Dagkrant

Tibet

19/03

Op 10 maart 1949 vielen de Chinezen (met Mao Tse Toung) voor de eerste maal de autonome provincie Tibet binnen en bleven het gebied bezetten, tot op vandaag. Nu China leeft in de roes van de Olympische spelen is het goed dat de publieke opinie geconfronteerd wordt met de problemen rond de schending van de mensenrechten in China zelf (o.m. rond de Falun Gong) en meer specifiek in Tibet. China voert een etnische zuivering door in Tibet. De rijke Tibetaanse identiteit, taal en cultuur worden bedreigd. Door ontbossing, opslag van nucleair afval, het lozen van gifdtig afval in de rivieren,... wordt het kwetsbare ecosysteem van het Tibetaanse plateau onherstelbaar beschadigd.

Naar aanleiding van deze verjaardag werd over heel de wereld betoogd. Ook in Brussel werd de voorbije dagen herhaaldelijk betoogd. Wij sympathiseren met deze betogers. Spirit was telkens aanwezig. Aan een groot aantal gemeentehuizen wapperde op 10 maart de Tibetaanse vlag.

We hebben ook de beelden gezien van de gewelddadige onderdrukking van de betogingen in Tibet zelf. Het is onvoorstelbaar hypocriet hoe de Chineze "leiders" de schuld in de schoenen schuiven van de Dalai Lama. Ik kon al tweemaal aanwezig zijn op een voordracht van de Dalai Lama. We hadden ook in de Senaat (samen met Walter Muls) een persoonlijk onderhoud met de Dalai Lama (zie op deze webstek, onder de rubriek "internationale politiek" - spijtig dat de foto's verdwenen zijn). Vanuit zijn Boedhistische visie is hij natuurlijk voorstander voor geweldloosheid. Hij verklaart ook telkenmale dat hij geen afscheuring van China wil!

In Vlaanderen werd onlangs de Vlaamse vereniging "Vrienden van Tibet" gesticht. Inge Hermans uit Brasschaat is de voorzitter.

Je kunt er lid van worden. Raadpleeg de webstek: www.vriendenvantibet.be. Contacteer info@vriendenvantibet.be. De Amsterdamse webstgek van de Vrienden van Tibet is ook interessant: www.tibet.nu

Nieuwe zonden

18/03

Via de media hebben we vernomen dat het Vaticaan enkele nieuwe zonden heeft bekend gemaakt. Iedereen heeft het recht er het zijne daarover te denken. Hier alvast een kleine bedenking die ik wil formuleren na lectuur van een krantenartikel.

De traagheid zou, volgens het Vaticaan, een nieuwe zonde zijn. We lezen letterlijk: "traagheid vinden we terug in de vergaderzaal wanneer het te lang duurt voor de knoop wordt doorgehakt". De regeringsonderhandelaars van katholieke bloede die nu al bijna een jaar in diverse vergaderzalen bijeen zitten, hebben zeker allemaal een "doodzonde" op hun geweten. Maar gelukkig kunnen ze op Witte Donderdag of beter nog op Goede Vrijdag allemaal te biecht gaan.

Regeerakkoord?

Voor een ex-politicus van een partij die nu in de oppositie zit, verwacht men niets anders dat er kritiek komt op het regeerakkoord. Ik hoor het De Crem nog altijd zeggen, toen de CD&V in de oppositie zat: de oppositie moet oppositie voeren...

Maar is er wel een regeerakkoord?

Omdat er nog veel te veel onbekende elementen zijn, omdat er alleen grote principes mee gedeeld werden, omdat de concrete cijfers nog moeten berekend worden, omdat men nog moet discussiëren over concrete maatregelen voor "de mensen", omdat, omdat,... neem ik enkele zinen over uit de commentaar van De Standaard-journalist Guy Tegenbos.(cursivering is van mij)

"Een echte oplossing voor de diepe politieke crisis is er niet. Ook niet als donderdag de regering-Leterme aantreedt. Sinds 21 december hadden we regering zonder programma. Straks hebben we een regering met driekwart van een programma...afspraken over een eerste fase van de staatshervorming en halve afspraken over een tweede fase ervan..."

En wat ons natuurlijk ook interesseert: welke bocht zal mooiprater Bart Dewever en zijn N-VA nu nemen. Ik denk dat er nu zelfs geen borrelnootjes op het menu staan... Hoe zal hij zich welbespraakt wringen tijdens debatten en met welke one-liners?

Hoe moet dat allemaal verder?

Volgens ons is er maar één redelijkde oplossing: het confederale model invoeren, dooir wijziging van art. 35 van de grondwet, zoals voorgesteld wordt door Spirit in het programma "gemeenschap is leuker met twee". Zie www.gemeenschapisleuk.be. Deze confederale visie lag trouwens aan de basis van mijn uitspraak op de IJzerbedevaart van 1992: "Waalse vrienden, laten we scheiden".

Franstaligen en Vamingen moeten samen aan tafel gaan zitten en beslissen wat ze nog gemeenschappelijk willen doen. M.a.w. over welke punten nog een gemeenschappelijk beleid mogelijk is. Op alle punten waarover men een eigen visie heeft, wordt beslist gemeenschap per gemeenschap. Is dat nu zo moeilijk?

Wordt vervolgd... Vijgen na Pasen? We gunnen onze "politici" een weldoende rust tijdens de Paasvakantie. Ik zeg met opzet niet "een welverdiende rust".

Gravensteen-manifest

29/02/08

Spirit is opgelucht dat er eindelijk een groep Vlaamse intellectuelen en kunstenaars, zeg maar mensen met gezond verstand, zich publiek afkeert van het waanidee dat Vlaamsgezindheid per definitie rechts en conservatief is. Eigenlijk had bij de ondertekenaars ook iemand van Spirit mogen staan, ofwel geen enkele politicus... Het verdedigen van het Belgische status-quo door een bepaalde Vlaamse culturele elite (o.m. naar aanleiding van de huidige regeringsperikelen) is te lang een ondoelmatig en zelfs contraproductief instrument geweest om de afkeer van extreem-rechts te vertalen.

In tal van andere Europese landen zijn regionalistische partijen bij uitstek progressief. Denken we aan de Schotse, Catalaanse en Baskische partijen! Ook in Vlaanderen was het volksnationalisme aanvankelijk een sociale beweging. Vraag het maar aan Wouter Van Bellingen, wiens grootoom de "kasseilegger van Vlaanderen" werd genoemd.

U kunt de tekst van de Gravensteengroep lezen én zelf ondertekenen op de webstek www.gravensteengroep.org. Doen! Ik deed het alvast, samen met - nu al- enkele duizende "medeburgers".

En de Belgen? Die ploeteren voort.

28/02/08

Waarom schrijf je niets over de regeringsonderhandelingen, vroeg me iemand. Wat moet ik schrijven? We kennen het verhaal. De geschiedenis herhaalt zich. Er is een voorlopig akkoord bereikt tussen Vlamingen en Walen over kleinigheden, in een eerste fase. Borrelnootjes om het jargon van sommigen te gebruiken. Er wordt weer een en ander overgeheveld. Deeltjes van ... Bepaalde aspecten van... Ik zou bijna durven zeggen, doe zo verder. Maar al die gedeeltelijke overhevelingen (ik mag niet zeggen splitsingen) zijn onvermijdelijk oorzaak van complex bestuur. Al vlug zal men moeten toegeven dat verdere stappen noodzakelijk zijn. Voor mij niet gelaten. Elke staatshervorming in het verleden was de aanleiding van een nieuwe staatshervorming. Rond de verkeersregelmentering is er al vast één groot voordeel dat men nu duidelijk weet dat men in een ander land is terecht gekomen, onze buurstaat Wallonië. Net zoals Duitsland andere snelheidsbeperkingen heeft dan Vlaanderen.

De reactie van de voorzitter van de Gezinsbond vond ik zeer merkwaardig. Hij was zeer scherp voor de CD&V. Veel beloftes, zelfs gegeven aan de voorzitter persoonlijkf. Er is voor de gezinnen zoveel beloofd en er is niets gerealiseerd. Hopen maar op de tweede fase? Voor een dynamisch gezindsbeleid heeft Vlaanderen nood aan eigen bevoegdheden.

Tegen 21 juli nog wel, moet men de grote vissen kunnen vangen. Moet een tweede fase de grote hervormingen voorstellen. Moet een regering eindelijk, na een vol jaar aanmodderen, kunnen regeren.

Geloof jij die mensen nog?

Turks leger valt Iraaks Koerdistan aan

28/02/08

We moeten met klem het Turks grondoffensief in Iraaks Koerdistan veroordelen. De zgn. militaire grensoverschrijdende operaties zijn NIET enkel gericht tegen de "terroristische" Koerdische arbeiderspartij (PKK). De bombardementen blijven niet beperkt tot PKK-doelwitten.

De inval van de Turken is een schending van het internationaal recht en tevens een schending van de mensenrechten.

De enige oplossing voor het aanslepend conflict is te onderhandelen. De democratische vertegenwoordigers van de Koerden moeten rond de onderhandelingstafel gaan zitten, samen met de Turken. En dit moet een voorwaarde zijn voor de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Dit werd tijdens de vorige legislatuur duidelijk verwoord in een resolsutie van de Senaat.

Kosova vandaag onafhankelijk

17/02/08

Tijdens mijn parlementair mandaat heb ik herhaalde malen gepleit voor de onafhankelijkheid van Kosovo. De resolutie gestemd in de Senaat heb ik met succes verdedigd. De inmiddels overleden president Rugova en de huidige president Sejdiu heb ik mogen ontvangen in de Senaat. Op mijn voorste lis een senaatsdelegatie op bezoek geweest in Kosovo. Ter plekke hebben we kunnen vaststellen dat het hoog tijd werd dat een definitief statuut voor Kosovo verwezenlijk wordt. Ik heb in Berlijn de bemiddelaar Athisaari over zijn plan geproken. Foto's en teksten zijn terug te vinden op deze webstek. Ook op de internationale bijeenkomsten van de OVSE heb ik verschillende keren geïnterpelleerd pro Kosovo.

Mededeling van Spirit

Spirit wenst de Kosovaarse bevolking alle succes toe bij het uitroepen van zijn onafhankelijkheid. Het was de wens van een verpletterende meerderheid van de bevolking. Eindelijk kan Kosovo werken aan een leefbare toekomst. De economie kan nu eindelijk een reële steun van buitenlandse investeerders verwachten. De Europese Unie moet hierbij een belangrijke rol spelen. Eindelijk ziet de jonge en voor een groot deel werkloze bevolking een hoopvolle toekomst tegemoet. België, als lid van de Veiligheidsraad, moet voor de stabilliteit in de regio een belangrijke rol spelen. Natuurlijk wenst Spirit dat het onafhankelijkheidsproces op een vreedzame manier, zonder geweld, en met respect voor de Servische minderheden verloopt.

Populistisch pacifisme? (15/02/08)

Wanneer we pogen consequent pacifist te zijn, worden we door Jan Jambon (NV-A-volksvertegenwoordiger) in De Morgen van 8/2/8 verweten aan populisme te doen. Maar dat is nu net populisme: door een oorlogszuchtige regeringsbeslissing te durven in vraag stellen worden we beschuldigd van populisme. De regering, dus ook het kartel van Jambon, beslist troepen te sturen naar een gevarenzone in Afghanistan. Pieter De Crem wordt de onbetwiste Minister van Oorlog.

