toe eens wandelen met de hond. Ze wist dat manége De Heidepony’s hier vlak bij was. Maar we moesten nog een middag rijden, ‘dus waar zouden we dan naar toe gaan?’ dacht Anke. Typisch Katrien reden we dus gewoon nog een hele grote ronde!
De leden van manége De Heidepony’s verwelkomden ons vriendelijk. Na ons eten hadden we nog lang aan een tafel gezeten waarop een grote kaars stond. We vertelden verhalen en hielden raadseltjes. Wij wilden allemaal buiten in het poetshuisje van de paarden (dat enkel overdekt was) slapen. Koen vertrouwde ons niet en wou dus binnen slapen. De enige man in het gezelschap, buiten Robert die sliep samen met Linda in een tentje, was bang van de koude! Aldus Koen. Wij hadden een heerlijke nacht, buiten, het was lekker koel en niet te koud.
Als wij ’s morgens opstonden waren de leden van de manége al vroeg op. Rond 11u ’s morgens vertrokken we richting Zoersel. We zijn die dag door een klein meertje gewandeld waar Chico hoogst waarschijnlijk een hoefijzer verloren was. Dus ’s avonds kon de hoefsmid al komen. Silke en Marion hadden dit nog nooit zien gebeuren dus dat was een leuke ervaring voor hen.
Wat er die avond in de huifkarren, waar we sliepen, gebeurde weten zelfs Katrien en Koen nog niet! Dat blijft onder ons (Anke, Liezl, Silke en Marion).
De volgende morgen konden we dus niet uit ons bedje komen, omdat we nog zo moe waren. Dat vond Katrien niet zo leuk natuurlijk. Die morgen waren we pas rond 11u30 vertrokken.
Vandaag trokken we door de bergen van Lille. We verdeelden ons in twee groepjes, omdat dat gemakkelijker zou zijn voor ons én de paarden om op de bergjes te kunnen klimmen. Zo gezegd zo gedaan. Katrien, Bea (die deze dag er bij was gekomen om mee te begeleiden), Silke en Marion gingen als eerste groep. Koen, Liezl en Anke draaiden even terug en wandelden toen even door het meer van de Lilse Bergen. Een kwartiertje later waagden we ons over de bergen. Dat was heel fijn, alleen vond Koen even de weg niet meer terug. Katrien had ons een kompas mee gegeven en verteld om altijd naar het noorden te gaan. Later herinnerde Koen zich hieraan en vonden we onze vrienden terug.
Nu konden we verder ‘reizen’ naar manége Wittenberg in Herentals. Om de laatste avond te vieren kregen we als verrassing barbeque. Terwijl we ons dessert aan het opeten waren braken plots de paarden los. Alles laten vallen en rennen naar onze paarden. Gelukkig deden ze niets aan elkaar (we verdeelden de wei telkens in zes delen zodat er geen vechtpartijen konden ontstaan tussen de paarden). Als de paarden weer goed en wel op hun stukje stonden werd het weeral laat en kropen we allen onder de wol.
De volgende dag zongen we alle liedjes die we wel kenden! Iedereen kon van ver horen dat wij er aan kwamen. We vonden het allemaal zooo spijtig dat het afgelopen was. Maar om ons gerust te stellen beloofde Katrien ons om dit alles volgend jaar opnieuw te doen, dus waren we opnieuw gelukkig! Aangekomen bij Jos in Pulle stonden de ouders ons op te wachten en moesten we nu echt afscheid nemen van elkaar én van de paarden. Gelukkig hebben we elkaar’s telefoonnummers en adres!
We hope to see you all back!!!
Silke, Liezl en Anke