|
Dit is een onofficiële fansite.  Lazytown Een TV-serie die kinderen aanmoedigt om buiten te spelen in plaats van tv te kijken? Ik had het zelf niet gekker kunnen bedenken, maar hij bestáát. Beter nog: de serie is bijzonder succesvol. Nog geen jaar nadat BBC de serie begon uit te zenden is er al een Vlaamse versie te zien. Hoog tijd voor een nadere kijk, zou ik zo zeggen.
Opzet Lazytown, een IJslands kinderprogramma, vertelt het verhaal van een dorpje waarin nooit wat gebeurde. Iedereen bleef maar binnen op zijn/haar luie kont zitten, en het spelen van videospelletjes werd aanzien als lichamelijke arbeid. Toen Stephanie, het nichtje van de klungelige burgemeester Millford Meanswell, bij haar oom in Lazytown kwam wonen, was ze dan ook bitter teleurgesteld dat niemand zin had om met haar buiten te gaan spelen. De kinderen Ziggy, Trixie, Pixel en Stingy waren gewoon met geen stokken buiten te krijgen! Oom Millford vertelde Stephanie een legende over een superheld die in de buurt van Lazytown zou rondhangen. In haar wanhoop schreef Stephanie een brief naar deze "Sportacus" en raad eens wat er gebeurde: Sportacus bleek wel degelijk echt te bestaan! In zijn supercoole zeppelin snelde hij naar Lazytown om de kinderen een gezonde levensstijl aan te leren. De spectaculaire stunts van Sportacus en de optimistische levensvisie van Stephanie vormden een ijzersterke combinatie, en algauw was Lazytown zijn naam ruimschoots overstegen. Dit is echter niet naar de zin van slechterik Robbie Rotten, een onverdraagzame brompot die er alles aan doet om Sportacus weg te krijgen, zodat het gejoel van spelende kinderen niet meer voor overlast zorgt. De serie is een verbluffende combinatie van "echte" actie (menselijke acteurs), poppenspel en computer-gegenereerde achtergronden en figuren. Het is zo goed als onmogelijk om te zeggen waar de realiteit stopt en de computeranimatie begint. Om de kijkers te boeien gebruikt Lazytown de beproefdse succesformule van humor en liedjes.
Structuur Een typische Lazytown-aflevering begint met het blije gejoel van de spelende kinderen. Robbie Rotten wil dat het lawaai stopt, en bedenkt het zoveelste maffe plan om de kinderen stil te krijgen (en, liefst gelijktijdig, Sportacus te verjagen). Vrijwel altijd hijst hij zich in de één of de andere idiote vermomming en op die manier kan hij zijn plan grotendeels ten uitvoer brengen: Sportacus wordt verbannen, de kinderen spelen niet meer, enzovoorts. Maar uiteindelijk loopt het plan toch verkeerd, hetzij door Robbie's eigen domheid, hetzij omdat één van de kinderen lont begint te ruiken. Sportacus redt dan de situatie, en Robbie keert wanhopig terug naar zijn huis. De aflevering eindigt met Robbie Rotten, die in zijn huis zit te kniezen over zijn verlies. Zelfs thuis stuntelt hij nog verder, wat toelaat de show met een grap te beëindigen.
Een kritische blik De stijl van Lazytown is nogal... uniek. Het snelle tempo, de soms ronduit overdreven visuele humor en de over-over-overacting zorgen ervoor dat je echt aan de serie moet wennen. Maar als die drempel éénmaal genomen is, springen de voordelen van deze aanpak beter in het oog. Vooral de humor profiteert van deze stijl, en Robbie Rotten wordt een slechterik waar je alleen maar dol op kunt zijn. Ook voor volwassenen is de serie leuk om te zien, ook al blijft de opzet toch tot nadenken stemmen... Als je weet dat er in de Lazytown-merchandising ook al DVD's worden verkocht, wordt de Heilige Missie van de programmamakers toch wel een beetje ontkracht. Kinderen aansporen om buiten te gaan spelen én DVD's verkopen? Hallóóóó, zeg. Daarbij komt nog de nadruk op Magnús Scheving als acteur/bedenker/producer van de serie. Op de officiële website wordt Scheving nét niet heilig verklaard, en dat is meestal geen goed teken. Uw nederige dienaar is zelf opgegroeid met topsporters die helemaal opgingen in hun eigen mythe en uitgroeiden tot de meest overbodige egomaniakken die je je maar kunt voorstellen. Is dit ook het geval bij Lazytown? Waarschijnlijk ben ik een beetje té pessimistisch, want de moraal van de serie beperkt zich niet alleen tot "ga buiten spelen maar kijk naar onze DVD's". Andere positieve (en minder controversiële) boodschappen kompen ook aan bod, zoals gezond eten (fruit en groente), eerlijk zijn, en ruzies uitpraten in plaats van alles op te kroppen. En ook al wordt Magnús Scheving zo verafgood, in de serie zelf heeft hij nog altijd minder schermtijd dan de echte hoofdrolpersoon, namelijk Julianna Rose Mauriello als Stephanie. Haar stunts zijn nog indrukwekkender dan die van Scheving als je bedenkt dat Magnús Scheving, als atleet, dat soort dingen gewend is. Julianna is "maar" een gewone actrice, maar toch danst ze alsof ze nooit iets anders gedaan heeft en doet ze met gemak een volledige split. Probeer dat laatste vooral niet thuis. De beslissing om Lazytown in Vlaanderen uit te zenden was wel degelijk een goede. Maar ook hier is inbreng van de ouders belangrijk om de serie maximaal te benutten.
Wistjedatjes
Link
|
