logo

vzw
Paleisstraat 140
2018 Antwerpen
www.llspaleis.be
info@llspaleis.be

Open:
do - zo 14-18 uur
en op afspraak


Introductie

Actueel

archiefmenu


Publicaties

Edities

Sympathisanten

Links

Locatie

 

facebook
Laatst bewerkt: 14/04/2018

Actueel

Joëlle Tuerlinckx

FOR

Opening Sunday 4 March 2018, from 3 - 6 p.m.
Finissage Sunday 22 March 2018, from 2 - 6 p.m: Presentation of the edition project LLS P

Exhibition until 22 April 2018
Open: Thursday-Sunday 2-6 p.m. and by appointment

 

 

 

JOËLLE TUERLINCKX / FOR / LLS PALEIS

il commence par un changement de direction : la porte d'entrée s'ouvre à gauche.

Tuerlinckx kijkt met een onbevooroordeelde blik naar de ruimte, en sondeert.
De geschiedenis, associaties, de woordenschat die ermee verbonden wordt (ook fonetisch) trekt haar aandacht. Kortom, ze peilt en ze stelt vast:

De locatie huisvestte vroeger een frituur, een handelsruimte, "un commerce"; dit is een uitgangspunt. Ze heet nu LLS Paleis omwille van haar geografische ligging (Paleisstraat), maar dàn springen tal van eigenaardige decoratieve elementen in het oog die deze associatie bij Tuerlinckx stimuleren: Een ruimte die paleis wil zijn: er zijn sterretjes aan het plafond, zilveren ventilatoren, betegeling, het sanitair,… En tot slot de huidige functie van de plaats: een kunstruimte.

Deze drie aspecten verwijzen naar elkaar, raken elkaar, vermengen zich op verschillende wijzen. Zonder hiërarchie. Het verleden, het heden en het toekomstige … worden als evenwaardig tentoongesteld.

Vele van de decoratieve elementen waren al in twee- of meervoud aanwezig. Een aanleiding om een inventaris op te stellen en te (ver)tellen.

Meteen aan de ingang hangen lijsten met het inventaris van wat in de ruimte aanwezig is. Zij refereren aan de economische activiteit van vroeger. Op de inventarislijsten vinden we de woordenschat terug uit een economie die hoeveelheden meet: liters, kilo, lot, netto, bruto, tarra, units, … Zelfs cm en mm en vreemd genoeg blijkt de taal van de beeldende kunst niet ver weg te zijn.

Daarnaast rechts het artefact, het prototype dat in een vitrine tentoongesteld wordt en de kunstwereld oproept. Een gesloten zak uit China, met een stempeldruk in het Chinees, een zak die Tuerlinckx uit een vorige tentoonstelling naar België heeft overgebracht zonder tot op heden te weten wat erin zit. In de kunst spreekt men over unicaat, origineel, maar ook over oplage, editie, … De confrontatie tussen deze werelden is een onderwerp dat Tuerlinckx fascineert: China roept het beeld van de economie op, de vitrine dat van de museumwereld. Hier spiegelen beide werelden elkaar.

Elk werk van Tuerlinckx gaat eigenlijk over een begin. LLS Paleis inhuldigend toont Tuerlinckx ons het potentieel van de plaats, de mogelijkheid een deel van een tentoonstelling verder te laten lopen dan de aangekondigde sluitingsdatum, of om een beginnend project verder te zetten. Een krant die nr. 1 draagt, suggereert een nr. 2.

Deze tentoonstelling is eigenlijk een tonen van een stilstaand moment van wat de activiteit van Tuerlinckx is: zij nummert, klasseert, inventariseert, maakt lijsten, voegt toe, neemt weg, etc.
En wacht het goede moment af.

In het mannentoilet toont ze de urinoir van Duchamp aan, hier in tweevoud. Een vreemd toeval is dat zij een jaar geleden in de museumshop van het Museum of Art in Philadelphia twee stickers R. Mutt 2017 kocht. Het dubbele verschijnt als een emblematische figuur in deze tentoonstelling, het duo wordt een leidmotief: twee ventilatoren, twee deuren, twee neons, … Daarnaast (h)erkent Tuerlinckx het "koppel" blauw-roze, een wederkerend koppel in haar eigen oeuvre.

