dagkrant 2003
vrijdag 27 december 2003 - Vakantiewerk voor studenten
De
jongste van het gezelschap, VLD-senator Stefaan Noreilde, heeft een wetsvoorstel
klaar om studentenarbeid te versoepelen. Zo lees ik tenminste in mijn
krant. Het voorstel zelf heb ik nog niet gezien. Als jongste senator en
nog niet zo lang afgestudeerd moet hij wel iets doen voor de studenten.
Ik heb meer dan dertig jaar onder studenten “vertoefd” en
wil daarom een en ander kwijt over zijn voorstel. Vandaag kunnen studenten
alleen bijklussen gedurende één maand tegen een gunstige
RSZ-regeling. Hij wil dit uitbreiden naar twee maand. Hij wil de studenten
ook een centje laten bij verdienen tijdens alle vakantieperiodes, en niet
uitsluitend tijdens de maanden juli, augustus of september.
Op zich is daar niets tegen. Maar is dit wel een goed voorstel? Is dit
voorstel in het voordeel van de studenten?
Vooreerst: de studenten hebben tegenwoordig tijdens het academisch jaar
géén vakantie (meer). Herfst- of krokusvakantie bestaan
niet aan de universiteit en straks ook niet meer aan de hogescholen. Tijdens
de Kerstvakantie moeten de studenten hun semestriële examens voorbereiden
en tijdens de Paasvakantie hun juni-examens. In deze (vakantie) periodes
hebben ze geen tijd meer om andere dingen te doen dan te studeren. Ze
zijn a.h.w. het slachtoffer van de semestrialisering.
En wat dan tijdens de zomermaanden? We kennen allemaal het probleem. Niet
zo heel veel studenten slagen in een eerste zittijd. In de eerste kandidatuur
is het aantal geslaagden zelfs bedroevend laag (vaak slechts 1 op 3).
In de volgende jaren gaat het al wat beter. Maar tijdens het voorlaatste
en laatste jaar moet hard geschreven worden aan een verhandeling (binnen
enkele jaren: de masterproef). Dus moet er verder gestudeerd worden tijdens
de grote vakantie. Veel tijd om aan een vakantiejob te werken is er niet.
Is
een werk als jobstudent dan wel zo nuttig? Uit ervaring weet ik dat veel
studenten een jaar moeten overdoen omdat ze te veel tijd gestoken hebben
in een studentenjobke. Ze werkten dan nog meestal in ’t zwart, om
een centje bij te verdienen. Een jaar overdoen kost véél
geld, zelfs als men een jokerbeurs kan krijgen. Economisten onder ons
wijzen er op dat ze dan een jaar later afstuderen en dus één
jaar minder loon trekken!
Als studenten geld nodig hebben om hun studies te betalen, moet de overheid
andere maatregelen treffen. Elke instelling kan studenten een extra toelage
verlenen, een studielening toestaan, een goedkope studentenkamer aanbieden,
studieboeken betalen, enz. De mensen van de sociale dienstenvan hogescholen
en universiteiten zijn creatief genoeg om een oplossing te vinden voor
elk ernstig probleem. Men kan ook durven denken aan meer structurele maatregelen
om de sociale problemen onder studenten aan te pakken: studietoelagen
verhogen, studieloon invoeren, renteloze leningen toestaan, enz.
Een centje bij verdienen om een of andere (dure) hobby te betalen is een luxe-probleem en dus van een andere orde. Dat de (toekomstige) studenten hierover maar eens nadenken.
-----
maandag 22 december 2003
Vorige week was de
laatste werkweek voor het Kerstreces, de laatste werkweek van 2003. Het
was een héél drukke week
Dinsdag commissievergadering. Woensdag, donderdag en vrijdag plenaire
vergaderingen in het vooruitzicht van een stemming over de programmawet
en de wet op de eenmalige bevrijdende aangifte (EBA of fiscale amnestie).
De belangrijkste punten werden uiteraard in de commissie financiën
besproken. Ocharme mijn collega's. Nadat de stemming in de Kamer een feit
was (donderdag rond middernacht), begon nog een commissievergadering in
de Senaat die duurde tot halftwee (in de vroege morgen dus). Denkt de
oppositie nooit aan de kostprijs van zo'n operatie. Met het houden van
eindeloze pleidooien (en vaak naast de kwestie) duren de vergaderingen
lang. In zo'n geval kunnen de parlementsleden in een Brussels hotel op
staatskosten logeren. Het talrijke personeel van Kamer en Senaat wordt
na een bepaald uur per taxi naar huis gebracht. Idem voor de parlementsleden
die nog naar huis willen. Al dat filibusteren kost stukken van mensen.
