De zee breekt tralies
                    muren voorbij
                    adem stijgt in verdrinken.

                                                               Dunner dan ooit
                                                               dwalen kinderen
                                                               vissen na
                                                               in tijd vergeten.

                                                                                         Moeders
                                                                                         leeg van zee
                                                                                         vluchten in open ramen
                                                                                         om het late kind
                                                                                         handen diep van stilte.

© Sim Mampaey

terug naar de inhoudstafel "gastauteurs" ( klik)            terug naar de startpagina (klik)    meer gedichten van Sim (klik)