Apollo-12

Op 14 november 1969 werd de tweede maanvlucht gelanceerd vanuit Florida. Deze lancering verliep niet zonder problemen. Het weer was slecht boven Cape Canaveral. Enkele seconden na de lancering werd de raket getroffen door bliksem, waardoor de instrumenten uitvielen. Gelukkig was Von Brauns Saturn-V robuust genoeg, maar de stroom in de capsule lag uit. Al snel wist Bean dit met wat hulp van Houston op te lossen.
Op 19 november landden Conrad en Bean met de LM op de maan. De landingsplaats lag in het noordwesten van de Surveyor krater, in de Oceaan der Stormen. Vlakbij lag één van de merkwaardige stralen die vertrekken vanuit de krater Copernicus, 370 km naar het noorden. In de buurt lagen nog verscheidene kraters met diameters tussen de 50 en 400 meter. Ze hadden de opdracht dicht bij de Surveyor-3 te landen. Hiervoor moesten ze weer op handbesturing overgaan, wat extra moeilijkheden en risico's meebracht. Toch wisten ze de Intrepid op amper 180 m van het doel neer te zetten.
De astronauten maakten twee wandelingen met een totale duur van 7 uur en 45 minuten. Op één van de wandelingen werd een bezoek gebracht aan de Surveyor-3. Er werden enkele onderdelen van deze onbemande sonde mee terug naar aarde gebracht. In een deel van de camera bleken enkele bacteriën het bijna 3 jaar in het vacuüm op de maan overleefd te hebben. Er werden ook deeltjes uit de zonnewind opgevangen met een stuk aluminiumfolie, en er werden foto's genomen met een stereoscopische camera. Met de speciaal brilletje geven deze foto's een 3D-beeld van het maanoppervlak. Er ging tevens een kleine nucleaire krachtbron mee (met plutonium). Die moest de instrumenten van het nieuwe Apollo Lunar Surface Experiments Package gedurende een jaar van stroom voorzien.
Op 20 november vertrok men terug vanop de maan en op 24 november kwam de capsule neer in de Stille Oceaan, na een missie van meer dan 10 dagen.

Charles Conrad aan het werk met de antenne voor de instrumenten.

De Surveyor-3 tijdens het bezoek van de Apollo-12.