Ik heb ook zo mijn bedenkingen bij die "eenmalige bevrijdende aangifte".
Wordt de belastingontduiker beloond? Waarschijnlijk wel. Maar wie zonder
zonde is werpt maar de eerste steen. Als de boete gebruikt wordt om nieuwe
banen te creëren wordt het binnen gekomen geld ten minste goed besteed.
CD&V zal de maatregelen terugschroeven als ... ze in de volgende regering
komt. Maar met welke partij? SP.A en VLD zullen niet terugkomen op een
vroegere beslissing. Met het Blok dan of de éne man van de N-VA
of een resterende Groene... Leterme zag zijn vergissing in en beloofde
op de Zevende Dag de "eerlijke" belastingbetaler een premie.
Wat nu weer? Wie durft beweren dat hij nooit iets verzwegen heeft voor
de belastingen? Dus de maatregel zal voor niemand zijn. Woorden, woorden,
woorden.
Vrijdag de laatste werkdag in de Senaat. Om 11.00u plenaire tot 12.30u.
Met de collega's gaan eten. Kerstmenu. Daarna planning met Wim, mijn medewerker.
Om 17.00u plenaire tot 19.00u. Schorsing tot 20.00u om te gaan eten. Dan
opnieuw volle bak. Tot onze verbazing waren maar vijf sprekers ingeschreven.
Maar de CD&V vroeg dat het verslag (38 blz.) letterlijk werd voorgelezen.
Een pientere Waalse senatrice las de Franse tekst in supersneltrein tempo.
De Nederlandse tekst moest door Schouppe worden voorgelezen, maar die
was niet te bespeuren. Had hij de trein al genomen of zat hij in de koffiekamer?
De Nederlandse paragrafen werden dan maar door de voorzitter voorgelezen,
waardoor het geheel nog wat langer duurde. De meeste senatoren keerden
naar hun bureau of de koffiekamer terug.
Dan het verlossend belsignaal. We zullen stemmen. Resultaat: meerderheid
tegen minderheid, natuurlijk, of wat dacht je?
Uiteindelijk toch iedereen prettige eindejaarsfeesten toegewenst om 23
uur. Sommigen gingen in Brussel nog een pintje pakken. De meesten keerden
naar hun woonstede terug, van Hoepertingen tot Roeselare...
-----
donderdag 11 december 2003 - Migrantenstemrecht
De
definitieve stemming over het migrantenstemrecht stond vandaag op de agenda.
Rond 17.00u zou er gestemd worden. Ik was benieuwd welke trucs er opnieuw
zouden worden bovengehaald? Welk wit konijn er uit de hoed zou getoverd
worden? Ziehier het verloop van de dag.
Om 9.30u begint de "plenaire" vergadering met de bespreking
van het tweede advies van de Raad van State. Eminente juristen in de senaat
verwijten de eveneens eminente juristen van de Raad van State dat zij
hun werk niet goed gedaan hebben of minstens vergeten zijn een advies
te geven over een paar amendementen. Beroepsnijd?
Dan volgde de bespreking van de amendementen: zwaaien met reglementen
en het roepen van grote woorden. Het duurde tot 11.30u.
Om 14.15u was er sp.a-spirit-fractievergadering. Daar bespraken we de
werkzaamheden van de commissies van de voorbije week en die van de komende
week.
15.00u: hervatting van de werkzaamheden in de plenaire vergadering. Maar...
er is ook een vergadering gepland van de commissie buitenlandse aangelenheden,
waar een Burundese minister de problematiek van de heropbouw van haar
(het was een vrouwelijke minister!) land komt bespreken. Ik daarheen.
Ik ben terug in de plenaire rond 16.00u. Men is er nog altijd aan het
discussiëren. Eigenlijk is men nog steeds aan het herhalen wat men
reeds vele malen gezegd heeft.
