Over de Belgische zes maanden regeringsvorming zonder vorming (juni - december 2007)

Zootje

         Ik heb het niet over het verkleinwoord van zoo, een zootje met apen. Of toch? Ook niet over een zootje ongeregeld. Wel over een zootje geregeld, geregeld aan verkiezingen onderworpen: de politici. Geen zootje? Inderdaad vaak zijn politici idealisten, mensen die de maatschappij willen verbeteren. Weldoeners. Nu doet een zootje het niet wel: een regering vormen. Ze hebben de moeilijkheden zelf gezocht. Ze spraken te straffe taal voor de verkiezingen. Blauwe Bart: we gaan niet in een regering of de belastingen moeten omlaag. Oranje Ief: we stappen niet in een regering zonder voorafgaand akkoord over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en de door ons gewilde staatshervorming. Groen!: kerncentrales afbouwen. Johan sp.a : breekpunten: de volgende stap in de kernenergie is de uitstap, mottenbollentaks op oudere elektriciteitscentrales.

Verkiezingsbeloften niet met ‘streefdoelen’, wel met ‘niet gaan, niet instappen, uitstappen, breekpunten...’ Hoe kun je dan achteraf onderhandelen, een compromis sluiten?

         Een half jaar palaveren, soms tot stukken in de nacht. Ze werken en het werkt niet. De verkeerde mentaliteit van de in hun waarheid vastgeroesten.

         Er zijn verschillende waarheden. De relatieve waarheid van de wetenschap: een theorie is juist zolang ze een reeks natuurverschijnselen kan verklaren en niet in strijd is met een natuurverschijnsel. De geopenbaarde waarheden van de godsdiensten. Waarheden die geheel of gedeeltelijk in tegenspraak zijn met elkaar. De gemaakte waarheden van o.a. politieke partijen. Waarheden die vaak niet gecorrigeerd worden als de maatschappelijke evolutie toont dat ze niet kloppen, achterhaald zijn. Politici hebben vaak de neiging de maatschappij aan te passen aan hun ideologie en niet het omgekeerde. Het laatste zeker in een dictatuur. Gelukkig hebben wij verkiezingen. Maar wie heeft er gelijk als je met andere partijen een regering moet vormen? Soms de minderheid. Als men “groen!” of “de verdere stap is de uitstap” absoluut nodig heeft om een meerderheid te vormen, zal men wellicht bereid zijn de kerncentrales in 2015 te sluiten, waarschijnlijk anders niet. Ja, in de Belgische democratie geldt het ‘wij willen’ van de minderheid, soms.

         Door die aanslepende regeringsvorming wou men een voorlopige noodregering op de been brengen, het land redden, weer fatsoenlijk maken in het buitenland.

 “In nood mag en moet iedereen dopen” volgens de Catechismus. Voor een noodregering mag en moet iedere politicus vlug handelen, d.w.z. volgens mij, de ex-regering, nu regering van de lopende zaken, omdopen tot die van de noodzakelijk zaken. Ik verwachtte dat alle lopende ministers dan loyaal zouden zijn met hun lopende premier, neen sommigen verloochenen hem, willen niet van lopend noodzakelijk worden om ‘oranje-blauw te depanneren’ en de niet lopende oranje politici willen noodzakelijk zijn en de noodpremier mag niet Verhofstadt heten.. De noodregering zat niet noodzakelijk in de startblokken.

         Het schijnt dat een maatschappij de politici heeft die ze verdient. Arm België.

         Neen, ik zit er naast. Er moest volgens latere berichten geen ‘noodregering’ maar een ‘interimregering’ gevormd worden. ‘Interim’ hoort niet bij ‘intensive care’, België was niet zieker dan ziek.

         Was gewoon ziek en België geneest: het zootje geregeld heeft een interimregering geregeld met toch Verhofstadt als premier. Eedaflegging bij de koning op vrijdag 21 december 2007. Er is hoop. Hopen hoop of weinig hoop?

© Hugo Van Vlaslaer  

 

terug naar de startpagina (klik)            terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)