Home
Nieuws
Koeien
Pinken
Verkoop
Foto's
Columns
Links Gastenboek
|
|
Column die in "De Boer" van 26 augustus 2005 staat: Dairy Management Awards 2005. Wanneer deze tekst in “de boer” verschijnt, is het voor mij en ons gezin D-day (Dairy Management Awards 2005).Want vandaag 26 augustus, worden de 9 genomineerde Vlaamse melkveehouders met hun familie en vrienden in Oudenaarde verwacht voor de bekendmaking van de winnaars van de verschillende awards. Of we nu een trofee winnen of niet, het feit dat we bij de 9 genomineerden zijn is op zich al een hele eer en een bekroning voor ons melkveebedrijf. Maar ik ga nu ook niet schijnheilig doen, als je meedoet aan een wedstrijd hoop je natuurlijk stiekem dat je kans maakt om te winnen. Maar het was voor mij helemaal niet zo vanzelfsprekend om ons bedrijf in te schrijven voor deze wedstrijd. Ik had wel in een vlaag van enthousiasme het deelnemingsformulier via internet opgehaald. Maar toen ik vragen begon te lezen als:” Wat is binnen Uw bedrijfsuitbating het meest authentiek en exclusief. M.a.w. waar bent U het meest fier over en wat zou U het liefst willen tonen aan iedereen die het zien wil? “ , kon ik zo direct niets bedenken, ons bedrijf is in mijn ogen maar een heel gewoon doorsnee melkveebedrijf zoals er in Vlaanderen zoveel zijn. De inschrijvingsformulieren zijn dan in de kast beland waar ze hoogst waarschijnlijk zouden zijn blijven liggen, zonder ze te versturen. Maar een bezoek aan ons bedrijf van Eric Lievens van VRV voor de aankoop van een stiertje dat naar de KI- opfokstallen vertrok en het tegelijkertijd afsluiten van 2 nieuwe stiercontracten, zette mij aan het denken.” Misschien heb ik toch wel iets specials, namelijk een volledig eigen gefokte veestapel “ Sinds mijn ouders in 1955 getrouwd zijn en van hun respectievelijke ouders elk 2 koeien als huwelijkscadeau meekregen is er nooit meer een dier bijgekocht. In al die jaren is er door gebruik te maken van de in onze ogen beste KI-stieren eerst door mijn ouders, met het MRY-ras, later door mij met het gebruik van Holstein stieren, een degelijke veestapel opgebouwd. De blikvanger op ons bedrijf is de koe die luistert naar de naam Generaal, het is een Lieutenant- dochter uit een Jubilant RF- moeder. Zij heeft tot nu toe in 5 lactaties ruim 80.000 kg melk geproduceerd met een fantastische vet / eiwit verhouding van 4,29/ 3,70 . Daarenboven is ze ook nog eens supervruchtbaar, want 7 embryospoelingen, leverden in totaal in 72 goede embryo’s op, en wat zeker zo belangrijk is, ze geeft haar talenten door aan haar nakomelingen. Bovendien is ze dan ook nog eens drager van de redfactor. Een dochter en 4 kleindochters hadden of hebben momenteel een stiercontract voor het roodbont fokprogramma van VRV-HG, een kleinzoon en een achterkleinzoon vertrokken reeds naar de KI.. Kortom een droomkoe die elke melkveehouder wel in zijn stal zou willen denk ik Het inschrijvingsformulier werd dan net voor het verstrijken van de uiterste inschrijvingsdatum toch verstuurd en tot onze eigen verbazing bleken we uiteindelijk 1 van de 9 genomineerde bedrijven te zijn. Het bezoek van de 5-koppige jury was een leerzame ervaring. Vragen naar het waarom van bepaalde zaken in de bedrijfsuitbating, waar je anders nooit bij stil staat, omdat je ze zo vanzelfsprekend vind, was voor mij echt verrijkend. Ook mijn doelstelling om BVD en IBR – vrij te worden leverde interessante gesprekstof op, omdat dit bij de overheid blijkbaar nog steeds geen prioriteit is. De moeilijkste vraag om te beantwoorden, was waarom heb je ingeschreven voor deze wedstrijd? Ook nu kan ik die vraag nog niet echt concreet beantwoorden. Ik denk dat 2 zaken de doorslag gegeven hebben, in de eerste plaats ben ik fier op mijn veestapel, die een afspiegeling is van mijn visie op fokkerij, namelijk veel melk met zo hoog mogelijk eiwitgehalte en een zo nauw mogelijke vet / eiwit verhouding, dit in combinatie met een duurzaam en functioneel exterieur. Anderzijds wil ik aantonen of bewijzen dat een boer die syndicaal ( bestuurslid van: de bedrijfsgilde, de arrondissementsraad, DGZ-Vlaanderen enz…) en sociaal (bestuurder van het cultureel centrum in onze gemeente, lid van de participatieraad in de school van de kinderen, enz.) toch een melkveebedrijf kan hebben dat in orde is. Met andere woorden, dat geen tijd hebben omwille van de boerderij, geen excuus kan en mag zijn om U als boer afzijdig te houden in het syndicale en sociale leven in Uw omgeving. Een goede relatie met collega’s, buren en medeburgers is de beste garantie om onze sector maatschappelijk leefbaar en aanvaardbaar te houden naar de toekomst toe. Of we nu deze avond een prijs winnen of niet, we gaan er in elk geval samen met de collega’s een leuke en gezellige avond van maken. Marcel Heylen .