Eigenlijk vewondert de reactie van Jambon (mijnheer Spek, volgens De Gucht, tijdens de regeringsonderhandelingen) mij niet. In 1996 werd de IJzerbedevaart gewelddadig verstoord door extreem-rechts. Jambon was prominent aanwezig bij de contestanten. Voordien was hij zeer actief binnen de "groep van Gent". Zij vonden dat de peiler "vrede" van het IJzertestament door het Bedevaartcomité (dat toen onder mijn leiding stond) te veel werd benadrukt.

Het pacifisme was van bij de aanvang, in 1920, op de IJzerbedevaarten prominent aanwezig. Voor het streven naar zelfbestuur, voor Vlaanderen en voor diverse "volkeren zonder staat" werd door het comité altijd geopteerd voor de weg van de dialoog, van de democratie. Ook voor de Ieren, Basken, Catalanen, Kosovaren (vandaag zéér actueel), Palestijnen, Koerden, enz.

De oplossing voor de Iraakse en de Afghaanse problematiek ligt niet in het bombarderen. Een oplossing moet gevonden worden in dialoog, in overleg, in het sluiten van akkoorden. Geweld brengt nooit vrede. Het bevorderen van vrede moet niet gebeuren door soldaten, maar door diplomaten. Civiele en humanitaire inspanningen zijn veel belangrijker dan militaire operaties om een intwrichte samenleving op te bouwen. Deze stelling wordt verdedigd o.m. door de gerenomeerde International Crisis Group.

Wie in de Westhoek de triomfalistische oorlogskerkhoven van de Engelse overwinnaar of de sombere massagraven van de Duitse verliezer bezoekt, kan niet onverschillig staan tegenover de oorlogen van het verleden. Maar wie de gelegenheid had het oorlogskerkhof van Arlington in Washinton te bezoeken, zag dat nog elke dag nieuwe soldaten ten grave worden gedragen. Dàt kerkhof wordt elke dag groter! Dat is geen geschiedenis maar een bijna dagelijkse realiteit. Zijn we populist als we hierbij ontroerd en opstandig worden en proberen te protesteren tegen oorlogsgeweld? De "World press Photo 2008" laat een radeloze Amerikaanse soldaat zien, die symbool staat voor het uitzichtloze van de Westerse interventie in Afghanistan (zo lees ik in een commentaar). Bekroonde een populistische jury deze fotograaf?

Toen ik teruggeroepen werd uit vakantie om minister Flahaut de beslissing te horen verdedigen Belgische tgroepen naar Libanon te sturen, werd tenminste de bedoeling duidelijk omschreven. Geen militaire, wel humanitaire tussenkomsten. De massaal gedropte Israëlische landmijnen opsporen, die zoveel burgerslachtoffers (vooral spelende kinderen) maken, nog jaren na het conflict. En medische hulp bieden aan gekwetste soldaten én burgerslachtoffers.

Jambon hangt nu écht wel zelf de populist uit wanneer hij beweert dat "het Belgisch leger geen liefdadigheidsinstelling is". Hij beledigt hierbij de Belgische troepen die nu op missie zijn in het buitenland (vooral Kosovo en Libanon) en wél een serene humanitaire opdracht vervullen.

Wereldrestaurant, 23 februari

Enkele berichtjes hieronder schreef ik over het Werelrestaurant van Spirit-Zoersel. We tellen reeds 60 inschrijvingen. Het Koetshuis biedt plaats voor nog meer. We organiseren dit eetfestijn niet om onze eigen kas te spijzen, maar voor het goede doel. Uniek in het politieke landschap!

Hapjes worden klaar gemaakt door vrienden en vriendinnen uit Kosov, Koerdistan, Congo, Malawi, India, Hongarije, Marokko,...en Vlaanderen.

Welkom

In memoriam Walter Luyten

Iemand vroeg me waarom ik niet aanwezig was op de uitvaart van Walter Luyten. Ik heb daar een tweevoudige reden voor. Ten eerste, ik had een andere afspraak op maandagmorgen. En ten tweede: ik hou niet zo van die politieke begrafenissen. MAAR ik was wél aanwezig op de avondwake voor Walter in de kerk van Berlaar op vrijdagavond. Leo, de voormalige politieke medewerker van Walter is er getuige van. Het was een mooie herdenking onder de leiding van twee pastorale werksters.

Ik heb Walter Luyten erg goed gekend. Hij was een beetje mijn leermeester, samen met Willy Kuijpers, wat betreft de minderhedenproblematiek. Ik heb met hem (en Ludo Dox) verschillende keren Baskenland bezocht. Wanneer ik koos voor Spirit zijn de banden doorgesneden. Hij kon nogal bitsige opmerkingen maken. Spijtig. Dat is de tragiek van de Vlaamse Beweging. Ieder zijn groot gelijk. Toen hij al ziek was heb ik hem eens ontmoet in de Senaat en het kwam toch tot een goed gesprek.

Leo Puissant schreef: "Walter hield niet van Vlaams suikerwater. Het moest steeds gezond borrelende Vlaams-radicale actie zijn". Misschien is het goed dat Walter het lepeltje suiker van de interimregering niet zal moeten inslikken.

Walter is nu tot rust gekomen. Hij rust in vrede.

Ja, het is waar

Vandaag (18/01/08) staat in De Morgen dat ik zal aanwezig zijn op de Nieuwjaarsreceptie van de Vlaamse Volksbeweging (de VVB). Ik was heel lang lid van de VVB. Ik heb nog Jaak Van Waeg en Paul Daels gekend in het hoofdbestuur, waarvan ik ook nog een tijdje lid was. Pas later, inderdaad wéér rond zwa rte zondag, was de sfeer helemaal veranderd. Tijdens de crisisjaren van het IJzerbedevaartcomité koos de leiding van de VVB voor de IJzerwake. Sommigen waren lid van de zgn. groep van Gent, die de contestatie organiseerde. Sommigen waren ook betrokken bij de rellen op de IJzerbedevaart.

Ik heb de indruk dat er een andere wind waait met de nieuwe voorzitter, Eric Defoort (die ik trouwens ken vanuit onze gemeenschappelijke academische periode). Ik ben nu ook een vrij man. Zonder mandaten. Zonder politieke ambities. Mijn enige ambitie is dat Vlaanderen blijft streven naar meer autonomie om een betere samenleving op te bouwen voor al wie woont in Vlaanderen. En steeds met de leuze voor ogen van de Frontsoldaten: in vrede, vrijheid en verdraagzaamheid. De internationale dimensie van onze samenleving blijven we volgen, vooral volkeren zonder staat. Kosovaren, Koerden, Palestijnen, Basken, Ieren, Catalanen, Bretoenen, maar de Tibetanen...kunnen op onze steun blijven rekenen.

Uitnodiging

Spirit-Zoersel organiseert voor de tweede maal een WERELDRESTAURANT, op zaterdag 23 februari om 18u in het Koetshuis, Kasteeldreef in Halle-Zoersel.

Vorig jaar ging de opbrengst naar een project van een kinderkliniek in Kosovo. Dit jaar gaat de winst naar een project voor de bouw van een school en opvang van straatkinderen en van slachtoffers van kinderarbeid in Nalgonda, een provincie in het Zuiden van India.

Voor 15 euro kan men genieten van allerlei hapjes uit de keukens van Kosovo, Koerdistan, India, Hongarije, Afrika en ... Vlaanderen.

Inschrijven bij Lionel Vandenberghe, 03 383 47 59, of lionel.vandenberghe@spirit.be

17/01/08

Engels in het hoger onderwijs

Het onderwerp is weer actueel!

De Standaard schreef er al een paar dagen over. In het Vlaams parlement werd en wordt erover gedebateerd. Aanleiding vormt het relatief klein aantal buitenlandse studenten dat aan Vlaamse universiteiten studeert. Dat is logisch, want Nederlands wordt niet vaak gesproken in het buitenland. Buitenlandse studenten komen naar Vlaanderen in het kader van het Erasmusprogramma.

Ik was bijna vergeten dat ik in mijn loopbaan aan de universiteit betrokken was bij het implementeren van de buitenlandse Erasmusstudenten. Vooral de zorg voor de opvang van buitenlandse studenten was één van de opdrachten van mijn dienst.

Men vergeet al te vaak dat de Erasmusprogramma's door de Europese Commissie in het leven werden geroepen om studenten in contact te brengen met vreemde landen, taal en cultuur. Onze studenten die bv. naar Bologna gaan in Italië, volgen de lessen in het Italiaans. En wanneer een Vlaamse student geëxamineerd wordt in het Italiaans krijgt hij steevast een compliment dat hij behoorlijk Italiaans spreekt en krijgt hij wel een extra punt (écht gebeurd!). We zijn toch ook mild voor de buitenlanders (of onze Waalse ministers...) die zo'n charmant Nederlands spreken!

Dirk De Cock, Vlaams parlementslid voor Spirit en zelf Germanist, geeft in een Vrije Tribune in De Standaard van 16 januari een goed betoog om de huidige regelgeving ivm het taalgebruik in het Hoger Onderwijs niet te veranderen. In de basisjaren (bachelors-jaren) mag men reeds een beperkt aantal vakken in het Engels doceren, in de master-opleiding wat meer. Toen deze regeling werd ingevoerd was men aan de universiteiten ook niet zo enthousiast! De meeste docenten kennen vrij goed Engels, maar om in een vreemde taal te doceren moet men de taal in al zijn nuances kennen. Er werden zelfs cursussen academisch Engels georganiseerd voor de docenten.

Met het verruimen van het aanbod Engelse cursussen bevordert men een nieuwe ongelijkheid. Bij meer Engels in het hoger onderwijs zullen middelbare scholierstudenten vakantiecursussen Engels volgen in het buitenland. En we weten dat deze cursussen duur zijn. Wie kan die bijkomende kost betalen? Ook als onze Vlaamse studenten op "Erasmus" gaan, kost dit veel geld. De Erasmusbeurzen zijn onvoldoende om de meerkost te betalen.

De Cock eindigt zijn Vrij Tribune als volgt:

"De keuze van het Nederlands is geen conservatieve houding, maar een progressief verhaal van gelijke kansen".

En Octopus gaat van start...

voorlopig geen commentaar, 15.01.08 om 12.00u - geen nieuws

wordt ongetwijfeld vervolgd

15/01/08

Oef, hier zijn we weer

Ik heb een beetje geaarzeld om mijn webstek verder te stofferen met allerlei beschouwingen. Men heeft me aangeraden om het te blijven doen. Het leven van een gepensioneerde is nu eenmaal minder boeiend dan dat van een politicus. Alhoewel...wanneer het parlement een half jaar niet gewerkt heeft, bij gebrek aan een regering, dan kan men zich toch wel vragen stellen. Ik wil verder af en toe wat commentaar geven op het politieke en ander gebeuren. Ik wil ook verder helpen om het Spirit-gedachtengoed te verspreiden, nu onze stem in de federale kamer niet meer zal gehoord worden.

Tot mijn verbazing en grote voldoening kwam gisterenavond Spirit uitgebreid aan bod op de TV.

