Afscheid van Adriaan , mijn levensgezel en vriend ,
gestorven aan kanker 15 januari 2007 in Oostende
en begraven op 18 januari 2007 in De Haan .
Verder op deze pagina , staan 2 korte teksten
die door zijn dochter en mijzelf zijn geschreven
en werden voorgelezen op de uitvaart plechtigheid .
Deze pagina heb ik geschreven om mijn verdriet te verwerken , en om mijn kameraad blijvend te gedenken .
Lieve vriend ,
een bijzonder mens was jij , met uitzonderlijke gaven .
De gave om te geven , de gave om inzicht te verwerven , en de gave tot vergeven .
Een denker en filosoof . door weinig mensen begrepen noch verstaan .
Jammer toch , dat jij er nooit toe bent gekomen , om aan het schrijven te gaan .
Dat uitstel is uitstel gebleven , alhoewel ik je vaak vroeg om zulks te doen .
Dat ik het niet altijd eens was met je bevindingen , dat wist jij !
Dat heeft onze geestelijke band alleen maar intenser gemaakt .
Ook gouden handen had jij , want kunst heb je gemaakt .
Met hamer en bijtel ging je aan de slag .
Het beeldje “De Romeinse krijger” die ik van je kreeg , prijkt nu in mijn woning .
Toen in september 2006 het verdict van kanker viel , toen stelde jij de vraag :
"Waarom ik ? ... Waarom moet ik nu kanker krijgen ?"
Die vraag heb ik vele malen opnieuw gehoord .
Ja lieve vriend , waarom jij en niet ik .
Waarom zo'n vonnis dat onverdiend en meedogenloos hard kwam toeslaan .
Toen ben ik met jou het ziekenhuis uit gewandeld ,
en heb je gezegd dat ik voor jou zou zorgen .
Ik heb toen je hand in de mijne genomen ,
en die vastgehouden alsof ik toen al wist dat wij afscheid moesten nemen .
Het maandenlange zorgen voor jou , bij je thuis en in het ziekenhuis ,
heeft bij mij sporen nagelaten .
Sporen van het machteloos toekijken hoe jij achteruit ging ,
en sporen van intens verdriet die ik nu ervaar .
Van jou afscheid nemen viel mij bijzonder zwaar .
Je lichaam begraven was een beproeving .
Toen jij in de ziekenkamer na je overlijden op gebaard lag ,
heb ik met mijn hand jou hand willen verwarmen .
Toen flitste het even door mijn hoofd : echt dood kan jij wel niet zijn .
De avond voordien was ik extra lang bij je ziekbed gebleven .
Je kinderen die ook die zondag daar waren ,
hadden afscheid genomen en waren huiswaarts vertrokken .
Je vroeg waar ze gebleven waren , en het laatste wat je zei was :
“ge kunt niet geloven hoeveel pijn dat doet “
Over welke pijn je het had heb ik je niet meer kunnen vragen ,
want je legde je hoofd te slapen .
Pijn in je lichaam , of pijn van afscheid nemen ?
Dat antwoord is met jou ook de dood ingegaan .
Nu kijk ik naar de hemel , mochten er sterren verschijnen .
En wanneer die verschijnen , dan tuur ik naar boven
in de hoop van iets van jou te horen , te zien of te voelen .
Dan denk ik aan je woorden :
"wanneer ik er ooit niet meer ben ... weet dat ik toch bij je zal zijn ."
Waar ben je nu Adriaan ?
Ben je er nog altijd , of heb ik samen met jou lichaam ook jou ziel begraven ?
Wanneer ik alleen ben met onze kleine viervoeter , durf ik je naam nauwelijks te vernoemen ,
want dan gaan zijn oortjes rechtop staan ,
en hoopt hij dat jij zal binnenkomen .
Gelukkig voor dat wezentje , dat hij geen echt verdriet kent .
Gelukkig voor hem , dat hij niet echt afscheid hoeft te nemen .
Ja lieve Adriaan , ik ben moe , maar kan toch vaak de slaap niet vatten .