Column die in "De Boer" van 8 juli 2005 staat: Afbakenen van de Agrarische structuur blijkbaar niet eenvoudig. Terwijl ik deze tekst schrijf valt buiten de regen met bakken uit de hemel onder begeleiding van een erg intensief klank en lichtspel. Een hevig onweer treft ook onze regio, nadat we bij vorige gelegenheden goed weg kwamen hebben we deze keer wel goed prijs. Akkoord het mocht wel eens regenen want alles begon behoorlijk droog te worden. Maar op deze heftige manier van beregenen zaten we nu ook weer niet te wachten. De hierboven beschreven situatie is ook van toepassing op het RVS (Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen). We wachten al jaren op de afbakening van de fameuze 750.000 ha agrarisch gebied. Maar nu men begonnen is met het invullen van de opdracht, blijkt dat men het weer veel ingewikkelder aan het maken is dan nodig. Die indruk kreeg ik tenminste toen ik enkele weken geleden op een informatievergadering aanwezig was, waar enkele medewerkers van het studiebureau dat de verkenningsnota in opdracht van de Vlaamse regering heeft opgesteld, uitleg kwamen verschaffen voor vertegenwoordigers van gemeentebesturen, Gecoro- leden, belangengroepen enz… Uit hun uiteenzetting bleek dat, wat iedere boer met een beetje gezond verstand als van zelfsprekend vind, voor deze mensen helemaal niet zo van zelfsprekend is. De Vlaamse regering doet er dus goed aan de vinger aan de pols te houden en het doen en laten van het studiebureau met argus ogen te volgen Het ging zelfs zover dat tijdens de vragenronde aan het einde van de voorstelling een van de sprekers zonder blikken of blozen verklaarde dat de hoofddoelstelling van deze afbakening het creëren van voldoende natuurgebieden is. Van een koude douche gesproken, en wij naïeve boeren die dachten dat het afbakenen van de agrarische structuur voor het grootste deel heel eenvoudig te realiseren was. Het zou toch niet meer dan logisch zijn dat een gebied dat op het gewestplan geel is ingekleurd en dat bij de mestbank is geregistreerd als zijnde in landbouwgebruik, zonder discussie in het RVS ook als agrarisch gebied wordt ingekleurd. Op de vraag van een van de aanwezige boeren waarom er geen gebruik werd gemaakt van de kaarten van boerenbond over het grondgebruik door de agrarische sector, werd botweg geantwoord dat enkele steekproeven hadden uitgewezen dat deze niet betrouwbaar zijn. Op een gegeven moment kwamen enkele interessante cijfers op het scherm, in onze regio die de naam”Neteland” meekreeg zijn op dit ogenblijk 74.440 ha in landbouw gebruik, volgens de plannen die het studiebureau voor ogen heeft zouden er daar in de toekomst nog tussen de 60.500 ha en 65.923 ha van overblijven, waarvan dan nog eens 9.778 ha verweving gebied zou worden, waardoor er dus in het beste geval nog een goede 56.000 ha zuiver agrarisch gebied zou overblijven en in het slechtste geval een goede 50.000 ha. Met andere woorden een daling van de agrarische oppervlakte tussen de 25 en de 33 procent al naargelang men de maximum dan wel de minimum richtcijfers hanteert. Op mijn vraag hoe men in Godsnaam ooit 750.000 ha landbouwgebied gaat overhouden als men in onze regio al zoveel gronden gaat onttrekken aan de landbouw, antwoordde de spreker dat er momenteel te veel grond in landbouwgebruik is. Op de vraag waarom er zoveel verwevinggebied nodig is, kwam als antwoord dat het nodig was dat men in die bepaalde gebieden de landbouw beperkingen kon opleggen op gebied van bemesting, teelten, maaitijdstip enz… om op die manier de aanwezige fauna en flora maximale ontwikkelingskansen te bieden. Wat bij mij de reactie ontlokte het is toch wel God geklaagd dat wanneer er ergens, dank zij de goede zorgen van de boeren, zeldzame planten of dieren zich thuis voelen, de groene lobby direct moet