|
Dit is een onofficiële fansite.  Samson Ras: Bobtail Leeftijd: nog heel jong Stem en poppenspel: vroeger Danny Verbiest; nu Peter Thyssen Catchphrases: "Wah, Gertje..." (begin van een zin) "Dat is toch geen plobreem!" "Mmmja!" "Het is een heel ondeugende, maar lieve hond", zo begon in 1991 het refreintje van het Samson-lied. Voor de hedendaagse kijkertjes is het misschien moeilijk om te geloven dat hun favoriete hondje vroeger inderdaad niet altijd even braaf was. Af en toe durfde Samson wel eens een "stoute" opmerking maken. Alleen al in het Samson-lied kun je er enkele vinden:
Samsons gewoonte om woorden en namen verkeerd uit te spreken is een belangrijke kapstok voor de serie: voor de kijkertjes heeft het een structurele rol en is het een garantie op humor. Als Samson zich verspreekt, wordt hij verbeterd door de anderen (meestal Gert). Zowel Gert Verhulst als Danny verbiest zien dit "spraakgebrek" als een teken dat Samson nog jong is: "Samson is niet dom, maar hij moet nog veel leren." En dit verklaart meteen ook het succes van deze schattige bobtail: kinderen lachen om zijn versprekingen, maar in hun binnenste kunnen ze zich toch identificeren met Samson. Ze weten immers dat ze zelf ook dikwijls fouten maken, en daarom voelen ze met hem mee. Een andere leuke illustratie van Samsons (kinderlijke) naïviteit is zijn reactie als Gerts gepraat onderbroken wordt door geklop op de deur. Vrijwel altijd is Gert net bezig te vertellen wat iemand hem gezegd heeft, en dan krijg je dit soort dialoogjes: Gert: "De burgemeester had immers aan mij gezegd dat.." (Gebons op de deur) "Lap, er klopt iemand op de deur." Samson (in alle onschuld): "Wah Gertje, en waarom had meneer de burgemeester zo gezegd dat er op de deur geklopt werd?" Taal Afgezien van zijn versprekingen gebruikt Samson ook een nogal omvangrijke kindertaal. Hij begint zijn zinnetjes dikwijls met "wah" en gooit er nog veel "een heel klein beetje", "eigenlijk" en "zo" tussendoor. Korte zinnetjes groeien op die manier al snel uit tot ganse monologen en Samson is dan ook heel lang aan het woord, ondanks het feit dat hij eigenlijk niet eens zoveel wilt zeggen. "Ik denk dat de burgemeester straks gaat langskomen" klinkt, in het Samsonees, ongeveer op deze manier: "Wah, Gertje, ik denk eigenlijk zo een heel klein beetje bij mezelf zo, dat meneer de burgemeester zo straks naar hier zal komen, zo." Deze manier van spreken staat in schril contrast met de hedendaagse tendens om jonge tv-figuren eerder beperkt te laten spreken (de Teletubbies!). Nochtans zijn Samsons monologen niet onrealistisch: als kinderen 4 à 6 jaar oud zijn, maken ze dikwijls (te) lange zinnen, omdat ze teveel in één keer willen zeggen. En daarin verschilt Samsons manier van spreken wél met de werkelijkheid: zijn zinnen zijn lang, maar zitten eigenlijk niet eens zo verkeerd in elkaar, en bovendien wil hij niet meer zeggen dan normaal. Lichaamstaal Samson ligt vrijwel altijd in zijn mandje, of op een tafel. Zijn pootjes of staartje zul je dan ook nooit zien bewegen. Als compensatie schudt Samson zijn kop heftig heen en weer als hij spreekt - eigenlijk kun je dit vergelijken met de overacting van de andere acteurs. Studio 100 kan met recht trots zijn op hun allereerste creatie. Samson biedt jonge kinderen een humoristische kijk op zichzelf, met al hun sterke en zwakke eigenschappen. Wistjedatjes
|