18.00u: eindelijk worden de definitieve stemmingen aangekondigd. Eerst
over de amendementen. Die worden allemaal verworpen. Dan willen de tenoren
nog eens van zich laten horen om te zeggen waarom ze zullen tegenstemmen.
Welbespraakt maar druipend van cynisme: Coveliers.
Een brutaal pleidooi van Dedecker die op eigen kosten (een half miljoen)
een enquête heeft laten uitvoeren. Over een representatief staal
zal hij wel nog nooit gehoord hebben.
Annemie Vandecasteele en Patrick Vankrunkselven (beide ex-Spiritisten)
stemmen voor.
Haat- en opruiende taal van blokker Vanhecke.
Schijnheiligheid van de "christelijke" Van Peel.
Het is een hard oordeel. Maar het is bedroevend.
De Waalse socialist Mahoux, welbespraakt en uitvoerig pro.
Idem Ecolo, de MR (Franstalige liberalen) en de Franstalige katholieken
(CDH).
SP.A-fractieleidster Myriam Vanlerberghe, charmant, nuchtere West-Vlaamse,
met zakelijke argumenten, bijna een "preek". Pro natuurlijk.
Rond 19.00u: stemming met het reeds lang gekende resultaat. De niet-Belgen,
die hier vijf jaar verblijven, zich laten inschrijven en een verklaring
ondertekenen dat ze onze grondwet zullen eerbiedigen, kunnen stemmen voor
de gemeenteraden.
Een bevrijdend applaus klinkt vanop de banken die deze wet steunden.
Een lach en een traan bij Fatma en Mimount.
En ik... terug naar de commissie buitenland, waar minister Flahaut de
programmawet komt toelichten wat het stuk defensie betreft.
Ik kreeg ondertussen een telefoontje van de collega's Spiritisten in de
Kamer dat ze hun werkzaamheden even opgeschort hebben om een hapje te
eten. Zij zullen doorwerken tot middernacht. Ik was blij dat Geert mij
geroepen had. Het was een ontspannende babbel tussen vrienden en vriendinnen.
-----
woensdag 10 december 2003 - From Russia, with love...
Van vrijdag 5 tot maandag 8 december jl. was ik als waarnemer van de OVSE in Moskou om er de verkiezingen voor de Russische Doema te volgen. Er waren vertegenwoordigers van 45 landen.
Ik bezocht
op de verkiezingsdag 14 stembureaus in één district van
de Russische hoofdstad Moskou, die evenveel inwoners telt dan de Belgische
Federatie. Van 's ochtends 8.00u bij de opening van de stembureaus tot
20.00u bij de sluiting werden geen onregelmatigheden vastgesteld. Ook
bij de telling liep alles naar behoren.
Alleen het geheim van de stemming werd niet zo strikt geïnterpreteerd
als bij ons. Niet iedereen maakte gebruik van het stemhokje. Echtgenoten
zaten vaak samen aan tafel om hun stem uit te brengen. Niemand nam daar
aanstoot aan.
Partijen konden vertegenwoordigers als waarnemers naar de stembureaus
sturen. Alleen 'Verenigd Rusland', de regeringspartij die Poetin steunt,
maakte daar overal gebruik van. Ze drongen zich echter niet op.
Toch is er een probleem. De OVSE was al veel eerder in Rusland en stelde
onregelmatigheden vast in de aanloop van de verkiezingen. 'Verenigd Rusland'
had in tegenstelling tot de oppositie toegang tot veel meer propagandamiddelen,
zoals de media, die gecontroleerd worden door Poetin.
Op de verkiezingsdag zelf was daar weinig van te merken. Er was die dag
zelfs geen enkel propagandabord meer te zien.
-----
vrijdag 5 december 2003 - Migrantenstemrecht
Een impressie van het senaatsdebat over het migrantenstemrecht:
Het
begint om 10 uur 's morgens en duurt tot in de late
avond. Wat we horen zijn monologen, onderbroken door wat geroep. Ik zie
in de publieke tribune veel jongeren zitten. Wat moeten zij van zo'n geroep
en getier denken.
Ik ben tijdens mijn tussenkomst - alweer - de schietschijf van het Blok.
Een citaat uit een Bedevaarttoespraak wordt door extreem-rechts - alweer
- uit zijn verband gerukt, en krijgt - uiteraard - de volle instemming
van de uit de cafetaria opgeroepen Blokkers. Er volgt een scheldpartij,
niemand verstaat nog iets van wat gezegd wordt.