Geert Lambert kon zijn visie op het Octopus-overleg formuleren. Bert Anciaux werd aan de tand gevoeld door Frieda Van Wijck o.m. over zijn koninklijke Nederlandse onderscheiding. Ondanks deze hoge onderscheiding - vanuit Nederland - blijft hij overtuigd republikein. Zijn pleidooi voor een "warme" samenleving maakt toch steeds een enorme indruk op mij. Tenslotte kon Bettina Geysen een zeer onderbouwd antwoord geven op de "media-stunt" met de hoofddoek. Media-stunt? Dat werd er door de pers van gemaakt. Het was de ludieke inleiding op haar nieuwjaarstoespraak voor de leden. Daarop volgde een zeer ernstige uiteenzetting.

In De Morgen

Gisteren (14/01/08) verscheen in De Morgen een lezersbrief van mij. Een beetje uitleg.

In de weekend-editie van De Morgen verschenen twee stukken met heel wat commentaar over de Senaat. Ik kon het niet laten om een en ander te becommentariëren. Een lezersbrief moet beknopt zijn. Hier kan het wat uitvoeriger.

Drie politici werden geïnterviewd die niet meer terugkeerden naar het parlement.

(Tussen haakjes. In de Knack van 19 december verscheen een interview met mij over mijn ervaringen niet meer in de Senaat verkozen te zijn. Het is nu een beetje te laat om daar nog op terug te komen. Alhoewel ik door verschillende mensen hierover werd aangesproken). Dus nu een aantal interviews in De Morgen.

Greta D'Hondt van de CD&V verdween vrijwillig uit de kamer.

Mimount Bousakla heb ik goed gekend. Ze was mijn SP.A-collega. Ze heeft me een paar keer gevraagd een voorstel van haar mee te ondertekenen. Ze was niet zo mals over haar SP.A-ervaringen. Vandaar dat ze overgestapt is naar de Lijst Dedecker (voor mij nog altijd onbegrijpelijk). Ze schrijft letterlijk: "In de eigen fractie had ik ook wel collega's met wie het fijn samenwerken was: Christel Geerts, Ludwig Vandenhove, Staf Nimmegeers, zelfs met Lionel Vandenberghe".

Ik had meer moeite met het interview met Pierre Chevalier (ex-SP, nu VLD). Hij zetelde in Kamer en Senaat, was een tijdje staatssecretaris maar 'moest' ontslag nemen.

Hij zegt o.a. "de senaat is dood". Die indruk kan de buitenwereld hebben, want de senaat kwam zelden of nooit in de geschreven pers of TV. Al de inspanningen die geleverd werden door de senatoren kwamen nooit in de pers. Er waren toch enkele senatoren die hard werkten. Men kwam toch tot zeer eigenaardige toestanden. Wij, van de meerderheid, werden opgetrommeld in vergaderingen aan het kworum te komen. Want wie was er afwezig? De oppositie natuurlijk. De Vlaams Blokkers waren zelden, of beter nog, nooit aanwezig. En...de mensen die cumuleerden met een of andere functie. Ook Chevalier hoorde bij deze categorie. Hij kreeg verschillende functies (met veel zendingen naar het buitenland) in opdracht van minister De Gucht. Opdrachten die, m.i., even goed door een diplomaat konden vervuld worden.

En dan verscheen in De Morgen een scherp artikel over mevr. Anne-Marie Lizin, voorzitter van de Senaat in de vorige legislatuur.

In de periode dat ik lid was van de senaat heb ik twee voorzitters gekend, Armand De Decker van de MR en Anne-Marie Lizin van de PS. Ik kan dus een beetje vergelijken. Bij de eerste was de senaat een rustige gesapige bedoening. Bij de tweede was er veel meer beweging en activiteit. Met Lizin was er leven in de brouwerij. Zij had een enorme belangstelling voor acute buitenlandse problemen en voor vrouwen-emancipatie. Zo was ik eens als "enige" man aanwezig op een colloquium over intra-familiaal geweld. Zij verwelkomde mij daarvoor heel uitdrukkelijk... Ze botste al eens met het establisment. Het bezoek van Mevrouw Rajavi van het Iraans verzet aan de Senaat lokte heel wat tegenstand. En toch kwam ze. Ikzelf, Staf Nimmegeers, Margriet Hermans en Patrick Vankrunkselven waren van Vlaamse kant de aanstokers. Maar Lizin ging er mee akkoord. We werden achteraf hiervoor op de vingers getikt door De Gucht (hij deed dit weliswaar in de Kamer).

De twee presidenten van Kosovo (eerst Rugova en later Sejdiu) mochten in de grote rotonde de senatoren toespreken. Ik berichtte hierover op mijn webstek.

Ook de Dalai Lama werd met de grootste eer ontvangen door Lizin. Weeral na protest v an de Chinese ambassadeur en ... De Gucht. Want de goede relaties met China zouden er onder kunnen lijden. (zie elders op mijn webstek)

Heel wat studiedagen vonden plaats in de Senaat. Soms tot ergernis van de collega's, want van hen werd gevraagd aanwezig te zijn!

Ten slotte kan ik getuigen van de grote internationale bekendheid van Lizin. In het kader van de OVSE, de Organisatie voor veiligheid en samenwerking in Europa (waarvan ik ook driemaal per jaar de vergaderingen actief bijwoonde) was ze gewaardeerd door haar talrijke tussenkomsten, vaak in zeer gevoelige materies. Zij was o.m. een voorstander van de onafhankelijkheid van Kosovo. Ik denk dat ze als enige Westerse politicus op "inspectie" geweest is in Guantanamo, in opdracht van de OVSE. En dat wil wat zeggen!

Dit alles ter verdediging van de Senaat en haar voorzitter. Over haar politiek handelingen in Hoei zeg ik niets omdat ik haar niet ken als burgemeester van Hoei.

11/12/07

Radio Mille Collines

Ik heb tot nu toe niet te veel gereageerd op de aanslepende regeringsonderhandelingen. Voor mij is het nogal duidelijk en dit verkondigde ik al lang. De bekende uitspraak op de IJzerbedevaart van 1992 was duidelijk: "Waalse vrienden laten we scheiden". Het jaar nadien was het al, op suggestie van een welbekende hoofdredacteur: Waalse "buren" laten we scheiden. En pas op, het was GEEN pleidooi voor separatisme. Wél een pleidooi om SAMEN aan tafel te gaan zitten en SAMEN te beslissen wat we nog SAMEN willen doen. Een pleidooi dus voor CONFEDERALISME. Het Spirit-standpunt dat gelanceerd werd onder de slogan "Gemeenschap is leuker met twee" (zie hieronder).

We staan nu 15 jaar verder en er is tot op vandaag niets veranderd. Maar goed, hoe langer het duurt hoe extremer de stellingen worden. Ik heb dat tijdens mijn afscheidspeech in de senaat gezegd. Als onze Waalse vrienden zo verder ageren, groeit de roep naar onafhankelijkheid elke dag. Bij mijn tussenkomsten in de OVSE over het statuut van Kosovo heb ik telkens dezelfde vaststelling geformuleerd: hoe langer men wacht met het vastleggen van het defintief statuut van Kosovo, hoe extremer de standpunten worden, langs beide kanten.

De Vlamingen worden extremer, de Franstaligen eveneens. En dat hebben we gemerkt in de Franstalige media. Een vergelijking met de Rwandese haatzender "mille collines" was inderdaad een brug te ver. Gezien de hevige reacties vanuit Wallonië moet men toch vaststellen dat er "iets" van aan is. Wie af en toe een nieuwsuitzending volgt op de Franstalige zender moet tot de vaststelling komen dat het blijkbaar gaat over twee verschillen de regeringsonderhandelingen.... Of zoals ik vandaag in een lezersbrief las "de RTBF heeft een zeer groot aandeel in de niet te stoppen versnelling van de opsplitsing van België".

Lezersbrief

De Standaard van 06/12/07 publiceerde volgende lezersbrief van mij onder de titel "Wereldvreeemd".

Is politicoloog Sinardet dan toch zo'n "wereldvreemde academicus in zijn ivoren toren" zoals hij zichzelf en zijn collega's beschrijft in De Standaard van 5 december? Sinardet heeft er lang over gedaan om de lezer te overtuigen dat separatisme geen optie is. Maar het was niet nodig! Lang vóór zijn Belgicistisch pleidooi wist de rationele Vlaming dat separatisme geen uitweg is voor het "Belgische" huishouden. En ook de emotionele flamingant beseft dat we Brussel door de scheiding waarschijnlijk zouden verliezen. Is het spookbeeld van het separatisme niet veeleer gecreëerd door de Belgische staatsnationalisten en andere columnisten? Maar door de hardnekkigheid van de Franstalige én Nederlandstalige onderhandelaars wint het idee van de boedelscheiding aardig wat veld.

Het duurde ook lang vooraleer de politicoloog toegeeft dat er "iets mis is met hoe ons federale systeem werkt". Nochtans, bij elke staatshervorming in het verleden werd het begin aangekondigd van een nieuwe staatshervorming. Overal ter wereld vraagt het bestuur van een land voortdurende aanpassingen aan nieuwe behoeften van de bevolking.

Sinardet pleit voor een nieuw federaal pact. Waarom geen confederaal pact? Hij heeft zijn bezwaren hierover al vroeger geformuloeerd. Nochtans heb ik altijd geleerd dat ons huidig systeem een federaal systeem is met confederale trekken. Artikel 35 van de grondwqet aanpassen, zoals Spirit voorstelt, waarin duidelijk omschreven wordt wat federale materie is, biedt de enige oplossingvoor 'goed bestuur' in België, Vlaanderen, Wallonië en Brussel.

Gemeenschap is leuker met twee!

Onder het motto "Gemeenschap is leuker met twee!" lanceerde spirit eerder deze week haar voorstel voor een confederaal België. Op www.gemeenschapisleuk.be vind je alle details en kan je ook de leuke affiche bestellen.

Debat over nationalisme (16/11)

Op 16 november in de namiddag neem ik deel aan een debat over "nationalisme" (Antwerpen, Permeke-bibliotheek).

Ik zal er een uiteenzetting houden over het berucht geworden "historisch pardon" uitgesproken op de IJzerbedevaart van 2000 en dat nu opnieuw in de actualiteit komt. Wij hebben toen ook de uitdrukking gelanceerd: vergeven, maar niet vergeten. Vergeten is een psychologisch proces. Vergeven is een christelijke deugd en een humanistische eigenschap. Eigenaardig dat Dewever de controverse aangaat met de Joodse Gemeenschap en niets zeft over de schandalen van de collaboratie en repressie. "Langs beide kanten zijn er fouten gemaakt. Is het ogenblik niet gekomen om verontschuldigen aan te bieden?" (28 april 2000).

Lezersbrief De Standaard 12/11/07:

Zijn die mensen nog te geloven? (sic Leterme over de vorige paarse regering)

BHV zou in het regeerakkoord staan. De regering is er nog niet en toch is al zeker dat binnen hoogstens 16 maanden het probleem nog eens zal besproken worden. Een grondige staatshervorming zou opgenomen worden in het regeerakkoord. De regering is er nog niet en de koning grijpt in. Wie spreekt over een protocollaire functie van de koning? De grondige staatshervorming wordt in een commissie begraven. Wie gelooft die mensen nog?

