Groenen, gifgroenen en wegwerpgroenen

Toen ik met mijn nieuwe auto voor het eerst buiten kwam, ik reed door de Rechtstraat in Duffel, zag ik voor mij een fiets met een aan­hangwagentje.  Op de achterkant van het wa­gentje stond in grote hoofdletters te lezen: "IK HAAT AUTO’S".  Ik stak de fietser voorzich­tig voorbij. Terwijl ik dat deed, wou ik de haat vriendelijk groeten met “tuut-tuut”, maar ik bedacht me groen: niet nodig voor de veilig­heid, nutteloos energieverbruik, hinderlijk voor de omgeving. Ik keek opzij: het aanhang­wagentje was leeg. De fietser trok het wagen­tje alleen voor de tekst, extra arbeid, meer metabolisme dan echt nodig, hij ademde meer C02, een broeikasgas, uit voor zijn gifgroen bericht "IK HAAT AUTO'S.  Ik geef groen licht voor groene gedachten, maar ik heb de gifgroenen niet lief.  Zo'n naïef groentje ben ik niet.
Mijn auto was nog meer ontstemd dan ik. Ik voelde zijn emotie door het stuur: “Waarom mocht ik niet tegen dat karretje botsen?”.
Ik sprak hem vermanend aan: “Gedraag je waardig en kalm.”
“Zeg, antwoordde hij, “ik heb een moderne dieselmotor, een common rail turbo, die het milieu veel minder belast dan oudere diesels. Jij hebt me toch gekocht omdat ik mijn best doe voor de veiligheid en het milieu? Mijn voorganger was nog niet versleten, was slechts zeven en een half jaar oud.”
“Ja, ik houd normaal een auto tien jaar. Mijn vrouw zei dat ik voor mijn zeventigste verjaar­dag een nieuwe wagen mocht kopen. Dan had het nog zin, veel later niet meer. Ja, je gebruikt minder dan de vorige en toch heb je meer vermogen, ondanks je kleinere cilinderinhoud. Ik moet minder wegentaks betalen voor jou. Je bent de eerste auto die vijf sterren haalde in de NCAP crash test. Proficiat.”
“Stop en maak ruzie tegen die fietser.”
“Jij moet rijden en zwijgen en je hebt weer de neiging te snel te rijden. Niet gezien? Maxi­mum 60 km/h.”
“Daar staat 60 km, dat is een afstand en geen snelheid. Ik begrijp niet wat ze bedoelen.”
“Het is geweten: die km betekent km/h. Men wou waarschijnlijk een breukstreep en een letter besparen.”
“Besparing? Dan schreven ze beter gewoon 60, 60 km is fout.”
“Doen ze tegenwoordig. Dat verkeersbord in de Rechtstraat is nog van een vorige generatie. Dat is hier de mode: eerst niet perfect handelen om later te kunnen verbeteren. Dat heten ze vooruitgang maken. In Malta staat het juist op de verkeersborden: 60 km/h. Malta is een klein wijs eiland.”
“Stop en roep luid dat die fietser mij beledigt.”“Neen.

Misschien had ik moeten stoppen voor een objectief onderzoek, de fietser beleefd vragen waarom hij auto’s haat. Misschien had een auto een familielid overreden. Ik veroor­deelde hem tot “gifgroen” en dat soort volk heb ik inderdaad niet lief. Ze overdrijven, hebben bezwaren tegen alles en nog wat. Je kunt tegen kerncentrales zijn (ik niet), je moet eisen dat het radioactief afval veilig opgeborgen wordt, maar veilige transporten van dat afval naar de veilige opbergplaats tegenhouden??? Onzin. Een hydro-elektrische centrale bezoedelt het milieu niet. Toch protesteren tegen het bouwen van een nieuwe stuwdam, want er zullen plantjes verzuipen in het stuwmeer. De industrie moet niet zoeken naar een handige, lichte en volkomen recycleerbare verpakking voor dranken. We eisen gewoon glazen flessen. Daar kwetst zich nu en dan iemand mee, soms fataal. Een verwaarloosbaar feit voor het milieu. Windturbines bederven ons uitzicht, maar dat is een standpunt met een andere kleur dan groen.

Maar de  groene partijen zijn nuttig. Zonder hun preken in het verleden, zou men zich nu minder om het milieu bekommeren. Men moet milieulief zijn voor het te laat is.