De liberaal Jean-Marie Dedecker komt - te laat - binnen en begint onmiddellijk
te fulmineren omdat ik iets gezegd heb over de beelden die in de media
werden vertoond over het schouwspel van het filibusteren. Opnieuw volgt
heen en weer geroep zodat niemand nog iets kan begrijpen.
De Leuvense prof. Hugo Vandenberghe die namens de CD&V in de senaat
cumuleert, corrigeert me bij mijn vergelijking tussen de CD&V en de
katholieke partij. Hij stelt dat de huidige CD&V geen katholieke partij
meer is zoals in de periode van het Daensisme. Gelukkig maar. En Van Peel
(CD&V) is woest omdat ik het filibusteren, door Van Peel goedgekeurd,
geen mooi voorbeeld vindt van eerlijke dialoog.
't Is zes uur nog een tiental sprekers staan op de agenda. Vervolg volgende
week. Want de VLD heeft andermaal het advies gevraagd van de Raad van
State.
Ik vertrek morgen vroeg naar Moskou om als waarnemer voor de Organisatie
voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) de parlementsverkiezingen
voor de Doema van de Russische Federatie te volgen. Verslag volgende week.
-----
vrijdag
28 november 2003 - Migrantenstemrecht
Volgende
week donderdag start in de plenaire vergadering van de Senaat het debat
over het migrantenstemrecht. Als nieuwkomer heb ik het schouwspel meegemaakt
in commissie. Ik schreef hierover al op 13 november jl. in deze dagkrant.
Ik stel helaas vast dat zij die dit spel gespeeld hebben nu een eigenaardig
verhaal willen ophangen in de media. Ze willen de publieke opinie doen
geloven dat het de voorstanders waren die geen debat wilden voeren. Ik
heb de vertoning meegemaakt als een soort participerende waarnemer, zoals
men dat in onderzoeken doet in de gedragswetenschappen. Hier komt het
ware verhaal.
Het bureau van de Senaat, zeg maar het dagelijks bestuur, regelt de werkzaamheden
van deze Hoge Vergadering (zoals ze zichzelf noemt). Er werd daar blijkbaar
afgesproken dat de Commissie Binnenlandse Aangelegenheden de voorstellen
ivm het migrantenstemrecht zou bespreken na de stemmingen van een aantal
wetsontwerpen in de plenaire vergadering, rond 17.00u. Dat was niet naar
de zin van de tegenstanders van het migrantenstemrecht. Zij besloten de
plenaire vergadering dan maar zo lang mogelijk te rekken.
Hoe deden ze dat? Door urenlang de ontwerpen die voorlagen te becommentariëren.
Het waren wetsontwerpen van de regering ivm de ratificatie van internationale
verdragen. In normale omstandigheden is er hierover weiging of geen discussie.
Deze keer liep het anders. Er werd eindeloos geciteerd, geïmproviseerd
en gelachen over Thailand, het land waarover het eerste verdrag handelde.
Zelfs toeristische folders werden boven gehaald en in het lang en het
breed voorgelezen.
Rond 20.00u moesten nog twee wetsontwerpen besproken worden, waarna de
Commissie Binnenlandse dus nog zou bijeenkomen. Een senator, die blijkbaar
het reglement goed kent, stelde voor de twee resterende ontwerpen terug
te sturen naar de commissie, aangezien over het eerste nog zoveel vragen
waren blijven hangen. De oppositie vroeg een half uur schorsing en kreeg
tien minuten. Een gelegenheid voor de senatoren om een boterhammeke te
eten. Het voorstel om het ontwerp terug te sturen naar de commissie werd
meerderheid tegen minderheid aanvaard. Na 20.00u kon dan eindelijk het
échte debat over het migrantenstemrecht in de commissie van start
gaan. Wat daar gebeurde was nog erger dan dit verhaal. Maar ik was er
niet bij en kan dus niet getuigen uit "eerste bron".
Volgende donderdag, op 4 december as. zal het spektakel dus opnieuw beginnen.
En de week daarop opnieuw. Als de camera's zouden wegblijven zou het spektakel
waarschijnlijk niet zo lang duren. We zullen zien wat het nu wordt. Ik
hoop dat het gezond verstand deze keer zal zegevieren.