Lionel Vandenberghe

(On) verwerkt verleden

Naar aanleiding van de heisa rond de gratuite excuses van Bart Dewever publiceerde De Standaard op 31 oktober een opiniestuk van mijn hand.Opiniestuk verschenen in De Standaard 31 oktober 2007

In 1991 publiceert Luc Huyse het boek “Onverwerkt verleden. Collaboratie en repressie in België 1942-1952”. Bij de opening van de vredesverdieping in de IJzertoren werd op 28 april 2000 volgende ophefmakende uitspraak gedaan: “…er zijn fouten gemaakt langs beide kanten. Is het ogenblik nu niet gekomen om verontschuldigen aan te bieden?” Op de IJzerbedevaart daaropvolgend werd “het historisch pardon” uitgesproken. Op 9 juni 2001 werd in het Vlaams parlement een studiedag georganiseerd op initiatief van de pluralistisch samengestelde werkgroep “Voorwaarts” over “een eerlijk en rechtvaardig oordeel over collaboratie en repressie in Vlaanderen”. Op 20 maart 2002 stemt het Vlaams parlement een resolutie over “Omgaan met het oorlogsverleden van Vlaanderen”.

Vandaag worden we geconfronteerd met de Antwerpse burgemeester die “Antwerpse excuses voor jodenvervolging” vraagt en de reactie van Bart De Wever die bedenkingen formuleert bij deze excuses (D.S. 29 oktober) en de drie liberale topmannen die een artikel schrijven over “Verwerkt verleden?” (D.S. 30 okt.). Het SOMA-onderzoek ligt aan de basis van deze nieuwe belangstelling over ons oorlogsverleden.

Tijdens mijn parlementair mandaat werd ik vrij vlug geconfronteerd met de Belgische oorlogsproblematiek. De senaat had in 2003 opdracht en centen gegeven aan het SOMA (studie- en documentatiecentrum oorlog en hedendaagse maatschappij) om een historisch onderzoek uit te voeren over de “Belgische overheden en de Jodenvervolging- en deportatie”.
Tijdens de besprekingen van het “tussentijds verslag” was het al vrij duidelijk dat het tot politieke heisa zou komen. Er werd, vanuit Franstalige kant, al opgemerkt dat “het debat over de eventuele verantwoordelijkheid van de Belgische overheden een communautaire connotatie zou kunnen krijgen”. Sommige archieven, de voornaamste informatiebronnen, bleken nl. verdwenen of vernietigd te zijn en de verschillen rond de bewaring van de archieven in het Noorden en Zuiden van het land zijn merkwaardig. “De vernietiging van deze archieven, bijvoorbeeld in Brussel, kan immers een politieke reden hebben”, lees ik in het officiële verslag. En “De goede staat van bewaring van het provinciearchief in Brugge, Gent, Antwerpen en Hasselt, staat in schril contrast met de onvolkomenheden in de Waalse provinciearchieven”. Naar aanleiding van dit onderzoek wilden enkele Franstaligen nog vlug vlug de oude Archiefwet aanpassen. Maar… er werd geen rekening gehouden met de nieuwe staatsstructuren. Mijn amendementen verrasten de indieners zodanig dat het wetsvoorstel niet meer gestemd werd tijdens de vorige legislatuur.
Wanneer de onderzoekers “beloofden”, op mijn verzoek, ook de arrestaties van andere groepen personen (Vlaams-nationalisten, communisten, homo’s, ….) te bestuderen, was dit voor sommige Franstalige senatoren een brug te ver.
Tijdens de besprekingen van het rapport deed ik de mededeling dat ik voorgesteld had in de Senaat een colloquium te organiseren over oorlog, collaboratie en repressie. Het zou een sereen, historisch-wetenschappelijk colloquium worden met de steun van de Voorwaarts-groep (onder de leiding van prof. F.J. Verdoodt), en met de medewerking van Nederlandstalige, Franstalige en Duitstalige historici. Maar dat was ook een brug te ver. Het voorstel stootte op een “non” van de Franstaligen.

Deze feiten en bedenkingen zijn allemaal na te lezen in het officiële senaatsverslag onder het nummer 3-1653/4.

Mijn conclusie? Ons verleden is nog altijd niet verwerkt. En de verschillende overheden zijn hiervoor verantwoordelijk. In het buitenland heeft men zinvoller omgesprongen met het verleden. Zie maar naar de “waarheidscommissie” in Zuid-Afrika.

Het ogenblik van verzoening in België is blijkbaar nog altijd niet gekomen. De meningen over oorlog, collaboratie en repressie zijn niet alleen binnen Vlaanderen, maar ook over de taalgrens heen sterk uiteenlopend. En dit heeft er ook toe bijgedragen dat de roep naar “zelfstandigheid” alsmaar groter wordt.

Lionel Vandenberghe
Gewezen voorzitter van het IJzerbedevaartcomité
Gewezen senator voor Spirit.

Een toekomst voor Vlaanderen en Wallonië

.De kranten besparen dezer dagen veel geld door stukken te publiceren van allerlei personen, geleerde en minder geleerde, (of misschien worden die mensen toch vergoed voor hun schrijfsel...?) die een commentaar geven op de huidige aansleeeeepende regeringsvorming, over de toekomst van België, over het lepeltje zout van De Wever, over de Belgometer, over de enquete "red de solidariteit", enz. In onderstaand artikel waag ik me ook aan een stuk over de toekomst van België. Tijdens de eerste jaren van mijn parlementair mandaat startte ik de "werkgroep confederalisme" op, samen met mijn medewerker Wim Beelaert. Het was een boeiende club van jonge parlementaire medewekers van verschillende politieke partijen. Een aantal ideeën die toen ter sprake kwamen schreven wde neer in onderstaand stuk. Ter aanbeveling aan Leterme en co

Een toekomst voor Vlaanderen én Wallonië.

Het federale immobilisme en de politieke crisis die er uit voort vloeit heeft alvast het voordeel dat het debat over de toekomst van België eindelijk ook in Vlaanderen met een open vizier kan worden gevoerd. Het niveau van het debat laat echter maar al te vaak te wensen over, zelfs als er geleerde heren bij betrokken zijn. Het is meer dan ooit tijd voor een geargumenteerde inhoudelijke discussie. Vandaar deze denkoefening over de staatkundige toekomst van Vlaanderen en Wallonië, de rol van Brussel en de internationale positie van ons land.

Het beginsel van de territorialiteit.

België is grondwettelijk samengesteld uit door bevoegdheidsgrenzen afgebakende gewesten en taalgebieden. Deze indeling steunt op het territorialiteitsbeginsel, dat de voogdij van een overheid beperkt tot haar grondgebied. Het werd door Vlamingen en Franstaligen ingeschreven in de Belgische Grondwet, wordt erkend door de hoogste nationale en internationale gerechtelijke instellingen en is een basisbeginsel van de internationale politiek. Dat Franstaligen dit territorialiteitsbeginsel in vraag stellen is één van de belangrijkste redenen waarom het communautair herhaaldelijk fout loopt in dit land. Voorstellen om het Brussels Hoofdstedelijk Gewest uit te breiden met Vlaamse gemeenten, de problemen rond het Kaderverdrag voor de Minderheden en de stroeve houding ten opzichte van de splitsing van de kieskring en het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde zijn voorbeelden van hoe dit beginsel door de Franstaligen niet meer wordt gerespecteerd. De Vlaamse Gemeenschap erkent dat er Franstaligen in Vlaanderen wonen en wil de reeds gewaarborgde rechten van deze Franstalige Vlaamse burgers blijven eerbiedigen. De toepassing van de faciliteiten in Vlaamse gemeenten werd steeds door de Raad van State als volkomen legaal bevestigd. Vlaanderen bestaat grondwettelijk en is afgebakend door in samenspraak vastgelegde grenzen. Het is noodzakelijk dat de Franstaligen in België en de Franstaligen in Vlaanderen het territorialiteitsbeginsel aanvaarden.

Van staatshervorming naar staatsvorming.

Het Belgisch federalisme bracht niet de noodzakelijke oplossingen die werden verwacht. Door de oprichting van verschillende bestuursniveaus met overlappende bevoegdheden werd het unitaire België niet omgevormd tot een werkbare federale staat. We zijn beland in een onontwarbaar kluwen van tegenstrijdige belangen. Vandaar dat de Vlaamse politieke partijen samen vragen nieuwe stappen te zetten in de staatshervorming. Hun eisen staan opgesomd in het Vlaamse regeerakkoord. Deze eisen zijn niet ingegeven door antipathie voor de Franstalige Belgen, maar door de logische en gerechtvaardigde wens om in een werkbare staat te wonen die maximaal rekening houdt met de wensen van de bevolking en garant staat voor een behoorlijk bestuur. Homogene en exclusieve bevoegdheidspakketten moeten de regel worden. Eerder dan opnieuw te werken aan een ingewikkeld compromis vol technische hoogstandjes en ingebakken vertragingsmechanismen moeten principiële knopen worden doorgehakt. Daarom is het tijd voor een open dialoog van Gemeenschap tot Gemeenschap. Deze dialoog moet op termijn leiden tot Vlaamse en Waalse staatsvorming, met een duidelijke bevoegdheidsregeling: de oprichting van een Vlaams-Waalse confederatie waarin beide staten enkel nog samen doen wat ze op basis van wederzijdse afspraken en duidelijke akkoorden nog samen willen doen.

Brussel: de autonome hoofdstad van Vlaanderen èn Wallonië.

Voor Brussel moet een rationele oplossing gevonden worden waarmee vooral de inwoners van Brussel zelf kunnen instemmen. Een dergelijke oplossing kan liggen in een specifiek statuut als autonome èn gemeenschappelijke hoofdstad van Vlaanderen èn van Wallonië, binnen de huidige grenzen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het lokale bestuur over deze hoofdstad kan verder uitgeoefend worden door de Brusselse Hoofdstedelijke Raad, die ook op haar beurt over homogene en exclusieve bevoegdheidspakketten moet kunnen beschikken. Tegelijk dient Brussel het bestaan en de waarde van de Vlaams-Waalse confederatie, waar ze als gemeenschappelijke hoofdstad deel van uitmaakt, in al haar handelingen te erkennen. De gemeenschappelijke hoofdstad moet sluitende garanties bieden aan de verschillende cultuurgemeenschappen in Brussel (de Franse, de Vlaamse, de Europese èn de niet-Europese) voor deelname aan het beleid. Bestuurszaken die het grootstedelijke bestuur overstijgen worden in dit scenario geregeld door een grensoverschrijdend samenwerkingsakkoord (een confederaal verdrag) tussen Vlaanderen en Wallonië, met inbegrip van hun hoofdstad Brussel. De band tussen Vlaanderen en de Vlamingen in de hoofdstad moet versterkt worden door de verdere uitbouw van Vlaamse gemeenschapsinstellingen in Brussel en een beleid dat gedragen wordt door de vertegenwoordigers van de Brusselse Vlamingen in het Vlaams Parlement. Een dergelijke constructie van gedeelde verantwoordelijkheid – ook financieel – over een gemeenschappelijke hoofdstad zou uniek zijn in de wereld en aan Brussel, Vlaanderen, Wallonië en de Europese Unie een positieve uitstraling geven op de internationale scène.

Een Vlaams-Waals solidariteitspact.

