Beweging

Ik plus, 65-plus. Dank zij mijn ex-werkgever, het provinciebestuur, ben ik zelfs een geschoolde plusser. Ik volgde in Malle de lessen "

"voorbereiding pensioen" van de vzw "leef-tijd". Een dokter sprak er o.a over seks tijdens de derde leeftijd, dus over het minnen tijdens het plussen. Hij beweerde: "Op 65 is een derde van de mannelijke rokers impotent." Ik rook niet, ik heb een ander probleem. Daarom vroeg ik: "Dokter, hoe zit het met mannen die denken dat ze kunnen schrijven?" Hij antwoordde niet rechtstreeks. Hij zei: "Schrijven doe je zittend. Mensen van de derde leeftijd moeten veel beweging hebben."
Sindsdien neem ik zoveel mogelijk deel aan de beweging van touringcars, aan hun vakantiebewegingen. Ook eendaagse. Ik herinner me pijnlijk zo'n beweging naar de kerstmarkt in Keulen, het jaar voor de invoering van de euro. Ik bewoog toen, samen met mijn vrouw, eerst met onze auto naar de parking voor het PIVA, Desguinlei, Antwerpen. Vandaar verder met een autobus naar Keulen. Het regende er pijpenstelen. Gek Nederlands, aan pijpenstelen hebben wij niets. In die overtuiging braken mijn vrouw en ik onze stadsbeweging "te voet" vroegtijdig af. We stapten de Conditorei Eigel, Brückenstrasse, binnen. Naar Italiaanse gewoonte draag ik een handtas. Wij zaten in die conditorei aan een kleine tafel voor twee. Ik sprak tot mijn teerbeminde: "Ik zet mijn tas naast de jouwe in de hoek, staat daar veilig."

Ik onderschatte de capaciteiten van mijn dief. Vijf minuten later was mijn handtas weg, niet die van mijn vrouw. Mijn dief onderschatte mijn vrouw: zij houdt het geld bij! In mijn tas zat slechts 700 BEF.

Wij gaan reeds 30 jaar met vakantie naar Italië. Ik leerde er een handtas dragen (er kan veel in: klassieke inhoud, kam tot kleine zaklamp voor "als het nog eens brandt in de Inno te Brussel" en ik daar toevallig zou zijn: bezit ik het licht in de duisternis om veilig te vluchten...).

Mijn vrouw poogde in ons vakantieoord de Italiaanse beschaving feministisch bij te schaven. Andere buitenlandse feministen sprongen zachter met de Italiaanse zeden om. Ik zag (historische blik) 30 jaar geleden een Duitse vrouw onder de tafel een bankbiljet doorgeven aan haar echtgenoot, opdat hij in de bar de consumpties "als man in Italië" zou kunnen betalen. Mijn vrouw betaalde toen reeds zelf mét uitdagende blik en Italiaans geld uit háár handtas. De kelner bekeek mij met het grootste medelijden.

Mijn vrouw zette haar ik-betaal-actie al die 30 jaar verder en de Italiaanse wereld werd minder macho. Wat een eenvoudige Vlaamse vrouw vermag! Zij bezat dus, uit gewoonte, de nodige marken in Keulen.

Mijn dief miste de kennis van mijn Els en zo een meer lucratieve handtas. Toch voelde ik me misselijk bij het missen van: identiteitskaart, rijbewijs, bankkaarten, lidmaatschapskaarten van verenigingen, autosleutel, huissleutel, zakagenda... En het telefoonnummer om vlug mijn bankkaarten te blokkeren stond juist in deze agenda. We besloten de diefstal aan te geven, zonder te weten in welke stal de dief zat, maar de dief stal. De toch lieve dienster van de conditorei stuurde ons ver weg naar een politiebureau dat in het weekend open was. Het was gesloten. Een bereidwillige voorbijganger herhaalde daar dezelfde ludieke act. We werden slim, we zochten in het station de Bahnhofpolizei op, vroegen hun waar we terecht konden. Het lukte, zelfs dicht bij. Na dit geluk was het tijd voor de bus.

Terug in Antwerpen: telefooncel zoeken, bellen: "Geen autosleutel, kom met je auto je arme ouders redden met onze reservesleutel." Met uitleg over waar die sleutel ligt.

Een treurige vrouw, ook terug van weggeweest naar Keulen, zei: "Ik moet eveneens telefoneren, ik was met de fiets naar onze vertrekplaats gekomen. Hij is gestolen, ze moeten me ook komen ophalen."
De kleine criminaliteit was toen groot genoeg: haar fiets, mijn handtas, ...

Ik constateerde achteraf dat mijn dief niet boos werd om het weinige geld. Hij pleegde uiteraard diefstal, maar gooide daarna mijn handtas weg, opdat de betere mens haar zou vinden. Sehr geehrte Frau Gabriele T. deed dit, ze stuurde haar op. Zo kreeg ik terug identiteitskaart, rijbewijs en sleutels. Weg waren echter geld en bankkaarten, maar ook kam, zakagenda en lidmaatschapskaarten. Gekke dief!

De beweegreden voor het schrijven van dit stukje was niet uitsluitend mijn eigen gezondheid (ik schreef het weeral zittend). Ik wou ook graag de politie verzoeken, uit eigen beweging, iets meer te ondernemen tegen de zogenaamde kleine criminaliteit.

Bewegen is eveneens gezond voor de politie.

 

© Hugo Van Vlaslaer

verder naar volgend stukje: klik hier

terug naar startpagina ( klik dan hier)     terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)