Wat ik wil aantonen: men heeft in de plenaite vergadering dus eindeloos
gezeverd over een wetsontwerp dat NIETS te maken had met het migrantenstemrecht.
Men wilde zo de bespreking over het wetsvoorstel over het migrantenstemrecht
verhinderen. Ik zou het bijna zo moeten uitdrukken: een zevental collega's
blokkeerden de goede werking van een democratische instelling en - met
de feiten van Sigma in Manage voor ogen - gijzelden zo de zestig overige
collega's.
Ik zou hier nog iets kunnen aan toevoegen. Tijdens de commissievergaderingen
over het stemrecht voor migranten kwamen andere commissies ook bijeen.
Daar had men ook alle moeite om te vergaderen want sommigen verkozen aanwezig
te zijn in het stemrechtdebat, vooral omdat daar veel camera's en journalisten
rondhingen. En het is natuurlijk altijd goed voor de "naambekendheid"
dat men in beeld komt.
Wordt vervolgd.
-----
woensdag 26 november 2003 - 11.11.11
De actie van 11.11.11
stond dit jaar in het teken van "Geen geld, geen water?" De
belangrijkste eis van de Noord-Zuid-beweging was dit jaar dat water niet
mag geprivatiseerd worden. Water is een mensenrecht.
Tijdens de actie werden 51.674 handtekeningen verzameld. De petitie werd
vandaag tijdens een ludieke actie overhandigd aan de voorzitter van het
Parlement. Ik was er bij, samen met Geert Lambert, Walter Muls en Annemie
Roppe van SPIRIT en enkele vertegenwoordigers van andere partijen.
Ik voel me sterk betrokken bij de werking van 11.11.11.
Ik ben een van de mede-oprichters van Mokambi, een derde-wereld-groep
in Halle-Zoersel. Reeds tien jaar steunt deze werkgroep enkele plaatselijke
gemeenschappen in de Congolese stad Kikwit, een stad met 200.000 inwoners,
500 km ten Oosten van Kinshasa. De eerste initiatieven die we namen financierden
het een kleine infrastructuur rond enkele natuurlijke waterbronnen ("aménagement
des sources"). Vorig jaar financierde de groep ook drie waterpompen.
Het zijn kleinschalige projecten, van gemeenschap tot gemeenschap.
Lionel en collega-parlementairen op de overhandiging van de petitie "Geen geld, geen water". (Bron: www.11.be)
's Avonds vond in verschillende Vlaamse steden de première plaats
van de film "In the world". Ik werd uitgenodigd door het Overlegcentrum
Integratie Vluchtelingen (OCIV). Ik was, als énige parlementair,
aanwezig in Antwerpen.
Jaap Kruithof gaf een scherpe, ironische inleiding. Hij sprak wijze woorden:
niemand vlucht zijn land uit omwille van zijn plezier. Mensen zoeken een
zinvolle toekomst voor hun kinderen en kleinkinderen. Zowel economische
als politiek-ideologische redenen dwingen hen een betere leefwereld te
zoeken. Niet in de woestijn, maar in het rijke Westen.
De film is het bekijken waard en gaat over Jamal en Enayatullah, twee
jonge Afghanen die leven in het Pakistaanse Peshawar aan de grens met
Afghanistan. Hun familie is er eind 70 weggevlucht voor de oorlog. Om
te ontsnappen aan hun uitzichtloze bestaan, beslissen ze om samen naar
Londen te trekken in de hoop daar een beter leven te bouwen.
"In the world" laat ons met hen meereizen over land en zee.
De reis is een avontuur vol gevaren en onzekerheden, een stap in het onbekende.
Het verhaal van Jamal en Enayatullah lijkt op dat van de één
miljoen vluchtelingen die jaarlijks hun leven in handen van mensensmokkelaars
lgeggen.
-----
zaterdag 22 november 2003 - JFK
De
vraag die vandaag iedereen aan iedereen stelt: Waar was je toen Kennedy
vermoord werd? Iedereen die toen min of meer tot de jaren van verstand
was gekomen, zal zich dit wel herinneren. Zoals de aanslag op de WTC-torens
in New York zich iedereen zal blijven herinneren. En zoals de vorige generatie
het moment herinnert dat Duitsland ons land is binnen gevallen.