De grootste communautaire uitdaging bestaat er in vast te leggen hoe we in de post-Belgische toekomst de solidariteit tussen de deelstaten van de Vlaams-Waalse confederatie willen organiseren. Om de bestaande bezorgdheid weg te nemen, moeten Vlaanderen, Brussel en Wallonië op korte termijn een globaal solidariteitspact afsluiten. Een dergelijk akkoord tussen verantwoordelijke deelstaten en hun hoofdstad moet waterdicht, transparant en wederkerig zijn en de welvaart in al deze entiteiten ten goede komen. Het moet tevens een bundeling zijn van sociale rechten die in de hele Vlaams-Waalse confederatie gegarandeerd worden en die op langere termijn in heel de Europese Unie zouden moeten gelden. Het Vlaams-Waals solidariteitspact kan in die zin een aanzet zijn tot de opbouw van een sociaal Europa. Een dergelijk solidariteitspact zal ons niet enkel de ruimte geven om met de Franstaligen te debatteren over meer autonomie, maar ook over meer samenwerking op voet van gelijkheid en op basis van duidelijke afspraken. We roepen de Franstalige politici dan ook op om als verantwoordelijke bestuurders met de Vlamingen rond de tafel te gaan zitten om ook de sociaal-economische vraagstukken eindelijk te bespreken. We hebben de plicht samen werk te maken van onze toekomst, ook al betekent dit dat Belgische taboes moeten sneuvelen.

De Vlaams-Waalse confederatie en de EU.

De oprichting van een Vlaams-Waalse confederatie is geenszins tegenstrijdig met de Europese politieke integratie. Integendeel, hoe meer Europa groeit, des te meer is Vlaamse en Waalse autonomie aan de orde. We kunnen immers stellen dat de Europese integratie België als supranationaal bestuursniveau overbodig maakt. In deze logica zullen Vlaanderen en Wallonië op termijn de Belgische grenzen verlaten en als autonome regio’s meeschrijven aan de toekomst van Europa. Vandaag is de verdragsrechtelijke autonomie van de gemeenschappen en gewesten reeds een feit. Dit geeft aan Vlaanderen en Wallonië de mogelijkheid om op het internationaal toneel een eigen stem te hebben. Helaas erkent de EU geen constitutioneel pluralisme en handelt het, ook in de toepassing van het subsidiariteitsbeginsel, enkel met lidstaten. Het nieuwe verdrag zal op dit vlak geen vooruitgang bieden. Indien Europa geen rekening wil houden met ons, moeten wij rekening houden met Europa. Een toekomstig statuut van Vlaanderen en Wallonië als lidstaten van de EU moet dan ook overwogen worden. Dat beide landen bestuurlijk verbonden zijn door een confederatie kan geen bezwaar zijn. In een tijdperk dat Europese lidstaten zoeken naar vormen van versterkte samenwerking tussen elkaar kunnen een nauw samenwerkend Vlaanderen en Wallonië in de Europese Unie een heel belangrijke rol spelen.

Wim Beelaert en Lionel Vandenberghe.

11 SEPTEMBER

De nationale feestdag van de Catalanen

Op uitnodiging van de EVA (Europese Vrije Alliantie, waar Nelly Maes voorzitter van is) en van de Catalaanse partij ESQUERRA, mocht ik aanwezig zijn in Barcelona voor de viering van de Nationale Catalaanse feestdag.

Op 10 september 's avonds was er een officiële ontvangst bij het parlementsgebouw en om middernacht een herdenkingsplechtigheid, waar veel volk aanwezig was.

Maar 's anderensdaags 11 september kon ik mijn ogen niet geloven. Reeds om 9.30u. was een massa volk op stap mét de Catalaanse vlag rond de hals, op de schouders, op de rug, aan een stok. Duizenden mensen, met duizenden vlaggen begaven zich eerst naar het monument van Casanova voor het neerleggen van bloemenkransen. Ik mocht namens de EVA ook een bloemenkrans neerleggen (zie foto). Politieke partijen legden er bloemen neer maar ook ontelbare verenigingen ("het middenveld"), van sportclubs tot zangkoren tot bekende TV-acteurs. Telkens met een enorm enthousiasme en met de kreet INDEPENDENCIA, onafhankelijkheid.

Op de middag was er opnieuw een plechtigheid in het park rond het parlement. We begaven ons dan naar een diner in open lucht voor de leden van de partij ESQUERRA(zie foto). Andermaal een massa volk op weg naar een of andere bijeenkomst. Opnieuw met ontelbare T-shirt met "junts cap a la independència" - samen op weg naar de onfhankelijkheid, en ontelbare Catalaanse vlaggen.

Rond vijf uur was er een meeting van de partij Esquerra. Naast de plaatselijke politici kwamen de buitenlandse delegatie ook aan het woord. Een Schot, een Bretoen, een Vlaming, een Bask, en een Galliciër, en een vertegenwoordiger van Aragon.

Ik zelf sprak een korte groet uit, eerst in het Catalaans en een stukje in het Frans.

Saludo molt especialment als amics Catalans el dia que celebreu la vostra festa nacional. Nosaltres, els Flamencs mirem als Catalans amb admiracio, de com heu lluitat, despres d'un llarg periode de dictadura, i sense violencia ni armes, seguint el lent cami de la democracia, arribant al nivell d'autogovern que ara teniu. Pero la lluita democratica no s'atura, ni a Catalunya ni a Flandes, ni a cap Nacio sense Estat!

Een speciale groet breng ik aan de vrienden van Catalonië naar aanleiding van hun nationale feestdag. Wij Vlamingen kijken naar jullie vol bewondering hoe jullie, na een zware periode van dictatuur, gevochten hebt, zonder geweld of wapens, via de langzame weg van de democratie, een sterke vorm van autonomie verworven hebt. Maar de democratische strijd gaat voort, zowel in Catalonië als in Vlaanderen, bij alle volkeren-zonder-staat!

Chers amis,

En Belgique la situation est complexe et bloquée. Après les élections de juin on a pas encore un nouveau gouvernement. Pour les autonomistes ce sont des jours d'espoir. La situation est favorable parce que l'idée de l'autonomie n'eszt plus une idée futuriste des extrémistes. Je vous souhaite, vous peuple Catalane, beaucoup de succès dans votre lute pour une plus grande autonomie en faveur des gens.

Gracias, merci, thank you, dank u.

In alle gesprekken met de Catalanen kwam de Belgische situatie naar voren. Ik was verbaasd hoe zij op de hoogte waren van de Belgische politieke toestand. In de Vlaamse kranten heb ik géén woord gelezen over de de talrijke manifestaties met duizenden betogers in de straten van Barcelona.

LEZERSBRIEF in De Standaard van 3 september

In De Standaard van 1 september verscheen een opiniestuk van Bart Caron onder de titel "sociaal gaat boven Vlaams". Hierin hekelde hij het ouderwetse allure van de IJzerbedevaart, met zijn "Vlaamsche" liederen en vlaggezwaaien.

Ik kon dit niet laten voorbijgaan en stuurde onmiddellijk een Opiniestuk naar De Standaard. Helaas tellen daar blijkbaar ook twee maten en gewichten. Het opiniestuk werd ingekort in een lezersbrief.

Een lezersbrief heeft niet hetzelfde statuut als een Opiniestuk... Daarom geef ik hier onder integraal de tekst die ik opstuurde.

Op de IJzerbedevaart is het sociaal én Vlaams

In D.S. van 1 september wil Bart Caron dat, althans volgens de titel, sociaal boven Vlaams gaat. Hij geeft eerst op een ludieke manier zijn commentaar op de surrealistische regerings- en staatshervorming en de rol van koning Tsjeef. Om vervolgens de volledige tweede kolom te wijden aan de IJzerbedevaart van 26 augustus.
Om alle misverstanden te voorkomen. Wie een politiek mandaat opneemt, moet ontslag nemen in het IJzerbedevaartcomité. Ik was dus de voorbije vier jaar niet betrokken bij de uittekening van de krachtlijnen van de IJzerbedevaart. Vanaf 1989 tot 2003 was ik er wel bij om samen met het comité, in moeilijke omstandigheden, te ijveren voor een open samenleving en voor een inhoudelijke invulling van de verworven autonomie. De oude leuzen “zelfbestuur, godsvrede en nooit meer oorlog” kregen een meer hedendaagse betekenis met de woorden “vrede, vrijheid, verdraagzaamheid”. In 1992 was er al een pleidooi voor stemrecht voor allochtonen!
Caron noemt de Bedevaart van dit jaar “gezellig ouderwets” en verwijst naar de “Vlaamsche” liedjes en het vlaggezwaaien. Hij vergeet wellicht dat “Vlaanderen boven” door zijn minister van Cultuur werd gelanceerd als 11 juli-lied. Hij weet wellicht niet dat grote internationale sportevenementen vaak geopend worden met spectaculair vlaggenspel. Maar goed, over smaak hoeft men niet te discussiëren.
Tijdens mijn laatste toespraak, in 2002, werd een pleidooi gehouden voor “een socialer en rechtvaardigere samenleving, voor efficiënter, transparanter en democratisch bestuur…”
Solidariteit met de Walen en met zoveel andere “volkeren zonder staat” kwam op vele bedevaarten aan bod. Reeds in 1990 was er aandacht voor de Koerden en Kosovaren. De Basken waren al langer aanwezig op de weide.

Over de inhoud van dit jaar dan. Iedere bedevaarder kreeg een zonnebloem met een boodschap. In citeer letterlijk “ In Vlaanderen telt iedereen mee! Wie in Vlaanderen leeft, heeft het niet altijd gemakkelijk. Maatschappelijke uitsluiting ondermijnt onze gemeenschap. We willen dat de Vlaamse gemeenschap een gemeenschap van kansen wordt. We willen dat Vlaanderen een samenleving wordt die werk maakt van het bestrijden van sociale onrechtvaardigheid, racisme, discriminatie, uitsluiting en geweld. We bouwen Vlaanderen op solidariteit, vrede, vrijheid en verdraagzaamheid. Vlaming zijn heeft voor ons niets te maken met etnische afkomst maar alles met de wil om samen, op basis van politieke burgerschap, een samenleving op te bouwen. Onze boodschap is duidelijk: in Vlaanderen telt iedereen mee!”
Met deze tekst kan toch iedere progressieve Vlaming, dus wellicht ook de Spirit-fractieleider, akkoord gaan.

Caron verbaast er zich over dat de Vlaamse regeringsonderhandelaars felicitaties kregen van het IJzerbedevaartcomité. Zou dit geen strategische zet kunnen geweest zijn van het comité? Als er de komende weken toegevingen worden op essentiële Vlaamse eisen zal men volgend jaar op de Bedevaart des te harder kunnen verwijzen naar “gedaan met geven en toegeven” van de N-VA en van “met de dood in het hart” van de CD&V. Woordgebruik dat we kennen uit het verleden….

