De Zevenslag

 

            Ik word weldra 77 jaar. Ik krijg tegelijk twee zevens en zeven is een heilig getal, een geluksgetal. Gelukkige verjaardag! Twee zevens. Heb je al gehoord van de zevenslag? Ik ben nog niet van slag, maar mijn geheugen werkt niet meer in zeven haasten.  Ik weet het nog, maar ik herinner het me met aanzienlijke vertraging. De zoekmachine in mijn hersens vindt niet alles, zoals Google, zoekt soms uren naar de opgeslagen informatie. Ondertussen kan je gedrag mank lopen, want je mankeert de juiste gegevens.

            Ik heb, om mijn website op de host computer te plaatsen, het file transporting protocol WS_FTP een maand gratis op proef. Ik besluit het programma te kopen. Op “BUY” klikken. Vraag: koop je het bij ons in Ipswitch of bij de lokale dealer? Ik wil de plaatselijke economie steunen en krijg het webadres van één Belgische verkoper. Hij deelt mee: minimaal vijf programma’s kopen of je wenden tot een ’reseller’. Hij geeft één geschikt adres. De opgegeven ’reseller’ verkoopt aan firma’s, niet aan particulieren. Toch de verkoopdienst in Ipswich kiezen. Met VISA betalen. Kaartgegevens intikken. O.K, O.K. Neen, mijn Fortisbank, die nonchalant rommelkredieten kocht, in moeilijkheden raakte, doet moeilijk of wil eindelijk veilig handelen: bevestigen met elektronische handtekening. Mijn geheugen signaleert: kaartlezer nemen, bankkaart insteken en instructies volgen. De computer van Fortis zegt: de handtekening klopt niet met de gegevens van de VISA kaart. Opnieuw, opnieuw en opnieuw… Mijn geduld raakt op.  Hulpdienst van de bank opbellen. Wijze mededeling: als je met VISA wilt betalen, moet je voor de elektronische handtekening de VISA kaart in de kaartlezer steken, niet de bankkaart. Lijkt me logisch. Maar mijn geheugen herinnerde zich alleen de combinatie handtekening-bankkaart. Logisch, want voorheen was het invullen van de gegevens van de VISA kaart voldoende, werd er geen elektronische handtekening gevraagd. 

            VISA kaart in de kaartlezer. Dit en dat en de vraag naar de PIN code. Mijn geheugen vindt die op Google snelheid. Ik tik ze in. Niet goed. Opnieuw niet goed. Nog eens niet goed. Komt op het schermpje van de kaartlezer: PIN BLOCKED. Om niet te moeten kiezen tussen de nationale talen, krijg je de informatie in het Engels. Mijn geheugen signaleert eindelijk: de PIN code van je VISA is niet dezelfde als die van je bankkaart, je voerde die van je bankkaart in, hier is die van je VISA: je kent ze uit het hoofd. Ja, met vertraging en ik kan haastig naar de bank, dinsdagnamiddag en het is bijna sluitingsuur. Daar zeggen ze dat deblokkeren niet onmiddellijk kan: formulier naar Brussel mailen en de zetel zal me dan per post de code, mijn code, mededelen en die kan ik dan gebruiken voor de gedeblokkeerde kaart.
“Ik ken die code uit het hoofd, moeten ze niet opsturen, alleen de kaart deblokkeren.”
“Waarom heb je ze dan niet juist ingetikt?”
“Fataal ouderdomsverschijnsel, ik gebruikte de code van mijn bankkaart.”
“Ze zullen de code sturen. Waarom heb je voor je VISA kaart niet dezelfde PIN code gekozen als voor je bankkaart?”
“Ik kan makkelijk twee, zelfs meer, codes onthouden. Het haperde nu voor het eerst.”

 

            Ik zal voortaan beseffen dat je 77 zijnde, niet in zeven haasten de informatie die je geheugen voorschotelt, gebruikt. Eerst nadenken. Zou ik dat nog kunnen? Waarschijnlijk zal ik dat vaak vergeten.

            Ze stuurden de maandag na de dinsdag de code, veilig verpakt. Geen bijgaande instructies. Ik denk: hoe kan het sturen van een code, die ik zonder dat bericht reeds ken, mijn kaartlezer doen werken, een Fortis-tovertruc? VISA kaart in de kaartlezer: PIN BLOCKED.  Weer naar de bank. Andere mevrouw aan de balie. Luistert naar mijn verhaal. Ingewikkeld geval. Ze geeft me het 02 telefoonnummer, van waar men het zeker weet. De heer aan de lijn beweert dat mijn VISA kaart niet geblokkeerd is, dus wel de kaartlezer en dat kunnen ze verhelpen op mijn bankkantoor. Ik bel mijn bankkantoor, vraag naar de  mevrouw die me naar het O2 nummer hielp.  Ze zal raad vragen, maar daar is het nu wat laat voor. Ze belooft me morgen, wijzer geworden, op te bellen.

De mevrouw telefoneert niet.

            Woensdagmorgen naar de bank. Andere mevrouw. Het geval weer uitleggen en zeggen: een mevrouw met een brilletje zou me gisteren opbellen. Antwoord: kon ze niet, ze is in ziekteverlof. Ik zal je naar, ze zegt een voornaam, sturen.

            Die voornaam hoort bij een mevrouw van een hoger echelon. Ze ontvangt me vriendelijk in haar persoonlijk bureau. Verhaal, kaartlezer tonen met PIN BLOCKED. Ze heeft nog nooit gehoord dat je voor een elektronisch handtekening je VISA kaart in de kaartlezer moet steken. Ze telefoneert. De redding zou zijn: doe met je bankkaart een verrichting aan de automaat.
“Ik heb juist geld opgevraagd.”
“Doe het nog eens, vraag 20 €.”

            Na die extra 20 € nog noppes. Weer naar de hogere mevrouw.
Ze telefoneert weer. Steekt mijn kaart in een toestel. Het deelt mee: “Kaart onbekend”. “Toch iets met je VISA”, zegt ze en ze knipt resoluut met de schaar mijn VISA kaart stuk. Ze zal een nieuwe kaart bestellen, dit maal bij Bank Card Company, daar werkt Fortis opnieuw mee.
“Kan je op die kaart dezelfde PIN code zetten als op je bankkaart”, lacht ze.
Ik zeg: “Sorry voor het falen van mijn 77-jarig geheugen.”
Ze troost me met: “Komt bij jonge mensen ook voor.”

            Vandaag ben ik 77 geworden en heb ik mijn nieuwe VISA kaart ontvangen.  Het haperen van mijn VISA kaart door eigen schuld is meer dan 2 x 7 dagen geleden gebeurd. Het vervangen ging niet in zeven haasten.

 © Hugo Van Vlaslaer

 
terug naar de startpagina (klik)       terug naar de inhoudstafel van deze reeks (klik)    naar het volgend stukje (klik)