Waar was ik op 22 november 1963? We kwamen terug van de les statistiek.
Professor Knops gaf zijn les van 17 tot 19 uur. Na de les ging ik naar
mijn kot om samen met de medestudenten te eten. We hebben ons avondeten
laten staan en zijn onmiddellijk naar een naburig café getrokken
om de ganse avond naar de TV te kijken.
Kennedy was voor ons een hoopvol teken van een nieuwe politiek. We zaten
immers in België vastgeroest (toen ook al!) in oude gewoontes en
de eisen rond Leuven Vlaams maakte een nieuwe generatie jongeren politiek
bewust. En Kennedy was van Ierse oorsprong. We herinnerden ons de Valera
en de Ierse opstand van 1916...
-----
maandag
17 november 2003 - Het heilig paterke
VTM bracht
een goede verslaggeving over de zaligverklaring van het "heilig paterke
van Hasselt". Ik ga hier geen theologische discussie voeren. Het
is mijns inziens goed dat verdienstelijke eenvoudige mannen en vrouwen
die veel betekend hebben voor de gewone mensen in de kijker worden geplaatst.
Toch heb ik bij dit kerkelijk gebeuren twee “communautaire”
opmerkingen.
1) Waarom vaardigde de federale regering François de Donéa (MR) af als vertegenwoordiger van de Belgische staat? Was er geen Vlaamse of beter nog Limburgse minister beschikbaar? Een belediging voor de Limburgse delegatie, die onder de leiding stond van Hugo Vanheeswijck, de voormalige directeur van het lyceum van Genk. Diplomatieke blunder!
2) Waarom sprak de
paus de “Franstalige Belgen” toe? We hebben de vertaling letterlijk
gelezen op het TV-scherm. Voelen de Limburgers zich niet gekrenkt? Dit
doet mij denken aan een historisch feit. Toen de Belgische bisschoppen
het Vlaams-nationalisme in 1925 veroordeeld hadden moesten de Vlaamse
katholieke jeugdbeweging op de colleges in het gareel van de bisdommen
lopen. Deze brave jongeren lieten hun vlag, tijdens een Rome-bedevaart,
door de paus wijden. De paus weigerde dit te doen en gaf hen bovendien
een bolwassing, een verwijt dat ze ongehoorzaam waren aan de bisschoppen.
Maar het waren juist de gezagsgetrouwen die naar Rome waren getrokken.
Kerkelijke blunder!
-----
donderdag
13 november 2003
Wat een slepende dag
vandaag. Ik was pas om halftien vanavond thuis.
In de commissie Buitenlandse Zaken kwam minister Verwilghen zijn beleidsnota
over ontwikkelingssamenwerking toelichten. De nota hadden we vooraf gekregen,
zelfs voor de pers. Het was de eerste keer dat ik dit meemaak. De bedenkingen
die ik formuleerde vind je elders op mijn webstek.
Maar toen moest het feest nog beginnen.
’s Namiddags om 15 uur werd de “plenaire” vergadering
bijeen geroepen. Elke donderdag komt de voltallige senaat bijeen om wetsontwerpen
te bespreken en goed te keuren en om ministers aan de tand te voelen tijdens
het vragenuurtje. Het bureau, zeg maar het dagelijks bestuur van de Senaat,
waarin alle politieke partijen vertegenwoordigd zijn, had beslist dat
na de stemmingen (rond 16 uur) de commissie Binnenlandse Zaken opnieuw
zou vergaderen over het migrantenstemrecht. De VLD en natuurlijk de hele
oppositie gingen hiermee niet akkoord. Om hun ongenoegen te uiten begonnen
ze aan een reeks vertragingsmanoeuvres die duurden tot 20 uur. Hoe deden
ze dat? Onder meer door bij de bespreking van een voorstel tot samenwerking
met Thailand een paar uur te brabbelen (lullen zegden sommigen) over allerlei
aspecten van het mooie land. Zelfs door voor te lezen uit een reisgids.
Dit is toch niet ernstig meer.
In normale omstandigheden duurt een goedkeuring van een “internationaal”
akkoord enkele minuten. De tegenstanders van het migrantenstemrecht willen
kost wat kost hun groot gelijk halen, niet door een ernstig debat, maar
door de vlotte werking van de vergadering te verhinderen.
