|
Dit is een onofficiële fansite.  Balamory Alweer een kijkcijferkanon uit het Verenigd Koninkrijk. "Balamory" scoort evenhoge toppen als de Teletubbies en de Tweenies tijdens hun gloriedagen, maar eigenlijk had het net zo goed anders kunnen aflopen. Op sommige hoofdpunten breekt de serie radicaal met beide voorgangers! Toch lusten de kinderen er pap van, in die mate zefs dat de rage soms wordt vergeleken met de Beatlemania.
Opzet De makers waren zó allergisch aan poppenspel (de cultuurbarbaren!), dat ze besloten om "Balamory" enkel en alleen met echte mensen te filmen. Geen poppen, geen animaties, maar wel levende mensen - weliswaar op kinderniveau. Ze gaan hier zo ver in, dat zelfs de doelgroep van de serie - peuters en kleuters - bijna helemaal naar de achtergrond verschoven is: aan het begin en op het einde van het programma verschijnt de plaatselijke kleuterklas in beeld, maar daartussen zijn het alleen de (volwassen) hoofdrolspelers die de dienst uitmaken. Zo'n acht in totaal, al verschijnen er meestal maar drie to vier per episode. En toch spelen de kinderen een belangrijkere rol dan je zou denken. Alle hoofrolspelers zijn namelijk dol op kinderen, en elk excuus is goed genoeg om even naar de kleuterschool te gaan. Ze houden ervan om activiteiten voor en met de kindjes te doen, maar daarvoor moeten ze eerst wel enkele problemen zien te overwinnen.
Structuur Het fictieve dorpje Balamory is een prachtig dorpje, waar alle mensen aardig zijn, en waar de natuur een ongelooflijk schouwspel biedt. Het plaatselijke kleuterklasje wordt geleid door de belangrijkste hoofdrolspeelster: Miss Hoolie. Aan het begin van elke aflevering zie je Miss Hoolie haar huisje verlaten, op naar de kleuterschool. Daar begroet ze de kijkertjes, en duidt op een speciale wijzerplaat aan hoe het weer vandaag is: zonnig, koud, regen of wind. Terwijl Miss Hoolie haar jas ophangt, haalt ze ook een voorwerp uit haar bergkast, en dat geeft al een beetje aan waarover het vandaag zal gaan. En dan komt de schoolbus! Zodra de kinderen aan hun activiteiten begonnen zijn, komt één van de andere hoofdrolspelers op bezoek. Deze heeft meestal een prima idee voor een activiteit met de kindjes, maar daarbij is hij/zij op een probleem gestuit, waarvoor hij geen oplossing weet. Miss Hoolie geeft hem de raad bij iemand langs te gaan, en vanaf dan kan het verhaal goed beginnen. Alle personages wonen in een gekleurd huis, en de vraag is dan natuurlijk: naar welk huis gaat de hoofdrolspeler? In een kort reggae-liedje gaat hij alle huizen af, vooraleer in het juiste huis binnen te gaan, en een ander personage te ontmoeten. Meestal ontdekken beiden dan, dat er nóg een probleem moet opgelost worden. Samen ontdekken ze wie er daarbij kan helpen, en deze persoon wordt in zijn liedje voorgesteld. Dan gaat de eerste hoofdpersoon (amaai, dit wordt serieus ingewikkeld) naar deze persoon, het probleem wordt opgelost, en eindelijk kan de activiteit met de kinderen doorgaan. Tenslotte sluit Miss Hoolie de aflevering af. Opmerking: In sommige afleveringen gaat Miss Hoolie met de kindjes op uitstap. In dat geval gaat begint de aflevering in het winkeltje van Penny en Suzie, niet in de kleuterklas. Het is dan ook Penny of Suzie die het weer aanduidt. De gekleurde huizen vormen een duidelijke structuur in het programma, net zoals de liedjes. Ook wordt het verhaal tot drie keer toe samengevat (telkens als er een nieuw personage wordt voorgesteld).
