terug naar A Koorde                                                                    terug naar poëzie

Akoordjes

 

korte verdichtsels

van klanken zonder beeld

en woorden in hun sikkepit

tot meerder glorie van

nog onontgonnen wit

 

op het dak van de wereld

staat een schoorsteen

rank en rijzig

waaruit iele witte rook

vluchtig opstijgt naar de hemel

 

terug naar Akoordjes

 

voortaan wil ik mij concentreren

op de schemerzone van de wetenschap

die lonkende borsten onder zachte dwang

halfaangesneden liggen laat

in de heimelijk geschonken misdaad

van een rijke décolleté

 

terug naar Akoordjes

 

 

gezichteloze meisjes en vrouwen zonder lichaam

vullen veilig deze dagen

en gist van deegs tevoren

waaraan rijzen is verloren

laat een kleffe nasmaak

 

terug naar Akoordjes

 

 

met een potlood en een gom

is er geen grens

die zich nog vastpint

op zichzelf

wat meer naar links

maakt rechts ook groter

en weg betekent klaar

voor een nieuwe ronde eindstrijd

 

terug naar Akoordjes

een das op zich

is zeker geen gedicht

al stoten beide zich terdege

aan het slappen van de aandacht

in de zelfvoldane

tegenwoordigheid

van onvervalste “kut”

 

terug naar Akoordjes

 

water

werkt

aan ondergrondse wegen

niemand

schrijft

een stratenplan

de snelheid is er nul

 

terug naar Akoordjes

 

 

als een heer vanop zijn ros

klikte hij zich in haar schoonheid

als een hoer wou zij niet onderdoen

en nam hen daar te grazen

 

terug naar Akoordjes

 

in een brief

kruipen oude woorden

over nieuwe

die de telefoon daarnet

reeds tegensprak

terug waar ze al tevoren

volgens jou niet hoorden

 

terug naar Akoordjes

 

 

ik heb de kast

op slot en achterstevoren

in een hoekje weggedrumd

de kamer dichtgemetst

het huis verlaten

de kronkelweg verloren

 

terug naar Akoordjes

 

slechts als je

uit het licht

gaat staan

rust op mij geen schaduw

meer

 

terug naar Akoordjes

 

 

jouw geheime

inhoud

draag ik zinloos

of was het zonder schaamte

altijd bij me

lachend in mijn hoofd

 

terug naar Akoordjes

 

van jouw papieren ondergoed

vouw ik elke dag

een vlieger kreukvrij

stuurloos en volkomen

recycleerbaar

 

terug naar Akoordjes

 

 

aan het einde glijdt mijn vinger

naast de zin en in de afgrond

van een boek zo dik

dat de inhoud

doorgedrukt van

letters van daarboven

ook al doorgedrukt

naar verder werd geschoven

 

terug naar Akoordjes

 

als ik eens een vogel was

vloog ik echt niet zo maar rond

maar scheet wel heel bewust

mijn hoopjes in de schoot

van wie zich in het stadspark waagt

te dicht bij jou te zitten

 

terug naar Akoordjes

 

 

heb je ooit

de binnenkant

van mijn hand gezien

toen ze woedend

dieper in mijn broekzak

tot een witte vuist gebald werd

 

terug naar Akoordjes

 

ik wou je kladwerk lezen

maar werd verplicht te wachten tot

de orde elke laatste hint

tussen regels had geritst

 

terug naar Akoordjes

 

 

af en toe is niets zo dringend

als met duimen

zitten draaien

bedenkingen aldus

aan een alternatief

voor wezenlijk niets

vlotter af te malen

 

terug naar Akoordjes

 

als het licht van aan

naar uit gaat

blijft iedereen ter plaatse

zelfs elke lang verwachte

nooit aangekomen gast

die verder blijft verblijven

in zijn eigenwijze verte

 

terug naar Akoordjes

 

 

mag ik nog een dag van jou

om alles te vergeten

wil jij misschien wat jaren

van mij leren

de zandloper is te zwaar

om hem zo hier en nu

nog tijdig

om te keren

 

terug naar Akoordjes

 

ik drijf op zand

maar nooit dringt dat

echt dieper tot  je door

 

terug naar Akoordjes

 

 

ik hou van een koppel

hij ben niet mij

en zij bent ook niet jou

zij zijn het ander zijds

al evenmin als wij

 

terug naar Akoordjes

 

