De statige Sint-Michielstoren, met een onderbouw uit de 11de en een campanille uit de 18de eeuw, is sedert 1955 als monument beschermd en eigendom van stad Roeselare.
Met zijn twaalf goed toegankelijke verdiepingen van het museum wekt het de interesse op voor een merkwaardige en boeiende klokkengeschiedenis.
Een klokkenstoel laat de bezoeker kennis maken met luidtechnieken en luidwijzen. Hoger toont een werkende mechaniek, de speeltrommel, hoe in het verleden de juiste
tijd werd aangeslagen.

Op de klokkenluiderszolder zwaaien geregeld vier manueel te luiden klokken en laten mensen de levensweg beluisteren. Het torenuurwerk, dagelijks opgedraaid, zie en hoor je ‘(on)rustig’ tikken.
De ‘wandeling’ laat je genieten van een prachtig panorama waarin o.a. de Kemmelberg en IJzertoren te herkennen zijn.
In het klokkenhuis hangen 47 en wat lager 2 grotere klokken: ze vormen samen de Roeselaarse stadsbeiaard. Didactische platen, verspreid over de verschillende verdiepingen, vervolledigen een kroniek van een eigenaardige Roeselaarse klokkencultuur.
Klokkenluiders en beiaardiers wensten dan ook dit patrimonium te beschermen en het manueel klokluiden te propageren. Met dit doel werd in 1987 de VZW “Roeselaarse Klokkengilde” opgericht.
Een ‘evenementenkalender’ stelt de jaarlijkse animatie voor.
Zeer uniek hierin is het luiden van ‘Het Groot Akkoord’. De vereniging brengt ook “het Jaarboek” uit. Frequentie en aard van het luiden zijn duidelijk omschreven door Kerk en stad. Hoofdklokkenluider Eddy Matyn is hiervoor officieel aangesteld.
Een algehele restauratie van de beiaard enkele jaren terug leidde tot een zeer nauwe samenwerking met de Beiaardschool “Jef Denijn” uit Mechelen. Onder haar impuls en met de volwaardige steun van het Roeselaarse Stadsbestuur werd in de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord een Beiaardklas te Roeselare opgericht. Onze stadsbeiaardier, Koen Cosaert, fungeert er als docent. Wie de toren bezocht raakt in de ban van een gebouw met een eigen sfeer. Elke verdieping tovert vanuit het verleden een eigen schilderij en vertelt de bezoeker een rijk verhaal van een samenleving door klokken geregeld. Het Roeselaarse Stadsbestuur volgt dan ook zeer nauwgezet de werking rond haar eigenste monument.