afkomen met verbodsbepalingen en beperkingen voor de boer. Met andere woorden de boer wordt gestraft, terwijl die bepaalde dieren of planten daar net aanwezig zijn door de goede landbouwpraktijken van de boeren, omdat ze op de akkers eten vinden, terwijl ze in de natuurreservaten omkomen van de honger, ondanks de zo geroemde biodiversiteit. Volgens mij is er een serieuze omkering van het systeem nodig , beloon de boer die bepaalde vogels of diersoorten of planten op zijn gronden heeft en hij zal alle moeite doen om ze daar te houden, terwijl men nu eerder de neiging heeft ze te verjagen om geen problemen te krijgen. Ik roep dan ook alle boeren op om de hele afbakeningsprocedure op de voet te volgen en indien nodig opmerkingen en aanvullingen over te maken aan het betrokken studiebureau. Ook tijdens de zomermaanden moeten wij als boeren syndicaal actief blijven.
Column die in "De Boer" van 6 mei 2005 staat: Dat
ik op deze stralende zondagmorgen 1 mei tijd heb om achter mijn computer te
kruipen om deze bijdrage te schrijven heeft alles te maken met een oude
levenswijsheid die mijn ouders mij altijd voorgehouden hebben, namelijk geduld
is een schone deugd of je kan soms meer verdienen met geduld te hebben dan met
er onbezonnen in te vliegen. Want
al heb ik buiten het gazon rond ons huis nog niet gemaaid dit jaar, dit in
tegenstelling tot de meeste boeren hier bij ons in de buurt, toch voel ik mij
helemaal niet onrustig bij dit mooie weer. We hebben hier nu eenmaal een
boerderij met overwegend lager gelegen gronden en weilanden, die
in het voorjaar een weekje langer droog en zonnig weer nodig hebben om
bekwaam te zijn voor bewerking. Vooral
de overvloedige regen van afgelopen donderdag nacht , 15 millimeter op enkele
uren tijd, gooide onze planning serieus overhoop, we hadden er namelijk op
gerekend om tijdens dit weekend de laatste maïspercelen zaai klaar te krijgen.
Ik ben ten gevolge van mijn operatie aan de achillespees afgelopen winter, voor
het tractorwerk namelijk nog steeds afhankelijk van mijn schoolgaande zonen, die
dat met plezier doen. Wij hopen dus, indien het weer wat meewil, tijdens het ons
heer hemelvaartweekend onze laatste
maïs te kunnen zaaien. En anders
zal het nog wat later worden… Wat
onze koeien betreft hebben we letterlijk
vruchtbare weken achter de rug, een e.t.-spoeling van onze beste koe leverde
namelijk 11 goede embryo’s op, een stiercontract spoeling
van een Stadel pink met Canvas rf resulteerde in 5 goede embryo’s. En
een roodbont Misty stierkalf
vertrekt een van de volgende dagen naar de KI opfokstallen van HG-VRV, hopelijk
voor een vruchtbare carrière. Bovendien is
er nog een stiercontract afgesloten met een Kian pink. Voor de fokkers onder U
is het duidelijk dat het hier over roodbonte dieren gaat, en ondanks dat ik mij
ook een roodbont fokker voel is slechts 10 % van onze koeien roodbont, wel zijn
de meeste van onze zwartbonte koeien drager van de redfactor. Maar de reden van
de KI interesse is toch vooral de hoge genetische aanleg voor eiwit, waar ik
reeds sinds jaren op selecteer. Vooral vanuit economisch oogpunt, een hoog
eiwitgehalte is volgens mij, namelijk het middel om een goede melkprijs te
realiseren. Maar dat niet iedereen die mening deelt, blijkt uit het stiergebruik
in Vlaanderen van afgelopen jaar, waar we zien dat 4 van de meest gebruikte
stieren in Vlaanderen het eiwitgehalte serieus verlagen. Er
zijn natuurlijk ook andere middelen om een hogere melkprijs te realiseren, ik
verwijs hierbij naar een Nederlands initiatief Dutch Dairy Board (DDB) en aan de
belangstelling van de melkveehouders te zien, meer dan 200 personen op de
vergadering in het Antwerpse Beerse, is er wel nood aan een hogere melkprijs. De
Nederlandse sprekers kwamen met een erg mooi verhaal op de proppen. Door het
