Pleiten voor de ligfiets en de autoped


            Dit is een moeilijke opdracht. Ik ben geen deskundige. Maar ik kan steunen op bronnen en ik behaalde diploma’s en getuigschriften. Ik durf het werk, vermeld in de titel, aan. Ik bezit o.a. een getuigschrift, dat mij erkent als een hi-fi-man. Ik wil niet pretentieus overkomen en die “man”, wegens mijn lichaamslengte, eventueel reduceren tot “mannetje”, maar op die hi-fi blijf ik staan. Ons heel gezin is hi-fi, high fidelity, grote getrouwheid, grande fedelta. Wij bezitten inderdaad een getuigschrift van grande fedelta, grote getrouwheid, getekend door de burgemeester van Cattolica, Italië, ons uitgereikt toen we voor de 25e keer onze vakantie daar doorbrachten. Ik behaalde daarenboven de erekaart van de vroegere BRT 2, nu radio 2, omroep Limburg. De kaart deelt mede: “Hugo Van Vlaslaer wordt hierbij met de glimlach symbolisch de krans met bronsgroen eikenloof overhandigd, want hij werd waardig bevonden opgenomen te worden in de VZW van de humor PVBA, ergens ter wereld, naar aanleiding van zijn proeve geleverd in het programma KASKROET.”

Kaskroet was een programma van Louis Verbeeck, waarvoor je limericks, aforismen... kon inzenden. Je kreeg, als je tekst bekroond werd, een kruikje jenever en als je voldoende kruikjes leeg gedronken had, de erekaart.

Ik wou bewijzen dat ik met grote getrouwheid en met het enig juiste inzicht, het humoristische, feiten kan beoordelen, althans nu en dan.

            Tijdens onze vakantie in Cattolica pogen wij de Italiaanse kwaliteitskrant “La Repubblica” te lezen. Sommige dagen begeleidt die krant zich met een tijdschrift formaat A4, o.a. elke donderdag met “Salute” (gezondheid). In “Salute” van 20 juli 2000 stond getiteld: “Bici? Può far male anche a ‘lei’ ” en daaronder in iets kleinere letters: “Sono frequenti i disturbi sessuale ed urinari.”

Ik vertaal: “De fiets? Kan ook aan ‘haar’ schade berokkenen. De seks- en de urinewegenstoornissen zijn frequent.” Het artikel rapporteert over een Amerikaans-Italiaans overleg in Modena. Het onderwerp was impotentie. Irwain Goldstein, potent professor urologie aan de universiteit van Boston, bond er de fietsbel aan de kat. Vanaf drie uur fietsen per week loop je risico. Het fietszadel is de boosdoener. Hoe smaller, hoe slechter. Maar zelfs het bredere zadel van damesfietsen deugt niet. Het zadel stoort de plaatselijke bloedsomloop, het oefent te veel druk uit op de bloedvaten. Bij mannen kunnen zo erectiestoornissen ontstaan. Steeds recht op de pedalen staan, altijd sprinten, raad ik bijgevolg aan. De professor onderzocht 400 fietsers (282 vrouwen) en sprak krasse taal. Misschien zijn er evenveel “disturbi sessuale ed urinari” bij 400 niet-fietsende Amerikanen. Moest hij onderzoeken voor hij alarm slaat. Ik geloof hem niet. Is zijn volgende waarneming logisch? De zondagsfietsers zouden de meeste nadelen ondervinden, mountain.bikers minder, die met de fiets gaan werken minder, beroepsrenners minder. Gek, ik geloof het niet meer.

            Maar meer recent sloeg de kwaliteitskrant “De Morgen” ook alarm. In de krant van zaterdag 22 oktober 2005 gebeurde het. In het katern “ego” blz. 8 staat “Van fietsen kun je impotent worden”. Het artikel verwijst naar “journal of sexual medicine” van september 2005, dat een tiental studies uit vaktijdschriften samenvat o.a. het reeds geciteerde onderzoek van professor Goldstein van de universiteit van Boston. In grotere letters meldt die blz. “Het zuurstofniveau in de penis van een man die op een fiets zit, kan met 100 procent zakken zonder dat hij het beseft.”

            Als het toch waar zou zijn, ken ik de oplossing: de ligfiets! Je zit, ligt daar ontspannen in een zeteltje. Je wordt niet opgezadeld met een drukkend zadel. Ontspannend liggend fietsen veroorzaakt zeker geen stoornissen bij andere liggende activiteiten. Ligfietsen is gezond!

            Ik vermoed nog steeds gewoon fietsen ook. Maar toen ik, 1 oktober 1993, met pensioen ging, heb ik mijn fiets ook laten rusten en roesten bij een handelaar in oud-ijzer. Destijds waren er nog minder veilige fietspaden dan nu. Ik wou wel een gezonde gepensioneerde worden, maar geen zwakke weggebruiker blijven tussen de auto’s (dat is niet gezond als je nogal onhandig bent met je fiets). Toch verlang ik opnieuw naar een bijzonder vervoermiddel om mijn veel voorkomende afstanden af te leggen van het type “te voet te ver”en “groene jongen neemt daarvoor de auto niet” en “openbaar vervoer onbestaande” en ik moet ook voldoende bewegen. Ik vind een autoped daarvoor geschikt. Mag je mee op het trottoir rijden. Als kind hunkerde ik reeds autonoom naar de autoped. Mijn vader dwarsboomde die wens. Hij beweerde dat steppen kinderen kon misvormen. Je stootte steeds met hetzelfde been af. Dat been ontwikkelde zich zo meer, kon langer worden dan het andere. Ik beloofde plechtig afwisselend beide benen evenveel te zullen gebruiken. Het mocht niet baten. Zo zijn mijn beide benen nogal kort gebleven. Ik verlang weer naar de autoped. De publieke opinie vindt dat voertuig echter belachelijk voor volwassenen. En toch verlang ik weliswaar een goede autoped, een autoped met grote wielen en fatsoenlijke remmen, handremmen. Ik verlang. De zgn. kickbike lijkt mij geschikt. En de kickbike heeft geen zadel dat delicate bloedvaten kan samendrukken. Ik verlang verantwoord. Ik koop een autoped voor een ouderdomsverschijnsel mij zal verbieden te steppen. Want: jong verboden, oud niet meer mogelijk. Dit zei Jan Pieter over seks op zijn negentigste verjaardag. “Een verwittigd man is er twee waard”, antwoordde ik. Maar mijn vrouw en mijn dochters zeggen: “Het is geen zicht jij en een autoped.” Ik zoek overtuigingskracht.


 


  ©  Hugo Van Vlaslaer.


 
terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)        terug naar de startpagina (klik)