Zullen we onze Miel weer terugwillen  in 2016?

 

Ik vind de gedichten van Emile Verhaeren mooi. De eerste rit met mijn eerste auto ging naar  Sint Amands aan de Schelde: Ik wou het graf van Emile Verhaeren zien. Je moet wel een bijzonder man zijn om zo maar te vragen niet op een kerkhof begraven te worden, maar privé aan de oever van de Schelde. Je moet wel een bijzonder man zijn, opdat de maatschappij met zo'n wens zou rekening houden... Vroeger waren dichters bijzondere mensen, zeker Vlamingen zoals Emile Verhaeren, die hun liefde voor hun streek in het Frans bezongen. Ik zei reeds: ik reed met mijn poëtische ziel en mijn Franse auto naar het graf van de Franstalige dichter. Trouwens Emile Verhaeren verraadde de Vlaamse cultuur niet. Zijn gedichten zijn Vlaams bier in Franse wijnflessen. Zijn opvoeders hadden hem geen Vlaamse verpakking meegegeven, anders... Dat is waarschijnlijk waar. Zijn werk gaat over Vlaanderen: “J’aime viollement le coin où je suis né”. Met “Toute la Flandre” maakte hij Vlaanderen bekend in het buitenland.

Verhaeren is in 1916 in Rouen onder een Franse trein gelopen en het was afgelopen met in het Frans te dichten. Dit treurig feit betreurde men uitsluitend in het Nederlands op zondag 27 november 1966, 50 jaar later...
Misschien was er een engel verschenen aan het bed van een initiatiefnemer met de blijde boodschap, dat Emile in het hiernamaals uiteindelijk in het Nederlands schreef. Neen, ik heb het gezegd: zijn poëzie is Vlaams bier in een Franse wijnfles. Wij wilden onze Miel officieel terug, hij behoorde “toevallig” tot de Franse literatuur, omdat men vroeger onze taal zo onderdrukte. De Walen mochten niet mee herdenken in het Frans, ze stuurden naar de herdenkingsplechtigheid hun kat, hun haan bleef kwaad thuis. Hun haan had gelijk: een Franstalige dichter, zelfs met Vlaamse ideeën, hoort beleefdheidshalve thuis in hun letterkunde. Ze stuurden dus hun kat. Emile Verhaeren blijft voor ons een mooie vogel voor hun kat. Laat ze de overgebleven pluimen ook houden om op hun hoed te steken... De Vlaamse herdenkers hadden zelfs gehoopt op de aanwezigheid van de koning. De koningin legde bloemen neer op het graf aan de Schelde, een andere dag, niet die bewuste zondag.

Je zou aan Emile Verhaeren zelf moeten kunnen vragen hoe hij zo'n huldiging wou.  Ik durf denken, dat hij niet zou antwoorden “uitsluitend in het Nederlands”. Waarom verplichten we een verloren zoon blij terug te keren na zijn dood?  Mijn eigen Vlaams Leeuwtje, dat kan klauwen, mag nooit het ongelikte beertje uithangen of ik zou het toch temmen. Maar wij willen onze Miel soms terug.  Overdrijven is soms heerlijk, soms nuttig: wij willen onze Miel terug! Onze taal is jaren onderdrukt door la Belgique. Ik denk niet dat men in 2016 Verhaeren, 100 jaar na zijn dood, nog zal huldigen uitsluitend in het Nederlands. We zullen onze Miel dan niet echt volledig terug willen.We zullen fiere Vlamingen zijn, we zullen de rechten hebben die we moeten hebben, het plagen van Franstaligen is dan onbeleefd. En de Franstalige en tegelijk onze Miel kan reeds lang tevreden rusten: hij heeft in Caillou-qui-bique (Angre) een Franstalig museum en in Sint-Amands een Nederlandstalig. Wie wil meer?  

© Hugo Van Vlaslaer     terug naar de startpagina (klik)        

terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)     naar het volgend stukje van deze reeks (klik)