Er waren echter enkele verschillen in het uiteindelijk ontwerp. De Russen bleken niet in staat een herbruikbare motor te ontwikkelen. Er werd dus gekozen om de motoren en de brandstoftank tot één geheel om te vormen. Bij de Amerikaanse shuttle bevinden de motoren zich op de shuttle zelf. Voor de rest komt het ontwerp vrij goed overeen met de shuttle.
Door een hoop vertragingen werd de eerste vlucht steeds verder uitgesteld. Op 15
november 1988 vond dan toch de eerste vlucht plaats. Er was echter geen bemanning
aan boord. Alles werd door de computer geregeld. De vlucht verliep nagenoeg perfect.
Spijtig genoeg was dit tevens de laatste vlucht. Nochthans was de Buran (of Boeran) geen slecht
ontwerp. Op veel gebieden presteerde ze beter dan de Shuttle. Ze was kleiner en lichter,
maar had toch een groter vrachtruim en meer laadvermogen. Maar de Sovjet-Unie stond op
springen, en er was nauwelijks geld genoeg om de Mir te onderhouden. Ook de machtige Energia-raket, die
de Buran omhoog moest brengen, werd nooit meer gebruikt. Er staan momenteel drie orbiters en
enkele ongebruikte Energia's ergens in Rusland weg te roesten.
Ondertussen werken de Russen aan een nieuwe mini-Shuttle, de Kliper. Het moet 6 personen
kunnen vervoeren en 700kg vracht. De lancering zou gebeuren met een Oekraïense Zenit. Het
schip bestaat eigenlijk uit twee delen: een afwerpbare service module, gekopieerd van de
huidige Sojoez, en een 25 keer herbruikbare bemanningsmodule. Het systeem is veel eenvoudiger
dan de Shuttle, en door de herbruikbare module voor 6 personen en interessante vervanging
voor de Sojoez.
De ESA heeft ook interesse getoond in het project, wat de kansen verhoogt dat het project
werkelijk zal uitgevoerd worden.