Ik bestudeerde intussen heel wat documenten die over het migrantenstemrecht
al geproduceerd werden tijdens de vorige en de huidige legislatuur. Mijn
conclusie: alles is al gezegd en geschreven. Er kan nu eindelijk beslist
worden. Maar sommigen willen niet. En dezelfde comedie begint binnenkort
in voltallige vergadering van de Senaat en later nog eens in de Commissie
Binnenlandse Zaken van de Kamer en dan nog eens in de Kamer van volksvertegenwoordigers
zelf.
En dan verbazen sommigen er zich over dat steeds meer mensen zich afkeren
van de politiek. Waarmee zijn we in godsnaam mee bezig?
-----
dinsdag 11 november 2003 - Wapenstilstand
Voor de herdenking
van 11 november heb ik alle officiële uitnodigingen op zij gelegd
en ben ik naar Diksmuide gereden. Waar anders is het het meest zinvol
om het einde van de Eerste Wereldoorlog te herdenken dan op de plek waar
de wrede oorlog werd uitgevochten.
Ik bezocht vroeger vele kerkhoven in de Westhoek. Er zijn de Engelse massale
kerkhoven, indrukwekkend. Triomfalistisch. Stralend wit. Groot zegekruis.
Ongelooflijk mooi verzorgd. De Britten eren hun doden. De overwonnenen
vereren hun doden als helden. De twee Duitse kerkhoven ademen een andere
sfeer uit. De tragiek van de verslagene is er voelbaar. Sober. Donker
graniet. Massieve kruisjes, dicht bij de grond. Het treurend ouderpaar
van Käthe Kolwitz in Vladslo. “Versteend verdriet”. Het
“Studentenfriedhof” van Langemark. Misbruikt door Hitler.
Een écht massagraf.
Een heldehuldenzerkje op de IJzerweide in Diksmuide
En natuurlijk zijn
er de heldenhuldekruisjes van de Vlaamse soldaten, verspreid over verschillende
dorpskerkhoven: Oeren, Watou, Diksmuide,... De IJzermonumenten. Aan de
ruïne van de gedynamiteerde Toren de zerkjes van de derde grafschennis.
Duzend soldaten, duzend soldaten
Altijd iemands vader
Altijd iemands zoon
-----
donderdag 6 november 2003 - De Vlaamse Beweging
In Knack van deze
week schrijft Marc Reynebeau een stukje over de Vlaamse Beweging onder
de titel: "De leeuw vijlt zijn nagels". Er staat een prachtige
foto van de IJzerweide tijdens de voorbije bedevaart. In het ondertiteltje
staat te lezen: "er komt nauwelijks nog volk naar de hoogmis van
de Vlaamse Beweging". Zoiets wekt natuurlijk mijn belangstelling.
Marc Reynebeau is geen graag geziene figuur binnen de klassieke Vlaamse
Beweging. Hij maakt niettemin belangrijke en scherpe analyses, die sommigen
niet graag horen.
Ik beleef de Vlaamse Beweging nu ook van de "andere" zijde.
Maar ik blijf verbonden met het "middenveld", hoewel sommigen
mij daar niet graag meer zien komen. Het is een pijnlijke vaststelling,
maar de Vlaamse Beweging gaat kapot aan extreem-rechts. Wie zijn of haar
Vlaamse identiteit vandaag wil bevestigen of demonstreren wordt onmiddellijk
in de hoek van het Blok geduwd. Resultaat: er hangen nauwelijks nog leeuwenvlaggen
uit op 11 juli, de Vlaamse zelfklevers op auto's verdwijnen, Vlaamse strijdverenigingen
krijgen geen volk meer op de been.
Jongeren gruwelen terecht van extreem-rechts maar veroordelen verkeerdelijk
vaak iedere vorm van Vlaamsgezindheid. Het Blok beseft dit en doet juist
daarom verder. Want des te meer de democraten afhaken, des te meer ruimte
het Blok krijgt om de Vlaamse Beweging helemaal te veroveren en verder
te misbruiken. Het is een gruwelijke tendens die zich de volgende maanden,
nu het Blok aangekondigd heeft een operatie "aanvaarding" op
te zetten, nog duidelijker zal doorzetten.
Vlaamse democraten zet u schrap: de jaren dertig komen er aan!