 

uit de schemer in de zon

danst mijn schaduw mij

en vluchtig voor de voeten

 

terug naar Akoordjes

 

 

zij kapt natuur

lijk wat ooit naren zal

tot iets wat had gekund

maar wijselijk beter niet

 

terug naar Akoordjes

 

mijn druipsteen staat

te groeien onder

blote hemels waaruit af

en toe een ster

de weg zoeft

die ik blindelings

hierheen moest kruipen

 

terug naar Akoordjes

 

 

een vaas vol wat er

ook gezegd was

het rijmpje viel oneven

met de bloemenblaadjes

in de tijd terug

ik hield er dit

bontgekleurd stilleven

en kale stengeltjes

aan over

 

terug naar Akoordjes

 

met je rozig jeugdig vlees

word ik ongevraagd belegen

heet heeft hier geen naam

mijn gaten zwellen vol aroma

ik breng een toast op verder

samensmelten pittig tropical

snackje in ons donker stamcafé

 

terug naar Akoordjes

 

 

op mijn hoofd

vind ik je net zo onuit

staanbaar

maar die extra inspanning

om je anders in te schatten

heeft dan toch het voordeel dat

ik niet meer op je tenen trap

 

terug naar Akoordjes

 

de roede groeit mij handig

als excuus om hier te zitten

gissen naar de aantrek van

een dooie worm

aan een weggegooide haak

 

terug naar Akoordjes

 

 

in de grond van mijn hart

zou ik willen zinken

als deze schaamlap opwaait

wat op de achterzijde staat

is harder dan de waarheid

 

terug naar Akoordjes

 

met elke aanslag van mijn hand schuif je verder op naar rechts

een vinger kijkt onschuldig

op de weer verkeerde toets

een onverduldig blad

papier verkreukelt zich

in de salto naar de reeds gevulde mand

 

terug naar Akoordjes

 

 

weer zing je tot je wortelt diep in mij

je zomer hunkert aan mijn voeten

er rest nog lustig verder plukken

tenslotte niets dan afscheid

en altijd verder  moeten

 

terug naar Akoordjes

 

ik wou het over borsten hebben

maar dan toch liever niet

vermits jij de jouwe en ik de mijne

en voor de rest zoals men ziet

 

terug naar Akoordjes

 

 

ken je nog mijn handen niet

ze brengen enkel koude mee

zelfs langer sta je dan de afwas

die ik schaamteloos

al achterliet

 

terug naar Akoordjes

 

je afgrond gaapt mij dus

dans ik met je

de dood

gewoonste polka

op de allersmalste richel

van de allerhoogste klip

 

terug naar Akoordjes

 

 

een rode amazone

trekt de wacht op

aan een kruis punt

zij haar klauwen

het groene flikkerlicht

heeft niets met haar

te maken

 

terug naar Akoordjes

 

tenslotte rest mij nog

het laatste stukje oordeel

een hapje à la Vincent

in een doosje en bebloed

en in het kader van de harmonie

hoor ik beter wat ik zie

 

terug naar Akoordjes

 

 

het regent weer

en vaak zal dat zo zijn

in dit leven op mijn wolk

 

terug naar Akoordjes

 

zo’n heel klein handje zon

dat gaf hij mij

en ‘t leek op dat moment

zijn hele warme wereld

 

terug naar Akoordjes

 

 

een bundeltje relaties

elk de lengte van welgeteld een

jambisch vers tot maximaal

een veel te korte strofe

 

terug naar Akoordjes

 

ik ben de laatste tijd meer vader dan mezelf

hoewel ik dat niet wil

bedelf ik mij in groeipijn

 

terug naar Akoordjes

 

 

wat heb ik jou misdaan dat jij

mij aankijkt alsof

meer dan ik

jij weet waarom mijn huid zo zwart is

 

terug naar Akoordjes

 

er is een hand

die zich laat schudden

een bromfiets en een helm

die laatste is van mij

om hier omtrent en

diep vanbinnen

veilig weg te kwijnen

 

terug naar Akoordjes

 

 

doos

van om het even wat

zessenzijdig waar ze staat

krijgt

mijn ongevraagde aandacht

nu haar deksel

opengaat

 

terug naar Akoordjes

 

de wijzer is het doel

waarheen hij leidt

is weg van rustig hier

en daar komt alle onheil

toch telkens weer vandaan

 

terug naar Akoordjes