Commandant: Walter Wally Schirra
CM-piloot: Donn Eisele
LM-piloot: Walt Cunningham
Na de ramp met de Apollo-1 lag het bemande gedeelte van het project even stil. De Apollo-2 en -3 zijn nooit vrijgegeven, in 1967 werd alleen de onbemande Apollo-4 gelanceerd. Op 22 januari en 4 april 1968 werden de Apollo-5 en -6 eveneens onbemand gelanceerd. Apollo-4 werd een vrij onopmerkzame vlucht. Tijdens Apollo-5 moest de maanlander voor het eerst getest worden. Dit ging door computerproblemen echter maar gedeeltelijk door. De vlucht van Apollo-6 ging volledig de mist in. De volledige Saturn-V met de CSM-LM combinatie zou getest moeten worden. Tijdens de lancering begon de raket echter te schommelen, zonder ernstige gevolgen. Daarna vielen er een aantal panelen van de koppelring voor de maanlander. Toen vielen twee motoren van de 2de trap uit, waardoor de capsule in een verkeerde baan kwam. De 3de trap faalde eveneens bij een 2de ontbranding, waardoor de motor van de SM moest gebruikt worden om in een min of meer aanvaardbare baan te raken.
Apollo-7 had eigenlijk Apollo-1 moeten heten. Maar de NASA besliste de
onbemande vluchten en de rampzalige Apollo-1 ook te nummeren. Zo werd Apollo-7 de
eerste bemande vlucht. De enige opdracht voor de astronauten was het uittesten van
alle systemen.
De lancering verliep gelukkig vlekkeloos. Bijna elf dagen lang werd alles uitgetest,
en alles werkte over het algemeen zoals het moest. De hoofdmotor,
die de capsule naar de maan en terug moest brengen werd ook getest, door hem acht
keer te ontsteken gedurende een halve tot 67,6 seconden. Het enige probleempje
tijdens de vlucht was een verkoudheid van de drie astronauten. Schirra was de eerste
die last kreeg, de volgende dag hadden de twee andere astronauten het ook. Door de
gewichtsloze toestand hoopte alle vocht zich op in hun luchtwegen, waardoor ze serieus
last hadden van een banale verkoudheid. Tijdens de landing droegen de astronauten
overigens ook geen helm, om hun luchtwegen en oren niet al te hard te belasten.
Na 163 baantjes om de aarde kwam de capsule dan op 22 oktober neer in de
Atlantische oceaan, ten zuidoosten van Bermuda, op nauwelijks 2 kilometer van
de geplande landingsplaats. Hierbij bleken de opblaasbare
drijvers ook uitstekend te werken.
