Gie
Van den Vonder
(eigenlijk Guido,
Duffel, 25-12-51),
Vlaams schrijver en dichter. Hij debuteerde als
misdaadauteur met de politieroman Wasserij
Sneeuwwitje (2005). Het is in eigen beheer
uitgegeven.
Van den Vonder won de poëziewedstrijd Keerbergen
(1993), de Midzomerpoëzieprijs
Diest (1995),
ASLK-prijs (1995 en
1996) en Fortis (2000 en 2002). Daarnaast kreeg
hij vermeldingen in tal van poëziewedstrijden
zoals die van Harelbeke
en Meise. Hij is
geeft les bij de Christelijke Mutualiteiten aan
langdurig zieken sinds 2001 van de cursus ‘De
Verborgen Schrijver’ en voorzitter van de
culturele Raad van de gemeente
Duffel, eveneens
sinds 2001. Hij is werkzaam bij de
Fortisbank.
In Wasserij Sneeuwwitje worden
commissaris Jan Andries en inspecteur Tom
Cogghe belast met
het onderzoek naar twee moordzaken, die verband
met elkaar blijken te houden.
In Moordmuze krijgt inspecteur Tom
Cogghe in
"Moordmuze" de taak om, bij afwezigheid van
commissaris Andries, de moordenaar te zoeken van
een jonge vrouw. Een moeizame zoektocht, waarin
de vete tussen de commissaris en hoofdinspecteur
Nebel de onervaren
Cogghe soms de
speelbal lijkt te worden van zijn collega's.
Cogghe slaagt er in,
via een verrassende ontknoping waarin het verre
verleden een belangrijke rol speelt, de echte
dader te ontmaskeren.
De vijfde kaartspeler.
Een lijk ligt al zeker twintig jaar begraven in
een tuin in de buurt van het ziekenhuis. Het
politieteam van commissaris Andries staat voor
een raadsel. Geen identiteitsgegevens, alleen
een foto van vijf ‘smoelentrekkers’. Enkele
dagen later wordt een schilderij ontdekt, dat in
dezelfde periode als de moord gestolen werd.
Heeft het gevonden lijk iets met het schilderij
te maken? Was het slachtoffer de dief? En is het
inderdaad de man die de politie denkt dat hij
is? De foto brengt de politie op het spoor van
een groepje kaartspelers. Wanneer de speurders
met een van hen gepraat hebben, wordt ook hij
vermoord. De volgende dag valt een nieuw
slachtoffer.