bundelen van zoveel mogelijk
melkveehouders verdeelt over alle zuivelfabrieken wil men een’ marktmacht’
creëren die de melkprijs kan doen stijgen naar een hoger niveau. Het
belangrijkste en ultieme wapen is de tijdelijke leveringsstop. En net dat is
volgens mij het zwakke punt van heel het verhaal, en daar het ganse opzet juist
daar op steunt is het volgens mij een doodgeboren kind. Hoe ga je de boeren in
godsnaam zover krijgen om hun melk voor een tijd niet te leveren, je valt dan
wel zonder inkomen, je moet ondertussen wel Uw koeien blijven melken en
voederen, dus onkosten maken. Een ander probleem is dat de meeste melkveehouders
grote individualisten zijn, met woorden is men bereid actie te voeren maar
wanneer het op daden aankomt haakt men af en denkt men enkel aan zichzelf. Het
beste voorbeeld is de hele quotumhandel, iedereen vind dat de prijs die men op
de vrije markt geeft veel te hoog is. Het is niet realistisch, het is economisch
niet verantwoord maar toch wordt er aan deze absurde prijzen melk verhandeld,
ondanks het feit dat er een duidelijke prijsafspraak voor quotumhandel is,
namelijk de prijs van het quotumfonds, er is bij mijn weten toch niemand
verplicht om op de vrije markt meer te betalen dan bij het quotumfonds. Maar
desalniettemin zijn er collega’s die tot 4 maal zoveel betalen. Als je op deze
manier geld over de balk gooit is de melkprijs nooit hoog genoeg. Is las onlangs
dat de Nederlandse boeren vorig jaar nagenoeg 40% van hun melkgeld terug
investeerden in de aankoop van quotum, dat zijn in mijn ogen cijfers om van te
duizelen, en ze roepen bij mij de vraag op zou het niet beter zijn om dit geld
verslindende systeem maar best zo snel mogelijk af te schaffen. Genoeg
zwaarmoedige overwegingen, ik ga nu samen met mijn vrouw met de fiets naar de
opendeurdag van de school van onze oudste zoon, ik wens iedereen een prachtige
zomer. Column die in "De Boer" van 11 maart 2005 staat: Winterperiode ten einde De wel opmerkelijk lange laatste stuiptrekkingen van deze winter lijken nu wel definitief tot het verleden te behoren zodat we ons stilaan kunnen gaan opmaken voor de lentewerkzaamheden. Het werd trouwens stilaan tijd want op heel wat veebedrijven staan de mestkelders al behoorlijk vol en kijkt men hoopvol uit naar een weersverbetering zodat men kan beginnen met het bemesten van de weilanden en de akkers. Ook de laatste vergaderingen van het winterseizoen worden omstreeks deze tijd gehouden, wij ronden met onze bedrijfsgilde af met een vergadering die de sprekende titel draagt, actualiteiten in de landbouw. De hele lijst opsommen zou ons te ver lijden maar ik zou toch een paar opmerkelijke feiten willen overlopen. Je kan er niet omheen dat na de verkiezingen van 13 juni 2004 en met het aantreden van de nieuwe Vlaamse regering onder leiding van minister-president Yves Leterme er een nieuwe wind waait over het Vlaamse platteland. Eerst en vooral is er Leterme zelf, die duidelijk laat aanvoelen, in woorden, maar hoe langer hoe meer ook in daden dat hij een minister voor landbouw is. De eerste concrete realisatie van de CD&V -minister van landbouw die door de melkveehouders op gejuich is onthaald zijn de plannen voor de bijsturing, lees: vereenvoudiging, van de quotummobiliteit. De commotie die er even was in verband met de afschaffing van de 30-km zone, zonder dat de landbouworganisaties er naar gevraagd hadden, leek het akkoord even op de helling te zetten. Ondertussen is deze passage geschrapt en kan de nieuwe regeling ingaan op 1 april. Alle boeren en tuinders hopen nu natuurlijk dat Leterme ook zijn reeds meermaals geuite belofte, zal kunnen realiseren om snel werk te maken van de afbakening van de ondertussen beruchte 750.000 ha landbouwgrond in het kader van het ruimtelijk structuurplan Vlaanderen. Op de