Verslagen
25-27 november 2005: weekend aan zee.
Foto's vind je hier.
Amai dit was ons wel een weekendje… Vrijdagavond kwamen we toe met de trailers, het was al donker dus we konden de grote plassen niet echt zien op de manege Cavallus in Koksijde. We waren met z’n vijf: Katrien, Olivier en Koen als begeleiders, Anke en Julie als deelnemers, o ja en Tisbe, de hond, natuurlijk ook. Weinig volk dus, maar ja, wie is er nu zo zot om eind november aan zee te gaan rijden? Wij dus.
’s Avonds zijn we gezellig samen in de caravan gekropen, terwijl het buiten zowaar een storm was, we waren blij dat de caravan het uithield. Met lekkere wafeltjes en drinken kletsten we gezellig bij, want het was lang geleden dat we elkaar gezien hadden. Toen we warm genoeg hadden en al een beetje heel erg moe waren, kropen we onder onze saarzekes (lees: dekens) in onze beddekes (lees: een paar matrassen en zetels samengepropt) en probeerden we te slapen, wat niet erg goed ging door die enorme wind, soms had ik het gevoel dat de caravan echt ging wegwaaien. Maar goed, we overleefden het, met of zonder veel slapen.
De volgende morgen werden we uit ons bed gehaald door Lena, de derde deelneemster. We genoten van een lekker ontbijt en daarna gingen we naar de paarden. (ik zal maar niet vermelden dat het dan al aan het regenen was). Allen opgezadeld en klaar vertrokken we op onze paardjes Micha (van Katrien), Remi (van Olivier), Evita (van Koen), Chico (van Anke), Shiva (de mooiste van al) (van Julie) en Farah (van Koen maar Lena reed erop). Iedereen had zijn dikke regen- en winterkleren aangetrokken. Door de duinen reden we, een prachtig zicht met mooie natuur en ideaal om tot rust te komen. We zongen wat liedjes, af en toe een drafje en zo kwamen we na een tijdje aan het strand. “Leuk!” zal je denken, nou dat was het niet, want we waren nog niet op het strand of we waaiden al bijna weg. Ze hadden rukwinden van 80 km/u voorspeld en dat was het ook wel denk ik. Nu ja, dat ging nog wel en we gingen dan per twee maar eens een galopje proberen. Micha en Shiva vertrokken eerst en het ging heel goed, aan onze rechterkant een regenboog die oprees uit de zee, die maakte het perfect. Hoewel… we waren nog maar een halve minuut aan het galopperen of het begon te regenen. En het toppunt: eventjes erna, nog steeds in galop, kwam er zowaar een hagelstorm op ons af. Pijn! Ook onze paardjes vonden dat niet erg leuk en op een gegeven moment, toen we weer allemaal samen waren, wilde Shiva gewoon niet meer vooruit en draaide ze haar kont naar de hagel, en daar stonden we dan allemaal stil, te midden van het strand en in de hagel… Na een tijdje toen het wat beter was, gingen we terug verder, een paar van ons bevroren en we waren toch zo blij als we twee uur later, bijna doodgevroren, aankwamen bij onze middagstop. Toen we daar goed opgewarmd waren en lekkere broodjes en soep hadden gekregen, gingen we terug op pad, met of tegen onze zin. Maar we konden de koude trotseren en met nog een beetje regen en hagel op onze weg kwamen we dan toch uiteindelijk terug aan in de Cavallus, kletsnat… ’s Avonds kregen we daar een lekker bord spaghetti en we hebben allemaal gesmuld! Na wat babbelen en een evaluatie van onze ‘mooie’ dag, weer in onze bedjes gekropen, en nu konden we wel beter slapen, iedereen was enorm moe!
Zondag bij het ontbijt besloten we dat we toch wel weer een dagtocht zouden doen, ondanks het hondenweer. We hadden de opties ‘een tocht van twee uur’ en ‘geen tocht op zondag’ uitgesloten en na een lekker ontbijt gingen we er weer tegenaan. Het weer was eerlijk gezegd niet veel beter dan zaterdag, maar goed, we waagden ons er toch maar aan en hoewel we een kortere weg konden nemen, deden we toch de hele rit. Langs het strand galoppeerden we nu met z’n zessen samen, wat enorm leuk was (afgezien van mijn hoed die soms eens afwaaide…). Daarna zijn we nog eens in de zee gegaan, toen de zon even scheen en we eens helder konden nadenken wat we zouden doen (in plaats van ons af te schermen van de hagel en te hopen dat het vlug zou overgaan), Olivier had lekkere boterkoeken gekocht dus die aten we ’s middags heel smakelijk op, met lekkere warme chocomelk in manège Ter Duinen. Daar konden we ons weer goed warmen, want het was nodig. Even later terug te paard, door de duinen, richting Cavallus. Het begon al donker te worden toen we onze koffers gingen pakken, helaas. En na een uitgebreid afscheid keerden we terug huiswaarts.
Ondanks het slechte weer was het toch een enorm leuk weekend, en we hebben erdoor leren relativeren, want het weer kan altijd slechter… J
Bedankt Katrien, Olivier en Koen!
Julie