Kropart


GRAAG VERWOORD IK MIJN GEDACHTEN...


In klei - steen - metaal - hout en verf

Een zoektocht naar evenwicht, het wringen in onmogelijke bochten om toch maar te zijn.
Deuken en builen maken ons tot mens of onmens, mooi of lelijk, groots of klein. De letsels die genezen of telkens weer open barsten.
Hoe hoog we ons hoofd ook willen houden, we zijn wankele onevenwichtige wezens die bang zijn te verliezen.
Krampachtig geloven we in wat we zelf creëren en komen tot de conclusie dat we onszelf steeds bedriegen.
Wordt onze waarde bepaald door het gewicht van de anderen of laten we ons niet plooien of breken?
We willen geraakt , ontroerd, verbaasd worden maar het brengt ons steeds uit ons evenwicht en blijven liever kleven aan wat ons bekend is.
Daarom is een kader voor een schilderij of tekening een grens, die we moeten opgeven. Moet alles omkaderd worden?
Ons landschap ingezoomd, gevoelens gevangen binnen het kader geduwd.
Wie buiten het kader durft te denken krijgt zicht, inzicht.
Uitstraling mag niet beperkt worden tot aan het kader.
Kunst heeft en geeft kracht om geen beperkingen toe te staan, om buiten de kaders van wat mag en kan te gaan.

Patrick Cromheecke