medewerking van de Vlaamse boeren kan hij alvast rekenen, wat duidelijk af te leiden is uit het enthousiasme waarmee de kaarten van het landbouwgrondgebruik door de leden van Boerenbond over het hele Vlaamse land zijn ingekleurd. Wij hebben ons werk gedaan, nu is het aan U mijnheer de minister. Een ander Vlaams minister die bij de boeren hoge verwachtingen wekt is Kris Peeters, die onder andere leefmilieu en natuur onder zijn bevoegdheid heeft. Waardoor hij bevoegd is voor het mestdecreet maar ook de mestbank valt onder zijn voogdij. Hij is duidelijk een minister die niet met zich laat sollen. Dat bewees hij vorige week nog toen hij ter gelegenheid van een interpellatie in het Vlaams parlement over de werking van de mestbank, de administratie van deze dienst er stevig van langs gaf, hij verweet hen geen correcte informatie te geven en hierdoor de rechtszekerheid van de betrokken boeren te ondergraven, de zelfde wet op verschillende manieren te interpreteren naargelang het hun goed uit komt en als uitsmijter die kon tellen verweet hij de mestbank in het algemeen onvoldoende klantvriendelijk te zijn. Kortom de minister verwoorde wat veel boeren reeds jarenlang aan den lijve ondervinden. Na het stellen van de diagnose hopen we maar dat minister Peeters ook de juiste maatregelen zal nemen om van de mestbank een aanspreekpunt te maken waar de boeren met hun problemen terecht kunnen om op een positieve manier hun milieudoelstellingen te bereiken. Die ingesteldheid hopen we ook terug te vinden in het nieuwe MAP dat de minister aan het voorbereiden is. Hopelijk kan hij ook in deze materie zijn wil doordrijven en een gebruiksvriendelijk mestactieplan op poten zetten waardoor we aan de Europese normen voldoen zonder dat er extra maatregelen moeten genomen worden. Iets wat duidelijk niet naar de zin van de groenen is, maar al te graag zouden zij, als we het groene Europees parlementslid Bart Staes vorige week bezig hoorden heel Vlaanderen kwetsbaar gebied maken, want een Europese veroordeling zit er volgens hem aan te komen. Heel deze zaak is weer maar eens een bewijs dat de groenen de klassieke landbouw in Vlaanderen willen kapot maken en zonder scrupules voorbijgaan aan de enorme inspanningen die de land en tuinbouwsector de afgelopen jaren geleverd heeft, met resultaat trouwens als we de elk jaar verbeterende resultaten van de Mapmeetpunten zien. Het is nu aan de gewezen grote baas van Unizo om te bewijzen dat je met een realistische aanpak die rekening houdt met de economische draagkracht van de landbouwsector een even goed of zelfs nog beter resultaat op milieugebied kan bereiken dan door regelneverij zoals zijn groene voorgangers het deden. Wij wensen hem in elk geval veel succes. Column die in "De Boer" van 7 januari 2005 staat: Nieuwjaar Wanneer U dit schrijfsel onder ogen krijgt zijn er al weer enkele dagen van het nieuwe jaar voorbij gevlogen. Ten minste toch voor de meeste onder U, die elke dag druk in de weer zijn op hun boerderij of die andere interessante bezigheden hebben. Voor mij gaan de dagen momenteel erg traag voorbij, ik zit hier namelijk weer met een blok (plaaster) aan mijn been. Ik ben, nadat ik in december 2003 aan mijn linker achillespees ben geopereerd, op 20 december 2004 opnieuw onder het mes gemoeten dit keer aan mijn rechter achillespees. Waardoor ik mij moet verplaatsen met krukken of met een rolstoel, dat zijn allemaal interessante hulpmiddelen, maar het blijven hulpmiddelen, je bent voor alles en nog wat afhankelijk van anderen, en wat het ergste is, nu moet ik de bezigheden op ons melkveebedrijf volledig aan mijn vrouw en kinderen overlaten. En dat knaagt, want zoals de meeste onder U, heb ook ik het moeilijk om de verzorging van de dieren uit handen te geven, je wil alles zelf doen want dan pas ben