De derde kolom van het artikel handelt over het Vlaams Parlement waarvan Bart Caron lid is. Hij brengt heel terechte zaken ter sprake. Alleen moet hij niet te veel jammeren in een krant, maar moet hij dit doen op de tribune in het parlement zelf. Hij moet de voorzitster van het Parlement ter orde roepen. “Het Vlaams parlement moet ondertussen zwijgen”, schrijft Caron, de partijvoorzitters dirigeren het orkest”. Daar zijn onze Vlaamse verkozenen toch zelf verantwoordelijk voor. Ze moeten het lot in handen nemen en bv. van de minister-president eisen dat hij het niet bij woorden alleen mag laten, maar dat ook daden moeten volgen (zie het interview met Kris Peeters in D.S. van 31 augustus).
Hebben de Vlaamse volksvertegenwoordigers prof. Senelle dan niet gelezen of gehoord? “Als de Franstaligen bij hun non blijven, dan moeten de Vlamingen de federale grondwet opzeggen – die biedt toch geen oplossing meer – en moet het Vlaams Parlement in een plechtige zitting Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België…” Waarop wachten de verkozenen van CD&V, Open VLD en Spirit, die het confederalisme in hun (verkiezings)programma hebben ingeschreven, om het initiatief te nemen?

Lionel Vandenberghe
Gewezen voorzitter van het IJzerbedevaartcomité
Gewezen Spirit-senator

OPINIESTUK in De Morgen van 28 augustus

Op vraag van De Morgen schreef ik een opiniestuk dat verscheen onder de titel

Vijftien jaar na de IJzerbedevaart van 1992 staan we opnieuw even ver

Bij mijn weten is het nog niet zo vaak gebeurd dat over een vooraanstaand politicus tijdens zijn leven lovende woorden werd gesproken tijdens een IJzerbedevaart. Bart Maddens was minder zacht voor Leterme in D.M. van gisteren. Daar zit natuurlijk iets meer achter. Het is een zeer duidelijk signaal dat indien de formateur-op-rust zal toegeven op de Vlaamse eisen, hij volgend jaar beslist verketterd zal worden. Hetzelfde lot staat de N-VA te wachten, zoals met de Volksunie destijds (“gedaan met geven en toegeven”). En CD&V zal hetzelfde lot te beurt vallen (“met de dood in het hart hebben we moeten toegeven”). Het woordje “verraad” zal alom weerklinken.
In de toespraak dit jaar werd ook verwezen naar de beruchte zin die ik op de IJzerbedevaart van 1992 heb uitgesproken “Waalse vrienden, laten we scheiden”. De gesprekken van “Gemeenschap tot Gemeenschap” onder leiding van Hugo Schiltz en Gérard Deprez waren afgesprongen. “Nu staan we zover dat sommige zaken niet meer bespreekbaar zijn. Laten we scheiden met onderlinge toestemming…Laten we naar de notaris gaan en scheiden. …”

Zo ver staan we opnieuw, na 15 jaar.

De Franstaligen willen de motivering voor onze drang naar autonomie niet inzien. Nochtans werd op de IJzervlakte in het verleden tot vervelends toe gezegd dat we niet willen splitsen om te splitsen, maar om een goed bestuur voor Vlaanderen mogelijk te maken.
Tijdens mijn laatste toespraak, in 2002, had ik een boodschap voor alle politieke families waarom we het Belgisch samenlevingsmodel willen hervormen:
“voor een socialer en rechtvaardiger samenleving, voor efficiënter, transparanter en democratischer bestuur…, om ons beter aan te passen aan de globalisering”
Telkens werd ook beklemtoond dat Vlaanderen en Wallonië over zoveel mogelijk materies zelf moeten kunnen beslissen om te voldoen aan eigen noden en behoeften, aan de eigen mentaliteit en levensvormen. Alleen zo kunnen welvaart en welzijn in beide gemeenschappen veilig gesteld worden.

Het bleef een dovemansgesprek.

Tijdens mijn vierjarig verblijf in de “Belgische” Senaat heb ik ervaren dat ook daar de mening van Franstaligen en Vlamingen over bijna elk onderwerp uiteenlopen. Ik heb me dikwijls afgevraagd hoelang dit nog kan duren. Twee voorbeelden uit mijn eigen recentste ervaringen. Mijn wetsvoorstel om de klinisch psychologen een erkend statuut te geven, in hun eigen belang en vooral in het belang van de mensen die ze begeleiden, stuitte op onoverkomelijke Waalse bezwaren. Een tweede voorbeeld. Enkele Franstaligen wilden de “oude” archiefwet, terecht, moderniseren. Maar als ik amendementen indiende om die oude Belgische wet ook aan te passen aan de nieuwe staatsstructuur (Gemeenschappen en Gewesten) was dat een brug te ver.
Wanneer op deze schijnbaar “neutrale” terreinen al zo’n meningsverschillen bestaan waarom zetten we onze samenwerking niet stop, in ieders belang. Want alles is in de grond communautair…Spijtig genoeg moet het komen tot crisismomenten om een stap vooruit te zetten. Na de padstelling van 1992 kwam een nieuwe ingrijpende staatshervorming. In een dynamische maatschappij moet men de samenwerkingsregels regelmatig aanpassen aan de nieuwe dynamiek die zich zowel plaatselijk, Europees als mondiaal aandient.
Wat wordt het deze keer?

Ik merk al minstens twee voordelen aan de jongste beslissing van de koning, ministers van state te raadplegen. Leerkrachten kunnen vanaf volgende week aan hun leerlingen uitleggen wat een “minister van staat” is en eventueel wat de functie van de Kroonraad is. EN: dat de invloed van de koning veel meer is dan protocollair of symbolisch, zoals sommigen beweren. Er zijn nog minstens 33 grondwetsartikels die handelen over de rol van de koning, en die zijn (nog) niet voor herziening verklaarbaar gestemd….
Ik zou de koning aanraden ook eens enkele grondwetsspecialisten uit te nodigen voor een gesprek. In de eerste plaats zijn ex-adviseur prof. em. Senelle. Ik citeer Prof. Senelle: “Als de Franstaligen bij hun non blijven, moeten de Vlamingen de federale grondwet opzeggen – die biedt toch geen oplossing meer – en moet het Vlaams Parlement in een plechtige zitting Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met de grenzen de Noordzee en de taalgrens….De deelstaten moeten afspreken wat de federale bevoegdheden zijn en bepalen dan jaarlijks de transfers. Ik zie niet in waarom de Franstaligen niet aan zo’n scenario zouden meewerken. Omdat ze geld nodig hebben, zullen ze uiteindelijk toch plooien.”
Prof. Van Orshoven zou ook op de koffie bij de koning kunnen gaan en zijn mening te kennen geven zoals verwoord in deze krant van 25/08. Hij wijst er op dat het allemaal niet zo moeilijk is te “scheiden” en dat dit niet van juristen maar van politici afhangt.

Maar de groep die meent dat we definitief komaf moeten maken met een échte staatsVORMING , neemt samen met de duur van de regeringsvorming toe. Uiteindelijk zullen bij de verkiezingen van 2009 de autonomisten in het Vlaams Parlement de absolute meerderheid halen.

Lionel Vandenberghe
Gewezen voorzitter van het IJzerbedevaartcomité
Gewezen senator voor Spirit

Ryanair

De vakbonden gaan akkoord met de baas van Ryanair om een minimale dienstverlening toe te staan tijdens eventuele stakingen. Dit onderwerp was taboe in Zaventem! Waarom? Omdat Charleroi in Wallonië ligt en Zaventem in Vlaanderen?

Een nieuwe reden om de pleiten voor eigen CAO's in Vlaanderen en Wallonië.

25/08/07

Geen visie op de toekomst van België?

De Franstaligen verwijten de Vlaamse onderhandelaars dat ze geen visie hebben over de toekomst van België. Dit is het zoveelste bewijs dat Franstaligen niet weten of willen weten wat er om gaat in Vlaanderen. Zelfs de journalisten weten het niet. (La libre Belgique schrijft dat 1302 herdacht wordt op de IJzerbedevaart!) Hebben ze de verkiezingsprogramma's van CD&V, Open VLD en Spirit niet gelezen, waar duidelijk staat dat we met België naar het confederale moeten evolueren. N-VA en Vlaamse Belang gaan nog een stap verder. Maar dat hebben ze natuurlijk wél gelezen

25/08/07

Lezersbrief

De Standaard publiceerde op 20/08/07 een lezersbrief van mij. Hieronder geef ik de volledige tekst die ik aan De Standaard bezorgde, en die dus maar gedeeltelijk werd overgenomen..

"Geen enkel interview gaat voorbij of Leterme of Vandeurzen spreken over "goed bestuur" en "de mensen". Goed en efficiënt betuur komt er maar als de bevoegdheden uiteindelijk in de handen terecht komen van de Vlaamse en Franstalige Gemeenschap om zo een politiek te kunnen voeren die beantwoordt aan de noden en behoeften van "de lmensen".

En "de mensen" dan. Je moet geen psycholoog of antropoloog te zijn om te weten dat de mentaliteit, de levensvisie, de cultuur...in het noorden en het zuiden van het land totaal verschillend zijn. Niet beter of niet slechter. En daar is niets mis mee. Waarom gaan we naar andere streken en culturen op vakantie?

Rolf Falter besluit in D.S. "separatisme is de minder boeiende keuze, maar niemand hoeft er schrik van te hebben. Zelfs de Slovaken - in 1992 er veel erger aan toe dan Wallonië - zijn van eigen verantwoordelijkheid uiteindelijlk beter geworden". We moeten het niet zover gaan zoeken. Door de hevig gecontesteerde splitsing van de Leuvense Univesiteit in de zestiger jaren in een Leuven (Vlaanderen) en een Louvain (Wallonië) - splitsing voor een groot deel betaald door Vlaanderen - zijn beide universiteiten uitgegroeid tot succesvolle wetenschappelijke instellingen.

Onderhandelaars, denkt hieraan tijdens jullie gesprekken.

21/08/07

Vlaanderen onafhankelijk?

In lang vervlogen tijden, toen ik nog voorzitter was van het IJzerbedevaartcomité, nam ik regelmatig deel aan debatten o.m. over de toekomst van Vlaanderen. De eeuwige duscusiie over meer autonomie, coöperatief federalisme, confederalisme, separatisme, souvereiniteit.

Moeilijke discussie. Vaak juridisch-theoretisch. Meningsverschillen, geen eensgezindheid... tot we na de vergadering aan de toog het wel eens geraakten! Dan kwam de oplossing uit de bus. Op een goeie morgen staan ALLE parlementsleden in het Vlaamse parlement recht, de voorzitter roept in plechtige woorden de onfhankelijkheid van Vlaanderen uit op een vreedzame manier, zonder wapengeweld. De zitting eindigt met het zingen van de Vlaamse Leeuw, de rechterhand op de linkerborst gedrukt!

MAAR ERNSTIG NU

Lees Knack van 15 augustus, op p. 18

Prof. Senelle aan het woord onder de titel "Zeg de grondwet op"

"Als de Franstaligen bij hun non blijven, moeten de Vlamingen de federale grondwet opzeggen - die biedt toch geen oplossing meer - en moet het Vlaams Parlement in een plechtige zitting Vlaanderen uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de Noordzee en de taalgrens. We moeten terug naar de tweeledigheid: twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië, en twee autonome regio's, Brussel en Duitstalig België."

Dit is een uitspraak van Prof. Robert Senelle, grondwetspecialist en emeritus professor van de Universiteit Gent en... voormalig adviseur van het Koninklijk Paleis.

Het is goed dat je het ook eens van een ander hoort!

