|
De eerste Amerikaanse raketten, zoals de Redstone uit 1953, waren
eigenlijk niet meer dan opgevoerde V-2's. Vele Duitse raketingenieurs
waren na de oorlog immers (al dan niet vrijwillig) naar de Verenigde
Staten getrokken om daar verder te werken. Er zat overigens behoorlijk
wat rek in de oude V-2. De Redstone II (Jupiter) uit 1957 kon een hoogte
bereiken van 2400 km, maar was niet krachtig genoeg voor een echte lancering
naar een baan rond de aarde. Hiervoor was een meertrapsraket nodig. De Duitse invloed duurde tot na het Apollo-project, toen Wernher Von Braun met pensioen ging. De Saturn-I(B)De ontwikkeling van deze raket werd in 1957 begonnen onder leiding van Wernher Von Braun. De bedoeling was een lanceervoertuig voor geavanceerde missies te bouwen. Toen uiteindelijk besloten werd om een maanvlucht te maken, konden met deze raket de eerste proeven gedaan worden. Om de bemande Apollo-capsules in een baan rond de aarde te krijgen werd de eerste trap van de Saturn-I uitgerust met de derde trap van de nieuwe Saturn-V. Dit werd dan de Saturn-IB.De Saturn-VDe Saturn-IB kon de capsules in een baan rond de aarde krijgen, maar voor de maan was iets krachtigers nodig. De Saturn-V werd een gigantische drietrapsraket die het ganse schip in één keer in een baan naar de maan kon brengen. Er werd nog even overwogen om een schip in een baan om de aarde te bouwen, waarvoor meerdere lanceringen met een kleinere raket nodig waren, maar dit ging niet door.Enkele gegevens:
Eerst werd er gedacht om deze raket later nog voor andere doeleinden te gebruiken, maar na het Apollo-project kwam ze nog maar één keer van stal, om het Skylab te lanceren. |
![]() De Saturn-IB bij de lancering van de Apollo-7.
|