Kindersoap Het succes van de serie toont aan dat de makers er goed in geslaagd zijn om de serie verteerbaar te maken voor het jonge volkje. Eerst en vooral hebben we het net al over de structuur gehad. Dan is er ook nog de blije sfeer, en de verhaaltjes zelf. De problemen waarmee de hoofdrolspelers te maken krijgen zijn natuurlijk niet zo erg, maar vanuit het standpunt van de jonge kijkertjes is de serie wel geloofwaardig.
De "meest politiek correcte serie" Zo staat Balamory inderdaad bekend. Nu moet ik even waarschuwen: ik heb een enorme hekel aan de term "politiek correct denken", want niet zelden leidt dit juist tot een toename van de mistoestanden die men wil bestrijden. Waarom speelt de politieke correctheid zo'n grote rol in de serie? Als je nagaat dat twee hoofdrolspelers zwart zijn en een derde een handicap heeft, is er niet veel uitleg meer nodig. Waarin de reeks (en kindertelevisie in het algemeen, vooral op de BBC) wél verschilt met programma's voor volwassenen, is dat hier tijdens de uitzending nooit een punt van gemaakt wordt, en hierin zit hem juist de kracht van dit soort televisie. Laat me me even nader verklaren: mensen met een handicap of een andere afkomst, het blijft een gevoelig onderwerp (Als je me niet gelooft, kijk dan maar eens op de pagina over Penny Pocket). Op internet kun je negatieve reacties op de serie lezen - gaande van mensen die zich ergeren aan de "geforceerde" politieke correctheid, tot open en bloot racisme. Dat het landsbestuur probeert om racisme en discriminatie ook via de televisie te ontmoedigen is natuurlijk een goede zaak, waar uw nederige dienaar volledig achter staat. Alleen... de manier waarop dit gebeurt stelt dikwijls niet veel voor, vind ik. Het valt me dikwijls op, dat men ervan uitgaat dat er slechts twee soorten mensen bestaan, goede en slechte. Wat er daartussen ligt? Daarover wordt met geen woord gerept. Op de Belgisch/Nederlandse televisie wordt dat heel duidelijk als er migranten meespelen: ofwel worden ze als extremistisch of fundamentalistisch voorgesteld, ofwel als de-allerliefste-mensen-op-de-hele-wereld die het slachtoffer worden van racisten. Als je onze politici hoort, of als je de kranten leest, worden de mensen dikwijls ook in deze zwart-witpositie gedrumd: wie durft te twijfelen aan de multiculturele samenleving krijgt algauw het etiket "racist" opgeplakt, en wie het opneemt voor migranten wordt dikwijls scheef bekeken. Zo'n opdeling is gewoon niet realistisch, en ik geloof niet dat deze manier van doen de mensen echt zal aanzetten tot minder racisme en/of discriminatie. Immers, wie echt racistisch is, of wie echt discrimineert, zal het stereotiepe beeld van "de-liefste-mensen-ter-wereld" beschouwen als achterbakse propaganda. De laatste tijd hoor je steeds meer de vraag om op televisie meer allochtonen, mensen met een handicap, holebi's enz... te tonen. Het idee is zeker niet slecht, maar dan moeten ze wél realistisch getoond worden. En in dit soort dingen zijn kinderprogramma's gewoon honderd keer meer geavanceerd dan de "echte" televisie, juist omdat ze deze mensen voorstellen als gewone mensen - niet slechter dan anderen, maar ook niet beter. "Balamory" mag dan wel bekend zijn, maar in deze materie waren ze zeker niet de eerste. Denk maar aan de Teletubbies en de Tweenies. En in "Story Makers" zijn alle menselijke hoofdrolspelers zwart. Jonge kinderen aanvaarden mensen meestal zoals ze zijn - als ze door de volwassenen ook zo voorgesteld worden. Wanneer gaan wij deze gewoonte eens overnemen? Echt geforceerd politiek correct kun je de serie niet noemen. Er wordt immers nooit gesproken over het "anders-zijn" van sommige personages.
Wistjedatjes
Link
|