je zeker dat het goed gedaan is. Ik weet wel dat dit niet waar is, maar de meeste boeren van mijn generatie zijn nu eenmaal zo opgevoed. Maar laat er geen misverstand over verstaan mijn vrouwtje Chris en onze 2 zonen, Hans en Toon leveren prachtig werk, de koeien worden netjes op tijd gemolken en de kalveren en het jongvee krijgen vol enthousiasme de nodige zorgen. Het voordeel dat ik heb met deze tweede operatie is dat ik nu op voorhand weet dat ik er rekening moet mee houden dat de revalidatie 6 maanden in beslag zal nemen. Daar waar ik bij de eerste operatie eigenlijk niet goed wist waar ik aan toe was. Want als je zoals ik de vorige keer, 2 maanden lang elke werkdag naar de kinesist moet, zonder dat je de eerste weken beterschap voelt dan begin je U op den duur toch serieus zorgen te maken hoor. Maar de wetenschap dat het een kwestie van veel oefenen en geduld hebben is, en dat het resultaat is dat ik terug zonder pijn kan stappen, maakt dat ik de toekomst vol vertrouwen kan tegemoet zien. Ik weet niet hoe het in de rest van Vlaanderen is maar hier in de Antwerpse Kempen heb je de indruk dat je bij de overgang van oud naar nieuw om middernacht in Bagdad of een andere zwaar onder vuur liggende regio woont. Ik gun de mensen best hun pretje maar het probleem is dat je aan de koeien moeilijk kan uitleggen wat er gaat gebeuren. Want wij mogen hier dan wel afgelegen wonen, in een dichtbevolkte regio als Vlaanderen is de afstand tussen de verschillende dorpen erg klein, wij wonen in vogelvlucht maar enkele honderden meters van 3 dorpen en elk jaar houden we ons hart vast tegen dat de hel losbarst. Enkele jaren geleden hadden we 2 koeien met een kapot getrapte speen na het klank en lichtspel van nieuwjaarsnacht. Sindsdien jagen we onze koeien om kwart voor twaalf recht en lokken we ze naar het voederhek waardoor ze dan toch al niet meer uit hun slaap gewekt worden en de schrikreacties binnen de perken blijven. Wanneer deze “boer” verschijnt is Agriflanders in volle gang, de Vlaamse land en tuinbouwbeurs die elke 2 jaar meer en meer bezoekers lokt en die een staalkaart is van de Vlaamse agrarische sector, en die trouwens ook behoorlijk wat niet- landbouwers lokt. Wat erg belangrijk is om het maatschappelijk draagvlak van de sector voldoende groot te houden. Net als 2 jaar geleden bieden wij ook dit jaar weer een dier van ons bedrijf aan op de veiling die de eerste dag van de beurs afsluit. Eerder op de dag treedt het crème de la crème van de Vlaamse melk en vleesveehouderij onder de schijnwerpers, in de verschillende prijskampen en dochtergroepen demonstraties. Ik vind het een hele eer dat we een vaars kunnen aanbieden die aan de strenge selectienormen voor de veiling voldoet. Nu nog hopen dat het enthousiasme van de organisatoren en de aanbieders overgenomen wordt door de kandidaat kopers. Want ik ben er vast van overtuigd dat de top Vlaamse veehouders internationaal voor niemand moet onderdoen. Alleen zijn wij als Vlamingen altijd veel te bescheiden en denken we altijd dat men in het buitenland zoveel meer kwaliteit heeft. Dat onze beroepsbekwaamheid in het buitenland meer en meer bekend geraakt blijkt uit het feit dat tot voor enkele jaren onze Vlaamse veehouders vaarzen gingen kopen in de ons omringende landen, terwijl er nu hoe langer hoe meer Vlaams vee richting buitenland gaat. Een beurs als Agriflanders is een prachtig uithangbord om ons kwaliteitsvee in de schijnwerpers te plaatsen. Om af te sluiten wil ik iedereen nog het beste toewensen voor 2005, in de eerste plaats een goede gezondheid, veel arbeidsplezier, veel warmte en geborgenheid in Uw gezin en een goed boerenjaar. ::Archief:: Klik hier voor de columns van 2004
|
U kunt een e-mailbericht met vragen of opmerkingen over deze website verzenden aan
de webmaster
|
