Van brons tot bons


  Spreken is zilver,
  zwijgen is goud
  en dichten is platina
  bij de edele dichters.
  
  Bij mij hoogstens brons  
  Brons van de Muzen? 

  Maar....
  Ik blijf soms hangen
  in een woordspelval.
  Ik word moe 
  denkend
  aan speciale effecten
  tussen de regels.

 

  

  En zoals het model,
  naakt en ongegeneerd,
  durft komen kijken
  naar het schilderij in wording,
  blijven mijn gedachten
  ook niet braaf op hun plaats
  en als ze geen modelgedachten zijn,
  staan ze daarna niet meer model.
  Ze vlieden weg.

  Dan weer verder van het dichter zijn.
  De bons van de Muzen?

 

    Hugo Van Vlaslaer

 

  terug naar de startpagina (klik)  terug naar de inhoudstafel van deze  reeks (klik)
 naar het volgend gedicht (klik)