Russische maansondes

de Luna-serie | de Zond-serie

De Luna-serie

Ook gekend onder de naam Loena, Loenik of Lunik, waren deze sondes de eerste planeetverkenners. Er werden er in totaal 24 gelanceerd. Een klein overzicht:

Luna-1
Lancering: 2 januari 1959
Dit was de eerste verkenner die de maan bereikte in 1959, amper een jaar na de lancering van de eerste kunstmaan, de Spoetnik. De sonde passeerde de maan op 5000 km.

Luna-2
Lancering: 12 september 1959
Eerste 'landing' op de maan. Dit was eigenlijk niets anders dan een metalen bal met wat sovjet-emblemen op.

Luna-3
Lancering: 4 oktober 1959
Passeerde de maan en nam de eerste foto's van de achterzijde.

Luna-4
Lancering: 2 april 1963
Moest waarschijnlijk een landing maken, maar miste de maan met 8336 km.

Luna-5
Lancering: 9 mei 1965
Weer een poging tot een zachte landing. De remraket liet het afweten, waardoor de sonde neerstortte in de Wolkenzee.

Luna-6
Lancering: 8 juni 1965
Nog een poging tot landing. Door een verkeerde koerscorrectie halverwege, miste de sonde de maan op meer dan 150000 km.

Luna-7
Lancering: 4 oktober 1965
Weer een mislukt landingspoging. De remraket begon te vroeg te werken, waardoor de brandstof te vroeg op was. Stortte zodoende neer in de Zee der Stormen.

Luna-8
Lancering: 3 december 1965
Ditmaal ging de remraket te laat af, waardoor de sonde eveneens in de Zee der Stormen neerstortte. Onderweg werden wel nog enkele instrumenten getest.

Luna-9
Lancering: 31 januari 1966
Deze landing lukte eindelijk. De Russen hadden nu als eersten een zachte landing uitgevoerd. De sonde kwam terecht in de Oceanus Procellarum (Zee der Stormen). Er werden panorama-foto's genomen en er ging een tv-camera mee.

Luna-10
Lancering: 31 maart 1966
Kwam in een baan om de maan en had instrumenten bij voor ondermeer stralingsmetingen. De sonde werkte op batterijen en hield het uit tot 30 mei.

Luna-11
Lancering: 24 augustus 1966
Ook dit was een orbiter die metingen deed i.v.m. straling en zwaartekracht. De batterijen hielden het uit tot 1 oktober.

Luna-12
Lancering: 22 oktober 1966
Nog een orbiter. Ditmaal werden er ondermeer foto's genomen van het oppervlak, met een maximale resolutie van ongeveer 15 meter.

Luna-13
Lancering: 21 december 1966
Dit was terug een lander. De sonde kwam terecht in de Oceaan der Stormen. Er werden weer panorama-foto's genomen. De sterkte van de bodem werd ook gemeten, evenals de straling aan het oppervlak.

Luna-14
Lancering: 7 april 1968
Weer een orbiter. De sonde was vrij gelijkaardig aan de Luna-10.

Luna-15
Lancering: 13 juli 1969
De Russen wisten dat de Amerikanen op 21 juli mensen op de maan zouden hebben. Met deze sonde werd gepoogd maangrond op te halen, voor de Apollo-11 terug zou zijn. De sonde verbleef een paar dagen in een baan om de maan en nam ondermeer foto's. Op 21 juli, op dezelfde dag als de Apollo-11 probeerde de sonde te landen. De landing in de Mare Crisium was min of meer gelukt, maar toen viel de sonde om.

Luna-16
Lancering: 12 september 1970
Dit was een tweede Russische poging om maangrond mee te brengen. De landing in Mare Fecunditatis lukte ditmaal, en op 24 september landde de sonde in Kazachstan, mét de maangrond (een kleine 100 gram).

Luna-17
Lancering: 10 november 1970
Deze lander had een maanvoertuigje bij, de Loenochod. Het ding was uitgerust met een zonnepaneel en was voorzien om het drie maan-dagen uit te houden. Het werden er uiteindelijk elf. Gedurende deze tijd reed het voertuigje meer dan 10 km over het oppervlak van Mare Imbrium. Er werden meer dan 20000 foto's genomen.

Luna-18
Lancering: 2 september 1971
Deze sonde maakte 54 baantjes om de maan. Hierna liet men het (onbedoeld?) op de maan te pletter storten.

Luna-19
Lancering: 28 september 1971
Een orbiter die ondermeer straling en zwaartekracht bestudeerde. Er werd ook gezocht naar massa-concentraties op de maan.

Luna-20
Lancering: 14 februari 1972
Deze sonde landde in de Mare Fecunditatis en stuurde enkele bodemmonsters terug. De capsule met de monsters kwam op 25 februari terug in de Sovjet-Unie terecht.

Luna-21
Lancering: 8 januari 1973
Deze sonde had weer een voertuigje bij, de Loenochod 2. Voertuigje is misschien slecht gekozen. Het ding woog namelijk 850 kilo, was 135 cm hoog, 170 cm lang en 160 cm breed. Er waren ondermeer vier panoramische en drie video-cameras aan boord. Er werd in vier maanden meer dan 37 km afgelegd.

Luna-22
Lancering: 2 juni 1974
Deze orbiter nam foto's en deed metingen over het magnetische veld van de maan.

Luna-23
Lancering: 28 oktober 1974
Deze sonde moest nog eens bodemmonsters terugsturen. Ze raakte echter beschadigd bij de landing in de Mare Crisium, waardoor het graafgedeelte niet meer werkte. Er was nog gedurende drie dagen contact met de sonde.

Luna-24
Lancering: 14 augustus 1976
Deze sonde landde op een paar honderd meter van de Luna-23. Ditmaal konden er wel bodemmonsters teruggebracht worden. Dit was tevens de laatste sonde van de Luna-serie.

> naar boven

De Zond-serie

In deze serie zitten ook verkenners die niet naar de maan zijn gestuurd, namelijk de Zond-1, -2 en -4. De andere 5 hebben vluchten uitgevoerd rond de maan, waarna ze op aarde terugkeerden om geborgen te worden. Zo kon men de foto's op aarde ontwikkelen, wat een veel betere kwaliteit gaf. Het was voor de Russen ook een goede oefening om later met de Luna's bodemmonsters naar de aarde te halen.
De Zond-4, -5 en -6 waren eigenlijk Sojoez-capsules die onder een schuilnaam werden gelanceerd.
> naar boven
Luna-9

De Luna-9

de Loenochod
Het maanwagentje Loenochod tijdens een test op aarde.

» home       » site kaart       » info       » contact
Laatst aangepast: 20.3.2005
Copyright © 2000-2005, Maarten Driesen