Onder constructie

Martialis, Epigrammen

Home


1. Quid sint epigrammata quaeris ?

I.17 | III.9 | IV.49 | VI.60 | VII.25

Mart., Epigramm., VII.25

  1. Dulcia cum tantum scribas epigrammata semper
  2.    et cerussata candidiora cute,
  3. nullaque mica salis nec amari fellis in illis
  4.    gutta sit, o demens, vis tamen illa legi !?
  5. Nec cibus ipse iuvat morsu fraudatus aceti,
  6.    nec grata est facies cui gelasinus abest.
  7. Infanti melimela dato fatuasque mariscas:
  8.    nam mihi, quae novit pungere, Chia sapit.
  1. dulcis,-is,-e: zacht, aangenaam, zoet
    epigramma,-ammatis, onz.: epigram
  2. cerussatus,-a,-um: wit gemaakt, geschminkt [de fond de teint was toen nl. wit], geblanket
    candidus,-a,-um: schitterend wit
    cutis,-is: huid, vel
  3. mica: korrel
    amarus,-a,-um: bitter
    fel, fellis: gal
  4. gutta: druppel, lek
    demens,-ntis: van z'n zinnen, dwaas
  5. nec: hier evenmin
    fraudare: beroven van, afnemen, niet geven
    morsus,-us: beet, scherpe smaak, scherpte
    acetum,-i: azijn
  6. facies,-iei: gezicht
    gelasinus,-i: kuiltje in de wang
    abesse + dat.: nobis absunt multi libri = wij hebben niet veel boeken
  7. melimelum,-i: paradijsappel [een zoete appel], suikerappel
    fatuus,-a,-um: smakeloos
    marisca: marisca [grote vijg zonder veel smaak]
  8. pungere,-o: steken, prikken, scherp smaken
    Chia [ficus]: een vijgensoort met een sterke smaak, een Chi´sche
    sapere + dat.: smaken

top


Mart., Epigramm., VI.60

  1. Laudat, amat, cantat nostros mea Roma libellos
  2.    meque sinus omnes, me manus omnis habet.
  3. Ecce rubet quidam, pallet, stupet, oscitat, odit...
  4.    Hoc volo! Nunc nobis carmina nostra placent!
  1. libellus,-i [verkleinwoord van liber]: bundel, boekje. Een libellus bevatte een aantal gedichten die de dichter verspreid wilde zien. Je mag dit niet verwarren met de omvangrijker libri waarin deze verspreide publicaties -of een selectie ervan- werden gebundeld. Telkens als Martialis zo'n libellus publiceerde, werd die blijkbaar druk gecopieerd en verspreid.
  2. sinus,-us: hier de grote plooi die de toga vooraan op de borst had en die dienst deed als (jas)zak. Het beeld: of je mijn boekjes nu ziet (manus) of niet (sinus), iedereen heeft een exemplaar.
  3. rubere,-eo: rood zijn (van schaamte, woede,...).
    pallere,-eo: bleek zijn (van angst, van 't schrikken,...).
    stupere, -eo: verstomd staan (van verbazing,...).
    oscitare: gapen, geeuwen (van verveling,...).
    odisse,-i [defectief werkwoord]: haten, haat voelen (omdat hij dit slecht vindt of omdat hij zich geviseerd weet...).

top


Mart., Epigramm., IV.49

  1. Nescit, crede mihi, quid sint epigrammata, Flacce,
  2.    qui tantum “lusus”illa “iocos”que vocat.
  3. Ille magis ludit qui scribit prandia saevi
  4.    Tereos, aut cenam, crude Thyesta, tuam,
  5. aut puero liquidas aptantem Daedalon alas,
  6.    pascentem Siculas aut Polyphemon oves.
  7. A nostris procul est omnis vesica libellis,
  8.    Musa nec insano syrmate nostra tumet.
  9. “Illa tamen laudant omnes, mirantur, adorant!”
  10.    Confiteor: laudant... illa; sed ista legunt!

top


Mart., Epigramm., III.9

  1. Versiculos in me narratur scribere Cinna?
  2.    Non scribit cuius carmina nemo legit.

top


Mart., Epigramm., I.17

  1. Sunt bona, sunt quaedam mediocra, sunt mala plura
  2.    quae legis hic. Aliter non fit, Avite, liber.

top


2. Carpendum diem

III.43 | V.58 | VII.16 | XI.24

Mart., Epigramm., V.58

  1. Cras te victurum, “cras” dicis, Postume, semper.
  2.    Dic mihi: cras istud, Postume, quando venit?
  3. Quam longe cras istud? Ubi est? Aut unde petendum?
  4.    Numquid apud Parthos Armeniosque latet?
  5. Iam cras istud habet Priami vel Nestoris annos!
  6.    Cras istud quanti, dic mihi, possit emi?
  7. Cras vives? Hodie iam vivere, Postume, serum est:
  8.    ille sapit, quisquis, Postume, vixit heri.
  1. Cras: morgen, hét centrale woord in dit epigram. In de volgende verzen is dit bijwoord herhaaldelijk gesubstantiveerd en dus onzijdig.
    victurum [esse]: participium futurum van vivere, leven
    Postume: vocatief. Het doet er weinig toe of Postumus een reëel persoon was of niet, want zijn type is van alle tijden.
  2. istud: iste hier in zijn volle betekenis van die... van jou.
  3. longe: niet longum, en dus te vertalen als veraf.
    petendum [est]: gerundivum, dus kunnen of moeten. Petere in zijn betekenis van gaan halen: Waar kan men het vinden ?
  4. Parthi: de Parthen

top


Mart., Epigramm., III.43

  1. Mentiris iuvenem tinctis, Laetine, capillis,
  2.    tam subito corvus qui modo cycnus eras.
  3. Non omnes fallis: scit te Proserpina canum!
  4.    Personam capiti detrahet illa tuo.

top


Mart., Epigramm., XI.24

  1. Dum te prosequor et domum reduco,
  2. aurem dum tibi praesto garrienti,
  3. et quidquid loqueris facisque laudo,
  4. quot versus poterant, Labulle, nasci...
  5. Hoc damnum tibi non videtur esse,
  6. si quod Roma legit, requirit hospes,
  7. non deridet eques, tenet senator,
  8. laudat causidicus, poeta carpit,
  9. propter te perit? Hoc, Labulle, verum est?
  10. Hoc quisquam ferat? Ut tibi tuorum
  11. sit maior numerus togatulorum,
  12. librorum mihi sit minor meorum?
  13. Triginta prope iam diebus una est
  14. nobis pagina vix peracta. Sic fit
  15. cum cenare domi poeta non vult.

top


Mart., Epigramm., VII.16

  1. Aera domi non sunt! Superest hoc, Regule, solum
  2.    ut tua vendamus munera... numquid emis?

top


© Leopold Winckelmans - 1999-2006.

Valid HTML 4.01!   WebCounter