|
Ik heb de witte waterlelie lief ...
die
zo blank is
en
zo stil
haar
kroon ontplooit in de zon .
Rijzend
uit donkere vijvergrond ... heeft
ze het licht gevonden en
ontsloot toen blij haar goudgele
hart . Nu
rust ze peinzend op het watervlak ... en
wenst ... niets meer ... niets
meer dan dat .
|