Tijdens die slapeloze uren , denk ik terug aan de afgelopen weken
en vooral aan je laatste levensdagen .
Zoals met Kerst 2006 , toen jij voor de eerste maal ijlkoorts kreeg
en verward om je heen keek .
Toen dacht ik : dra ben ik je kwijt !
Maar korte tijd nadien ging het weer iets beter met jou .
De chemokuur werd gestopt en jij , die al maanden bijna niets at ,
kreeg weer wat zin in voedsel .
Op 8 januari , jou verjaardag , heb jij gesmuld van de gebakjes en koffie die ik toen meenam .
Samen met je dochter hebben we haar cadeautjes uitgepakt , en je betoog werd gesmaakt .
Daarna ging het van goede dagen naar minder goede dagen .
De hersentumor werd je stilaan fataal .
Zoals die dag dat ik je vond in een ziekenhuis hemdje , bevend van de kou .
Al jou kleding was op 1 nacht in de was beland .
Ik heb je warm in bed gestopt , de kleding ingepakt en die in ijltempo
in het dichtbij zijnde was salon gaan wassen .
De volgende dag nam jou verwardheid toe , opnieuw met ijlkoorts tot gevolg .
De schaarse ogenblikken dat je toen helder was zei jij :
“ik ben blij dat je er bent” en “jij bent een lieve vrouw” .
Toen ook streek je met de rug van je hand even over mijn wang .
Je greep naar de bril op mijn neus , omdat je dacht : dat is de mijne .
Je handen prutsten aan het infuus , en bewogen in het ijle .
Jou ogen keken , maar de glans was verdwenen .
Die dag zal ik nooit vergeten lieve Adriaan .....
Aan je kinderen heb ik steun lieve kameraad , en ik dank hen daarvoor .
Ook aan vrienden en kennissen geef ik mijn dank , voor hun steun en medeleven .
Rust zacht , lieverd ,
en vaarwel !
Leen & Puppy 23 januari 2007
De tekst die jou dochter voor jou schreef en voorlas op de plechtigheid .
Lieve papa ,
De eerste nacht na jouw overlijden werd ik wakker met een vraag :
Waarom kent het leven zoveel tegenstellingen, waarom is dat, vroeg ik mij af ...
Er moet een reden zijn , zei een stem in mijn hoofd, er moet een reden zijn ...
Waarom anders een lachend gelaat in het Oosten en een zuur gezicht in het Westen .
Waarom zou er anders haat bestaan en niet alleen liefde .
Het is toch niet voor niets , dat er hard is maar ook zacht .
Zijn wij in staat liefde te ervaren wanneer we nooit haat hebben gekend ,
al was het maar een fractie van een seconde ?
En zoet ... is zoet zoeter voor diegenen die ook bitter proefden .
Wie is gezegend ?
De mens die haat en liefde herkent ? Alles ... of ... niets .
Jij gaf mij tegenstellingen en dat deed mij zoeken naar het grijze gebied
tussen zwart en wit .
En in dat grijze gebied aangekomen ervaar ik liefde .
Wordt al het harde zachter .
Ik ben een gezegend mens papa want ik heb je lief .
Rust zacht en in vrede ,
De tekst die jou dochter in mijn naam heeft voorgelezen op de uitvaart plechtigheid .
Mijn vriend Adriaan ,
jij hield van de mensen , van de bloemen en de natuur .
Van zon , water en aarde .
De geestelijke bagage die jij bezat en met mij wou delen ,
heeft mij een rijker mens gemaakt .
“Wees edel” zei jij , en dat zal ik nastreven .
De plannen die je nog maakte ,
neem jij nu wel mee op reis .
Voor Puppy “die kleine”, zoals jij hem noemde , daar zal ik zorg voor dragen .
Een lieve knuffelbeer , waar ook jij zo veel van hield .
Jou pijn is voorbij en je strijd is gestreden .
Maak je geen zorgen , ook met mij komt het wel weer goed .
Bedankt dat je er was .
Goede reis lieve schat …
en wellicht tot later .
Leen
Donderdag 18 Januari 2007