(tekst ingetikt op moederkesdag 15 augustus - met gelukwensen aan alle moeders)

De regeringsvorming

Als ik de kranten vandaag las had ik de indruk dat er oplossingen in de maak zijn voor de communautaire geschillen. Het positieve dat voorgesteld wordt is dat de Franstaligen nu al willen praten. Dat is precies een eerste Vlaamse overwinning. Zover staan we. "Ze" willen praten...

Ik moet steeds terugdenken aan de regeringsvorming van 1992. De gesprekken waren geblokkeerd. Schiltz en Deprez (van de toenmalige franstalige CVP) die gesprekken "van gemeenschap tot gemeenschap" moesten organiseren, waren mislukt. Welgeteld op 11 juli.

Ik was onderweg van de ene 11-juli-toespraak naar de andere. In de auto maakte ik volgende redering. Als in een gezin het koppel niet meer in staat is om te praten, dan moet er maar gedacht worden om naar de notaris te gaan. Daar moet dan gepraat worden over de centen en de kinderen. Vertaald naar België: de staatsschuld en de kinderen... dat was Brussel: het grote probleem! In die context werd op de IJzerbedevaart de slogan gelanceerd: Waalse vrienden, laten we scheiden. Ik voegde het volgende eraan toe. Laten we samen aan tafel gaan zitten en laten we onderling afspreken wat we nog gemeenschappelijk willen doen. Vlug zal blijken dat er niet veel meer overblijft van een gemeenschappelijke politiek. De twee Gemeenschappen hebben over bijna alles een andere visie. Dat heb ik de voorbije vier jaar aan de lijve ondervonden in de Senaat.

Over veertien dagen vindt de 80ste IJzerbedevaart plaats. Ik hoop dat er massaal veel volk zal aanwezig zijn, als een krachtig signaal naar de regeringsonderhandelaars. Hopelijks houdt de N-VA zich niet afzijdig zoals de voorbije jaren! En ik hoop dat mijn opvolger een krachtige toespraak houdt op deze historische bedevaart. Historisch omdat het dde 80ste is en historisch omdat de regering waarschijnlijk nog niet zal gevormd zijn.

(ingetikt op 13 augustus)

Tentoonstelling over Tibet

Gisteren was ik aanwezig op de opening van een prachtige tentoonstelling over TIBET, in Borgerhout (Antwerpen), in de bekende zaal Roma. De tentoonstelling loopt in de Roma nog tot 26 augustus. Nadien te bewonderen in diverse steden en gemeenten in Vlaanderen.

Zie www.tibetvlaanderen.beww.tibetvlaanderen.be

"Tibet, omzien in heimwee" op reis doorheen Vlaanderen.

De tentoonstelling biedt een overzicht van de recente geschiedenis van Tibet. Aan de hand van unieke historische foto's ontvouwt zich de huidige situatie van het Tibetaanse volk. Herinnering en hoop onthullen de duisternis van de Chinese invasie, de vernietiging van de cultuur en de gruwel van de onderdrukking, maar ook het verlangen naar een nieuwe toekomst. Ze toont de huidige realiteit in Tibet, de schending van de mensenrechten en de gevolgen van de Chinese beztting.

De tentoonsteling komt op een goed moment. China doet spectaculaire pogingen om als een grote wereldnatie bekend te worden. De economie trekt het Westerse kapitaal aan. Maar de grote winsten komen niet bij de gewone burger. Er is geen vrije meningsuiting en geen respect voor de mensen- en volkerenrechten. Taal en cultuur worden in Tibet onderdrukt.

(bericht geschreven op 10 augustus)

Vrede, Vrijheid, VerdraagzaaDiksBijeenkomstjeugdherberg van Voeren op woensdagavond 22 augustus. Overnachtingen in LeuveLaarne (en Diksmuide), telkens www.vredesfietseling.b

Mijn lezersbrief in De Standaard van 1 augustus 2007

Natuurlijk volg ik met veel interesse, maar vanaf de zijlijn, de onderhnadelingen voor de vorming van een nieuwe regering (zoals dat zo mooi gezegd wordt). Elke dag zou ik een lezersbrief willen schrijven. Dat lukt me wel, maar gepubliceerd zien, is een andere zaak.

Af en toe zal ik op mijn webstek mijn commentaar geven. Nu Staf, mijn goede parlementaire medewerker, mij bijna alles uitgelegd heeft hoe ik teksten op mijn webstek moet introceren, zet ik mij aan het werk. Hier het eerste produkt!

Lees hieronder wat De Standaard publiceerde.

L' histoire se répète, om het in de vadertaal van Leterme te zeggen. Een van de vorige staatshervormingen zou in drie fasen verlopen. Vooraleer de derde fase ter sprake kwam, was de regering gevallen. Brussel-Halle-Vilvoorde zou onverwijld gesplitst worden. De eerste regering slaagde er niet in. Voor de tweede regering wordt het fase drie... Het belooft boeiend te worden

Wat niet gepubliceerd werdniet gepubliceerd werd.

De VRT zendt een reportage uit onder de titel "Wallonië vergiftigt Vlaanderen". Het wordt geen fictie-programma, zoals de reportage van de RTBF n.a.v. het uitroepen van Vlaanderens onafhankelijkheid. Neen het is en échte reportage over gif in de Maas.

Wat niet gepubliceerd werd

5-9 juli 2007: Laatste internationale reis in opdracht van de Senaat

De OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa) heeft in Vlaanderen bekendheid gekregen toen vorig jaar België (en De Gucht) het voorzitterschap waarnam. Het is een organisatie waar 56 landen deel van uitmaken. In hoofdzaak is het een diplomaten-vereniging die toch heel wat subtiel werk levert.

Maar er is ook een parlementair controle-orgaan: de Parlementaire Assemblee. Het Belgisch parlement heeft er acht zetels: vijf uit de Kamer en drie uit de Senaat. Zo ben ik vier jaar lang lid geweest van deze assemblée samen met Anne-Marie Lizin (ex-senaatsvoorzitter) en Margriet Hermans (die ondertussen Coveliers en Dedecker heeft opgevolgd!)
Ik heb voor dit internationaal gezelschap elk jaar de aandacht gevraagd voor de situatie in Kosovo (een pleidooi voor de onafhankelijkheid) en in Palestina.

De bijeenkomst van dit jaar vond plaats in Kiev, hoofdstad van Oekraïne, van 5 t/m 9 juli. Een uitgebreid verslag vindt u hier.

---

11 juni 2007: De verkiezingen voorbij

De verkiezingsresultaten voor Spirit zijn slecht. Niet zozeer het stemmenaantal. Onze kandidaten hebben nogal wat kiezers kunnen bekoren. Zelfs onze jonge kandidaten die voor de eerste keer op een federale lijst stonden scoorden behoorlijk. De goede persoonlijke resultaten resulteerden echter niet in zetels.

Onze kartelpartner heeft ons slechts “strijdplaatsen” gegund. We moesten zelf kunnen bewijzen wat we waard waren. Maar daardoor is het onverwacht grote stemmenverlies van SP.A-Spirit voor ons een echte ramp. We verliezen twee keer: de plaatsen die ons gegund werden waren niet schitterend en het globale aantal stemmen van het kartel daalde wel spectaculair. De min of meer zekere opvolgersplaatsen die ons gegund werden, gaan bovendien verloren, nu de SP.A beslist heeft in de oppositie te gaan. In concrete cijfers: SP.A-Spirit verliest 9 volksvertegenwoordigers t.o.v. 2003; SP.A 3, Spirit 6!

Ik hoop dat iedereen zich kan inhouden met het geven van persoonlijke commentaar. Geert Lambert heeft sereen gereageerd. De partij zal zich de volgende maanden moeten bezinnen voor haar toekomst. Een grote verantwoordelijkheid rust nu bij onze “Vlaamse” en "Brusselse" parlementsleden. Zij zullen het voortouw moeten nemen bij de volgende verkiezingen. Hopelijk blijven ze niet te braaf in de Vlaamse regering.

Goed bestuur is een hol begrip geworden. Mensen en waarden zijn geen privilegie van één partij. Zorg voor “de mensen” is ons aller bekommernis. En hebben de mensen gekozen voor een programma of voor een bekende kop?

De media hebben ons niet vertroeteld. Vier jaar lang kwamen we weinig aan bod. Onze gewezen woordvoerders hadden wel een voetje voor. Maar is dit de volledige partij te goede gekomen? In het debat van 11 juni was Geert Lambert prominent afwezig. Dat is toch onduldbaar.

Een grondige analyse moeten we afwachten. Wetenschappers zullen ons ongetwijfeld hierbij helpen.

Maar, lezer, geef gerust jouw mening. Het boeit ons wat jullie denken over de verkiezingsuitslag.

Het persbericht van spirit over het resultaat van de verkiezingen vindt u hier.
---

9 mei 2007: Bezoek Dalai Lama: België verkiest economie boven mensenrechten.

Lees de persmededeling hier.
Lees de lezersbrief van Lionel Vandenberghe hier.
---

8 mei 2007: Het regent afscheidsmomenten.

10 juni '07 nadert met rasse schreden. Het einde van mijn parlementair mandaat dus ook. Maar eerst staan er nog verschillende afscheidsmomenten op de agenda.

Enkele korte verslagjes:

30/05: Lionel schenkt een eerste deel van zijn nieuw senaatsarchief aan het ADVN
30/05: Ontvangst van een delegatie van de Koerdische Yezidiz-gemeenschap
22/05: Lionel blikt in de Gazet Van Antwerpen terug op vier jaar als senator
18/05: Inpakken en verhuizen uit Brussel
12/05: Het muziekfestival Ten Vrede: de jongste generatie staat klaar.
10/05: Bedankingsdiner met de werkgroep "Stop de oorlog tegen het Koerdische volk".
04/05: Fototentoonstelling Kosova in 6 kleuren.
28/04: Laatste rondleiding in de Senaat met spirit-Zoersel.
26/04: Afscheidsspeech in de senaat over de grondwet.
15/04: Toespraak spirit-verkiezingscongres.
13/04: De Partijraad beslist nipt na Lionels speech.
11/04: Interview op Actua-TV.
02/04: Bert's blog als leestip.
---

26 april 2007: Afscheidsspeech in de senaat: De grondwet

Vanavond laat stond het debat over de herziening van de grondwet nog op de agenda van de Senaat. In dit debat hield ik een fel gekleurde communautaire tussenkomst, met enkele duidelijke waarschuwingen aan het adres van de Franstaligen.

Het was tevens mijn afscheidsspeech als senator, want morgenvroeg wordt gestemd over de artikelen van de grondwet die door de volgende regering kunnen gewijzigd worden. Daarna wordt het parlement ontbonden. Alleen bij het sterven van de koning en wanneer een oorlog moet verklaard worden, kan het parlement nog bijeen geroepen worden.

De tussenkomst die ik hield tijdens het laatste debat in de senaat over de herziening van de grondwet, kunt u lezen als u hier klikt.

---

15 april 2007: Spirit-verkiezingscongres

In De Standaard van 16 april wordt een verslag gegeven over het congres. Eén zinnetje moet toch opgevallen zijn: “De schaarse valse noten kwamen van senator Lionel Vandenberghe, die in zijn speech vaststelde 'dat er voor hem geen plaats meer was in de herberg…'. Of dit een valse noot is, moet de lezer maar zelf oordelen. In elk geval kreeg ik veel positieve reacties omdat ik zo sereen afscheid genomen heb.

