Diepvriezers en het “Hemelsch Palmhof”

Ik was met deze stukjes bezig, toen mijn teerbeminde vrouw me tot de orde riep.  Ze had juist ontdekt, dat onze diepvriezer stuk was en ze had hoop, dat ik, als mannetje van de fysica, aanstonds koudweg voor koude kon zorgen.  Ik liet het stukje nog stuk achter, nam een set schroevendraaiers, een ohmmeter.  Ik maakte bloot en ik constateerde, zoals mijn vrouw reeds wist, dat onze diepvriezer stuk was, helaas zo erg stuk, dat mijn theorie besefte, dat slechts de vakman kou en redding kon brengen met nieuwe onderdelen.  Helaas was de vakman niet meer te bereiken.  Gepensioneerden willen om zeven uur 's avonds nog werken,  maar de nog actieve vakman... Onzinnige toestanden.  Het ijsboerke had reeds slappe producten liggen in onze diepvriezer.  Wie weet hoelang de diepvriezer niet meer wist waarvoor hij diende... Uren kunnen verlopen zijn voor de lieve blik van mijn vrouw op een slim rood alarmlichtje viel... Wij hebben de duurste diepgevroren goederen uitbesteed bij de goede buurman, die in zijn bak nog een koude plaats had.

De volgende morgen, vrijdag, is de vakmanredder gekomen, had een oude diepvrieskist bij, heeft de onze meegenomen en heeft daarna opgebeld, dat de reparatie duur was, dat een nieuwe diepvriezer nog duurder was, maar zoveel beter en twee kleine diepvriezers waren nog beter dan één grote en ook duurder.  Je kon dan, als je weinig inhoud had, de stekker van één toestel uittrekken en in dagen van overvloed liet je de noordpool neerdalen in twee kisten of kasten en indien een diepvriezer uitviel, dan...

Zaterdagvoormiddag bekeken we diepvriezers, reden terug naar huis om te meten waar we wat konden plaatsen.

Nu zit ik, zaterdagnamiddag, terug van nog eens weggeweest naar de handelaar, bezitter van een middelgrote en een kleine diepvriezer, koel te denken: "Hoe besluit ik dit dom verhaal leuk?  "Ik heb geen inspiratie.  Maar ik heb een oud gebedenboek, van de overgrootmoeder van mijn vrouw.  Het heet: "Hemelsch Palmhof, Gebedenboek voor Rooms-Katholyken" en er staan diepgevroren dingen in, uit 1841:

De zeven banden der ootmoedigheid of gebed ten gebruike van bevruchte vrouwen.

Akte van onderwerping aen de schikkingen van de Goddelyke Voorzienigheid.

Litanie van de onderwerping aen den Wil Gods.

Akte van onderwerping aen den heiligen Wil Gods.

(In het onderwerpen is het boek zeer sterk).

Ik schrijf niet het zeer lange avondgebed over, maar het koele, diepgevroren commentaar:

Na uw avondgebed verrigt te hebben, zie toe dat gy door geen ydele redevoeringen de godsvruchtige gevoelens verliest die het gebed in u verwekt heeft: daerom begeef u spoediglyk tot uwe rustplaets; ontkleed u zediglyk, gedenkende dat gy in tegen­woordigheid van God zyt.  Houd u bezig met de volgende bedenkingen:

“Misschien zal ik van het bed, waerop ik my begeef, niet meer opstaen; ik wil my daer neerleggen als in myn graf..."  

"Wat ik cursief zet, staat ook cursief in het boek.  De tekst gaat dreigend voort, achter elk hoekje ligt de hel of minstens het vagevuur te wachten.

Ontkleed u zediglyk... ik wil me daer neerleggen als in myn graf...

Gelukkig leefden de voorouders van mijn vrouw niet met diepgevroren gevoelens, hadden ze minstens af en toe levendige gedachten, als ze zich “daer neerlegden als in het graf”.

Anders had ik nooit mijn vrouw ontmoet... en had ik nooit met haar twee diepvriezers kunnen kopen en twee dochters en vele andere leuke dingen...


© Hugo Van Vlaslaer
 
naar volgend stukje: klik
rechtstreeks terug naar de startpagina: klik      terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)