Mijn Hollands Mevrouwtje



 “

Ik heb een Hollands mevrouwtje


         Ik bedoel het praat Nederlands met een licht en lief Hollands accent. Het zit in mijn auto, meer precies in de autocomputer en als er iets misloopt, praat het: “Achterklep niet goed gesloten of linkerachterdeur niet goed gesloten of kentekenverlichting stuk enz.” Het mevrouwtje is heel pienter en accuraat.

         Gildenhuis. Concert “la primavera” van het solistenensemble peli-musica, een deelvereniging van kunstkringen de Pelicaen uit Duffel.

Twintig na zeven. Ik rijd er met mijn auto naar toe. Ik plan er rond halfacht te zijn voor er veel volk in de zaal is. Ik moet er, als algemeen voorzitter van de Pelicaen, de mensen welkom heten en ik wil kunnen testen hoever ik van de micro moet staan opdat mijn stem fatsoenlijk zou klinken. Ik kan de auto stationneren dicht bij de zaal. Ik stap uit en mijn Hollands mevrouwtje zegt niets. Het begroet me immers nooit met “mooie dag gewenst, goede avond...” Het is door mijn autofabrikant, zijn naam begint met de R van Renault, niet zo wellevend opgevoed. Of toch een beetje? Als je het mevrouwtje stimuleert door op een terugverende schakelaar te drukken, zegt het, zo vaak je stimuleert: “Welkom. Het controlesysteem is operationeel.”

         Einde concert. Nog even blijven plakken. Halftwaalf op weg naar mijn auto. Ik nader mijn auto en zie zijn achterlichten zwak branden. De deuren ontsluiten zich nog elektrisch. Ik stap in en schakel de verlichting uit. Wil starten, gaat niet: batterij te plat. Mijn voertuig is vervoerloos en ik ben daardoor niet in vervoering.

         Normaal had mijn Hollands mevrouwtje bij het uitstappen, ongeveer om halfacht, moeten zeggen: “Lichten branden nog.” Die zin heb ik reeds meerdere keren gehoord. Het kreng zweeg fataal.

         Auto achter laten, te voet naar huis. Dertien april. Een pechverhelper van Europe Assistance verschijnt op het afgesproken uur met startkabels en een uitwendige batterij en mijn auto komt klaar. “Twintig km rijden”, zei de man “en je batterij is weer volledig opgeladen.”

         Ik besluit achteraf het Hollands mevrouwtje op de proef te stellen. Ik vertrek met de kofferdeur niet goed dicht. “Achterklep niet goed gesloten”, zegt Femke. Die naam heb ik ooit welwillend aan het mevrouwtje geschonken. Ik stop, sluit de koffer fatsoenlijk. Vertrek met mijn deur niet goed dicht. Femke: “Linkervoordeur niet goed gesloten.” Stop, ik maak dat in orde. Ik schakel de lichten aan en ik rijd mijn garage binnen, zet de motor af, open mijn deur om uit te stappen. Femke zwijgt. “Lichten branden nog”, komt niet over haar lippen. Onverantwoord gedrag!

Het ten gepaste tijden uitspreken van die zinnige zin “Lichten branden nog” is voor mij belangrijk, voor mijn batterij van levensbelang. Femke, gek wijf, godverdomme.

         Waarom zit er geen super Femke in mijn auto, een Marianne, die met een Frans accent zegt: “Het controlesysteem, de koplampen zitten niet meer in zijn kop. Meld code XYZ aan uw dealer.”

         Beginnende Alzheimer bij Femke? Wat zal ze morgen vergeten? Is Femke nog te genezen?


Welkom, het controlesysteem staat op en is niet meer rationeel...


         Ik moet mijn auto binnenbrengen voor groot nazicht. Signaleer aan mijn garage dat het Hollands mevrouwtje niet meer wil zeggen “Lichten branden nog.” Ze verklaren haar stilzwijgen: de detector in de linkervoordeur voelt niet meer dat je de deur opent met de lichten nog aan. Slecht contact. Doet het wel als je op de voordeur klopt. Ze rammelen mijn voordeur een beetje af met de blote hand en zeggen mij: “Schakel je lichten nu aan, zet de motor af en open je deur.” Femke: “Lichten branden nog.” “Als je wilt weten of je lichten nog branden bij het uitstappen, laat je je passagier eerst uitstappen, vraag die op je deur te kloppen en als jij dan uitstapt weet het mevrouwtje of je lichten al of niet nog branden. Indien het mevrouwtje het moet weten zonder klop op de deur: vervanging van het deurslot met de sensor, kost 150 € + een werkuur.”

 

Wat moet ik kiezen: klop op de deur of betalen?


Betalen.

 

 

©  Hugo Van Vlaslaer

 

terug naar de startpagina (klik)             terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)

naar het volgend stukje (klik)