Er was mij gevraagd het internationale luik van het spirit-programma toe te lichten. Wat ik ook summier en graag deed. Vooral omdat ik vier jaar lang aan deze thema’s gewerkt heb. En de slotzinnen waren belangrijk: "Ik vind het spijtig niet meer rechtstreeks te kunnen meewerken aan de realisatie van dit programma. In het parlement kan je rechtstreeks meewerken, aan de zijlijn kan je alleen maar beïnvloeden."
Klik hier voor de volledige tekst van mijn toespraak.

Na zijn toespraak overhandigde Lionel in naam van Spirit-Zoersel 850 euro overhandigen aan de vertegenwoordiger in Brussel van de Kosovaarse president Sejdiu voor de aankoop van medische apparatuur in de kinderkliniek van het academisch ziekenhuis van Pristina. Spirit-Zoersel schenkt dus zoals beloofd de volledige opbrengst van haar eerste wereldrestaurant weg. De Kosovaarse kinderen zijn er ongetwijfeld meer mee.

Lionel overhandigt de opbrengst van het wereldrestaurant aan dhr. Gani Azemi, vertegenwoordiger van de Kosovaarse president Sejdiu.
---

13 april 2007: Afscheid van de politiek

In de pers verschenen enkele artikels over mijn politieke toekomst. Ik heb altijd verklaard dat nog niets beslist was. De beslissing moet genomen worden door het hoogste orgaan van de partij, nl. de partijraad. Het is niet zoals in andere politieke partijen dat één of twee personen beslissen over de verkiesbare plaatsen. Bij spirit beslist de zeventigkoppige partijraad.

De uittreksels uit de uitspraak die ik gehouden heb om mijn kandidatuur te verdedigen, vindt u hier.

De partijraad oordeelde nipt in mijn nadeel. Mijn toespraak was dus een afscheidsrede.
Ik wens Koen ’T Sijen veel stemmen bij de verkiezingen en veel succes in de rode zetels van de senaat!

---

11 april 2007: Uitzending Actua-TV

Gisteren werd Lionel geïnterviewd door Actua-TV. De reportage kan je bekijken via deze link.

---

9 april 2007: Lezersbrief in Knack: Het Midden-Oosten

Deze week vind je in Knack een ingekorte lezersbrief van mijn hand als reactie op de Kroonraad van de André Denys. De integrale versie vind je hier.

---

8 april 2007: Afscheid aan de politiek?

Ik dank allen die mij hun steun hebben toegezegd nadat ze allerlei berichten in de kranten over mij i.v.m. de verkiezingen hadden gelezen. Ik heb ook zaken gelezen die ik niet eens wist.

De statuten van Spirit zeggen dat de Partijraad beslist over de lijstsamenstelling. De Partijraad is samengesteld uit een hele groep mensen die vanuit de verschillende geledingen van de partij komen.

Ik ben bereid om in alle sereniteit mijn kandidatuur vooralsnog te verdedigen voor de tweede opvolgersplaats op de senaatlijst. Ik laat de partijraad, op vrijdag de dertiende, in eer en geweten een beslissing nemen. En zal het besluit van het hoogste partijorgaan dat oordeelt in het belang van de partij en niet van personen, aanvaarden.

---

2 april 2007: Leestip.

Berts blog

---

22 maart 2007: Transparantie federale wapenhandel blijft zoek.

Lionel Vandenberghe plaatst opnieuw vraagtekens bij de transparantie van de wapenhandel voor het Belgisch leger of de federale politie. Het recente rapport over het tweede semester van 2006 was opnieuw maar één bladzijde lang. Ontoelaatbaar, want dit ondergraaft de noodzakelijke parlementaire controle.

Op zijn vorige parlementaire vraag over deze transparantie kreeg Lionel een lachwekkend antwoord. Reden genoeg om opnieuw een parlementaire vraag te stellen. Het antwoord was echter opnieuw geregeld naast de kwestie.

Persmededeling

---

21 maart 2007: Websitebezoek uit Palestina

Dear visitor from Palestina,

You viewed this webpage today. Please contact me, I will write you in English.

---

Beste websitebezoeker uit Palestina,
U consulteerde vandaag mijn website. Geen Lentefeest in de Palestijnse gebieden. Volgens mijn websitestatistieken bevindt uw provider zich in het “Palestijns grondgebied” en dan staat er tussen haakjes bij “bezet”.
Dat is zeer juist. Israël bezet de Palestijnse gebieden. Mensen in mijn land herinneren zich nog een de “bezetting” door de Duitsers tijdens de tweede wereldoorlog. De Westerse wereld zou hier vaker aan herinnerd moeten worden. Israël is een bezetter en moet derhalve de internationale regels over “bezette gebieden” afgesproken in de Conventie van Geneve respecteren. En dat doet het niet. Een respect voor de internationale afspraken zou de problemen al een stap dichter bij een oplossing brengen. Beter nog: de bezetting moet ophouden.

4 Vragen en antwoorden over Palestina-Israël.
---

1 maart 2007: Limburgse poststukken smukken resultaten van het Luiks postsorteercentrum op.

Lees het persbericht hier.
---

20 februari 2007: Gazet Van Antwerpen: Iedereen mag seksadvies geven

In België mag zelfs een slager of loodgieter seksadvies geven. Het ontbreken van een wettelijk statuut ergert veel seksuologen. Op dit moment mag iedere Belg een bordje met de titel 'seksuoloog' aan zijn gevel hangen.

Lionel Vandenberghe diende twee jaar geleden al een wetsvoorstel in met betrekking tot de erkenning van de klinische seksuologen en psychologen en orthopedagogen.

"Op dit ogenblik is de praktijk van de seksuologen, psychologen en orthopedagogen een onwettige uitoefening van de geneeskunde", legt Vandenberghe uit. "Het gevaar voor charlatanisme is reëel."

Het voorstel van Vandenberghe is een alternatief voor het voorstel Mayeur, Burgeon en Lambert (allen PS) en het ontwerp waaraan het kabinet van minister Demotte (PS) werkt. "Mijn compromisvoorstel kreeg veel steun, maar de lobby binnen het kabinet Demotte is blijkbaar sterk." Zelf studeerde Lionel Vandenberghe ook nog seksuologie.

Het hele artikel lees je hier.
---

19 februari 2007 - Doen verkiezingen mening veranderen? - Mijn gedacht.

Het verwondert me te vernemen dat “Spirit alleen staat met pleidooi voor regularisatie” (D.S. 19 februari 2007). Vorig jaar waren op de HOP-betoging in Antwerpen immers niet alleen politici van Spirit, maar ook van SP.A en CD&V én NV.A aanwezig.

Je krijgt ook politici van alle partijen op het voorplan om acties te steunen als in hun gemeente asielzoekers (met kinderen) worden uitgewezen. Zelfs een Blokker deed er aan mee!

Maar als verkiezingen in het vooruitzicht zijn, verandert men al eens van mening…
---

15 februari 2007 - Containers vol tankonderdelen toch in Eritreia terecht gekomen.

Vorige week berichtte het maandblad MO dat een negentigtal containers met tankonderdelen en een veertigtal militaire vrachtwagens vanuit de haven van Antwerpen via de haven van Rotterdam vervoerd zijn naar Eritrea. Naar verluidt zou de Antwerpse douane in 1998 dit transport aan de ketting hebben gelegd omdat de exportvergunning voor Eritrea niet in orde was. Blijkbaar kreeg de exporteur later, in december 2002, in een minnelijke schikking toestemming om de goederen naar een bedrijf in de haven van Rotterdam te verschepen. Die goederen zijn echter niet in Rotterdam toegekomen, maar naar Eritrea verscheept.

Reden genoeg voor een parlementaire vraag dus. De mondelinge vraag en het antwoord van minister Reynders vindt u hier.
---

13 februari 2007 - Ontwikkelingssamenwerking in Congo.

Vandaag stond er een commissievergadering over ontwikkelingssamenwerking in Congo op de agenda. Minister van Ontwikkelingssamenwerking A. De Decker was eveneens aanwezig. Lionel Vandenberghe maakte van de gelegenheid gebruik om de minister enkele kritische vragen te stellen.

Lees meer.
---

25 januari 2007 - Transparantie federale wapenhandel is zoek.

Lionel Vandenberghe stelde minister Verwilghen enkele vragen over het rapport inzake de in-, uit- en doorvoer van wapens voor het Belgisch leger of de federale politie. Het federale niveau is hier nog altijd voor bevoegd en de regering is verplicht jaarlijks én halfjaarlijks een omstandig rapport mee te delen. Het rapport kwam echter veel te laat en was wel heel summier. Volgens Vandenberghe ontoelaatbaar, omdat dit de noodzakelijke parlementaire controle ondergraaft.

Lees meer
---

21 januari 2007 - Als OVSE-verkiezingswaarnemer naar de Servische parlementsverkiezingen.

Zondag 21 januari waren het de cruciale Servische parlementsverkiezingen. Met het toekomstig statuut voor Kosovo in gedachten ongetwijfeld erg belangrijke en dus gespannen verkiezingen. Lionel Vandenberghe ging als OVSE-waarnemer de verkiezingen op de voet volgen.

Een kort verslag
---

18 januari 2007 - Naar Kosovo

Met de Servische parlementsverkiezingen in aantocht trok een delegatie van de senaatscommissie Buitenlandse zaken op initiatief van Lionel Vandenberghe naar Kosovo om ter plaatse de situatie te gaan opmeten.
Verslag met foto's.
---

17 januari 2007 - "Koning Albert, blijf weg uit Congo!" - Mijn gedacht

Ik had de gelegenheid om als “internationale waarnemer” tijdens de eerste ronde van de Congolese presidentsverkiezingen aanwezig te zijn. Tussen twee vergaderingen ging ik niet aan het zwembad van het hotel liggen, maar trok ik de straat op om met de inwoners van Kinshasa en zelfs met studenten op de universitaire campus te praten. De Congolezen noemden Kabila - terecht of onterecht- de kandidaat van het Westen, van Louis Michel, van België. Ik zou de Belgische koning dan ook willen adviseren om toch nog een tijdje weg te blijven uit onze voormalige kolonie. Kwestie van geen olie op het vuur te gooien.

Dit stuk verscheen ook als lezersbrief in de Knack van deze week.
---

12-16 januari 2007 - In de weer voor Kosovo

Op initiatief van Lionel Vandenberghe brengt een delegatie van de Senaatscommissie voor Buitenlandse zaken van 12 tot 16 januari een werkbezoek aan Kosovo. Met de Servische parlementsverkiezingen en het rapport van VN-Statusgezant Martti Artisaari in het vooruitzicht zullen er diverse gesprekken met meerderheids- en oppositiepartijen plaatsvinden.

In de marge van het bezoek zal Lionel in aanwezigheid van de burgemeester van Pristina een gift aan de directeur van de 28-november-beroepsschool te Pristina overhandigen.

Lees hier meer.
---

-----

Dagkrant 2006 (Deel 3)
Dagkrant 2006 (Deel 2)
Dagkrant 2006 (Deel 1)
Dagkrant 2005 (Deel 2)
Dagkrant 2005 (Deel 1)
Dagkrant 2004 (Deel 2)
Dagkrant 2004 (Deel 1)
Dagkrant 2003