Uranus

Gegevens

Uranus Diameter: 52000 km
Afstand tot de zon: 2,74 miljard km
Omlooptijd: 84 jaar
Rotatietijd: ± 17 uur en 17 minuten
Dichtheid: 1270 kg/m3 (water: 1000)
Zwaartekracht: ± 8,86 m/s2 (aarde: 9,81)
Temperatuur aan het wolkendek: -215C

Uranus is de derde reuzenplaneet die we tegenkomen. Ze werd toevallig door William Herschell ontdekt op 13 maart 1781. De samenstelling verschilt wat van de twee vorige planeten. Door de lagere massa ontbreekt de laag metallisch waterstof, terwijl de kern veel groter is, ongeveer 5 aardmassa's. Dit resulteert in een grotere dichtheid dan Saturnus. Saturnus heeft een dichtheid kleiner dan die van water, de dichtheid van Uranus is 20% groter dan die van water, ongeveer zoals Jupiter.

Verdere informatie

Het meest opvallend is de extreme helling van de rotatieas van de planeet. Ze ligt bijna op haar zij. Waarschijnlijk komt dit door een botsing met een groot object. Dit heeft tot gevolg dat de polen om beurten een kleine veertig jaar zonlicht ontvangen. Nog vreemder is dat dit geen effect lijkt te hebben op bijvoorbeeld de wind. Die waait evenwijdig met de evenaar. Blijkbaar heeft de atmosfeer zo'n grote massa en warmtecapaciteit dat de afwisseling van 40 jaar licht en schaduw weinig effect heeft op de temperatuur.
Het magnetisch veld van de planeet maakt dan weer een hoek van 60 met de draaias van de planeet. Dit veld lijkt ook niet in de kern zelf te ontstaan, maar aan de rand van de kern. Dit magneetveld zorgt ook voor poollicht dat door de Voyager 2 werd waargenomen.
De blauwgroenige kleur van de planeet is het gevolg van methaan in de atmosfeer. Met hulp van de computer zijn er enkele wolkenbanden waargenomen.
De planeet heeft 27 manen. Ze zijn echter geen van alle groter dan circa 1500 km.
Er zijn ook ringen aangetroffen. Ze bestaan net als de ringen van Saturnus uit stofdeeltjes en grotere brokstukken tot 10 meter, maar ze zijn lang niet zo spectaculair. Ze bestaan uit donkere deeltjes en zijn veel smaller. Ze werden toevallig ontdekt in 1977. Men probeerde sterlicht dat door de bovenste lagen van de atmosfeer van Uranus scheen te analyseren. Net voor de sterren de rand van de atmosfeer bereikten, begonnen ze echter te flikkeren. Dit bleek door een tiental ringen veroorzaakt te worden.
Uranus

Uranus met de vaalblauwe kleur, veroorzaakt door de aanwezigheid van methaan.
(foto NASA/JPL-Caltech)

» home       » site kaart       » info       » contact
Laatst aangepast: 14.2.2006
Copyright © 2000-2006, Maarten Driesen