Zelfs primitieve levende wezens hebben de neiging hun milieu te vernietigen. Neem nu de T.B.C. bacterie. Ze heeft de longen van Lodewijk als milieu. Lodewijk, arme man uit het pre-antibioticatijdperk. Die microbe gaat en vermenigvuldigt zich zodanig dat door de overbevol­king haar milieu om zeep gaat: Lodewijk sterft. Behalve de door Lodewijk nog uitgehoeste bacillen, die misschien elders een nieuw gastmilieu ontdekken, wordt heel de T.B.C.-bevol­king mee begraven. Overbevolking: finito, basta. Het is in vele gevallen niet hoofdzakelijk “anders gaan leven”, maar met niet teveel gaan leven.  Verder is milieubescherming zeker een taak voor de natuurwetenschappen en de techniek. Ik denk dat milieuvriendelijke automotoren eisen efficiënter is dan een energiebelasting invoeren. In Italië waren meer dan 30 jaar terug de brandstofprijzen reeds hoog, zo hoog dat Italië vreesde dat er minder autotoeristen zouden komen. Ze vonden het nodig toeristen bonnen aan te bieden voor goedkopere benzine.  Ondanks de hoge brandstofprijs reden de Italianen toen niet minder met de auto, denk ik.

Het is moeilijk de Kyotonorm te halen met elektriciteit hoofdzakelijk van klassieke centrales. Kerncentrales stoten geen CO2 uit. Toch willen de groenen geen kerncentrales meer. Met reden? Onveiligheid? Russische ingenieurs zullen ook wel verteld hebben dat Tsjernobyl veilig was en die centrale werd een ramp. Problemen met de radioactieve afval? Ze hebben hem zelfs vroeger, dubieus verpakt, zomaar in zee gekieperd. Goed dat de groenen daartegen protesteerden. Ik denk dat ze die afval nu veilig opbergen, vb. in afgedankte zoutmijnen.
          
Het augustusnummer 1993 van Physics World vermeldde een andere methode om van die langlevende radioactieve afval af te raken: ATW: Accelerator-driven Transmutation of Waste. Die transmutatie is het omzetten van een kern in een andere kern door in de kern neutronen te schieten. Men werkt met neutronen met een bepaalde snelheid (resonantieneutronen), die

  

makkelijk”­ in de kern dringen. Als er neutronen in een kern dringen, ontstaat er een isotoop van die kern: kern met evenveel protonen, maar met meer neutronen.  Men zou zo de radioac­tieve kernen met lange halveringstijd  kunnen omzetten in isotopen met een veel korte halve­ringstijd (= tijd nodig om de radioactieve straling tot de helft te herleiden). Dat radioactief materiaal met veel kortere halveringstijd moet men dan geen eeuwen veilig wegbergen. Het zou ter plaatse kunnen bewaard worden tot het praktisch uitgestraald is. Het systeem is ingewikkeld, maar het levert nog eens netto elektrische energie op. De accelerator voor ATW versnelt protonen. Die protonen worden op thorium geschoten, die splijt en bij die splijting komen energie en neutronen vrij, die dan nog afgeremd moeten worden tot resonantieneutro­nen om  bepaalde stout-radioactieve kernen te muteren tot bravere.­ Ik heb de groenen nooit horen spreken over dat ATW alternatief. De elektriciteitsproducenten zullen het wel kennen, vinden het waarschijnlijk veel te duur en zwijgen.  Dus schaffen we onze kerncentrales af en zullen we zeer zeer moeilijk de Kyotonorm halen
“Wel, we kunnen elders zuivere lucht kopen”, zei de vroegere groene staatssecretaris voor energie, zegt nu de minister van economische zaken. Dat  ergens anders gaan kopen lost geen milieuproblemen op. Ik los ze ook niet op. Ik heb nu en dan wel mijn best gedaan.

We bouwden ons huis in 1969. Overal dubbele beglazing, muurspouwen en dak geïsoleerd om niet anders, maar comfortabel te leven en toch minder brandstof voor verwarming te gebrui­ken. Een kennis ingenieur-architect, baas van een firma die centrale verwarming installeert in grote gebouwen, zei toen: “Ben je gek, zoveel geld te besteden aan isolatie. Wat kost nu een litertje mazout? Weinig.”
Ik heb reeds spaarlampen gekocht, toen ze nog duur, pas op de markt waren. Toch heb ik  nog nooit op Agalev gestemd. Ik heb iets tegen die naam. Anders gaan leven? Hoe anders? Anders gaan liefhebben? Anders je beroep uitoefenen? Anders je belastingaangifte invullen? Dat anders is ook zo negatief, vind ik, net of je volledig verkeerd leeft.
En bij de verkiezingen in mei 2003 zijn die van Agalev weggeworpen groenen geworden: weg uit het parlement. Hebben ze ook niet verdiend: wegwerpgroenen te zijn. Maar ja, altijd zagen over taksen op wegwerpartikelen... He, ze hebben sinds 15 november 2003 een nieuwe naam: "Groen!" en V.V., Voorzitter Vera. Veramente, werkelijk: ze willen vernieuwd leven. Maar die vijftiende november heeft een lid de voorzitter van Sp.A "Het schijnheilig paterke van Hasselt" genoemd met applaus van vele anderen. Foei, dat is gifgroen! Gewoon groen blijven en beseffen dat ook nog andere kleuren belangrijk zijn voor de mensen, vb. hemelsblauw.  

Groenen, gifgroenen en wegwerpgroenen

 

© Hugo Van Vlaslaer

terug naar de startpagina (klik)        terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)