In de voormalige koelruimte plaatst zij enkele briks Ayran, gekocht bij de Turkse winkel om de hoek. Globalisatie en lokale handel komen samen, zoals ook de idee van massaproductie en kunst. Het voorbeeld hangt in het sanitair, de signatuur "R. Mutt" is nu een massaproduct.

De blauwe zaal toont het grote volume DAGBLAD N°1 LLS Paleis Papers, een eerste resultaat van een project in oplage per pagina geconcipieerd. En aan de muur, een postkaart van het Museum Plantin Moretus: de Proeflezerskamer.

Op het dak wordt een politiek en ecologisch standpunt ingenomen tegen de monocultuur van de smaken en de verarming van de zaden: Het organiseren van een eigen parallel circuit met als doel verschillende variëteiten te laten groeien en voortbestaan is eveneens een deel van de tentoonstelling. Aldus kan de dubbele o op de uitnodigingskaart van FOR ontrafeld worden: achterstevoren gelezen ROOF. Op het gelijkvloers de eigenheid van de ruimte ('Floor Nature'), op het dak: het kweken van de aardappelen ('Roof Culture'). Een elitaire of populaire cultuur?

De uitnodigingskaart imiteert een seriële mailing eigen aan firma's en groothandels die potentiële klanten willen bereiken. De gepersonaliseerde catalogi zouden insinueren dat er een persoonlijke relatie is, maar de industriële onverschilligheid laat zich niet camoufleren.

In FOR zien we het ontmoetingsmoment tussen restauratie-activiteit (zowel van frituuruitbaters als van restauratoren) en seriële kunst, pop-art, conceptuele kunst, het tonen van objecten en het aanbrengen van decoratieve elementen als een humoristische toevoeging in een ruimte die nog tal van sporen van een werf draagt, maar verlangt uitzonderlijk te zijn…

Stella Lohaus

Photo: Joëlle Tuerlinckx

JOËLLE TUERLINCKX/ FOR/LLS PALEIS

il commence par un changement de direction : la porte d'entrée s'ouvre à gauche.

Tuerlinckx appréhende l'espace avec un regard sans préjugé, elle le sonde. Son attention est attirée par l'histoire du lieu, puis elle crée des associations, parfois même purement phonétiques. En bref, elle mesure et elle constate.

Le local était antérieurement une friterie, un espace commercial, "un commerce", ceci est un point de départ. À présent il s'appelle LLS Paleis (LLS Palais), grâce à sa localisation géographique. Tuerlinckx y découvre une multitude d'éléments 
décoratifs qui stimulent cette association (un espace qui veut être palais) : des étoiles au plafond, des ventilateurs, du carrelage, l'équipement des sanitaires... Et puis elle envisage aussi la fonction actuelle de l'endroit : un espace d'art. Elle se concentre sur ces trois aspects référentiels et les intègre, les mixe de différentes manières. Sans aucune hiérarchie.
Le passé, le présent et 'la future…' sont exposés, sur un pied d'égalité. 

Beaucoup d'éléments décoratifs de l'état antérieur sont déjà présents, en double ou en nombre. C'est une occasion de composer, de raconter, de conter et de compter, de constituer un inventaire. Dès l'entrée se trouvent des listes qui répertorient tous les ingrédients trouvés et exposés sur place. Elles font référence à l'ancienne activité économique, par le vocabulaire qui reprend des unités de mesure : Litre, Kilo, Lot, Nette, Brut, Tarra, Unités... mais aussi cm, mm, et étrangement le langage de l'art n'est pas très loin.

Ensuite, sur la droite, un prototype est exposé dans une vitrine évoquant le monde de l'art. Un sac fermé d'origine chinoise, qui porte l'impression d'un timbre en Chinois, un sac que Tuerlinckx a transporté en Belgique sans en connaître le contenu jusqu'à ce jour. Dans l'art on a coutume d'opposer l'exemplaire unique, l'original, au multiple, à l'édition, une distinction qui est un objet de fascination central pour Tuerlinckx. Elle confronte aussi la Chine, associée à l'économie, à la vitrine, qui évoque le musée. Deux mondes se reflètent, dans un effet miroirique.

Toute œuvre de Tuerlinckx, au fond, traite d'un commencement. En inaugurant LLS Paleis, Tuerlinckx nous montre le potentiel du lieu, les possibilités de continuer un aspect de l'exposition au delà de la date de clôture, ainsi de poursuivre un projet initié. Le N° 1 appelle au N° 2.

Ainsi, l'exposition peut être comprise comme un moment arrêté dans l'activité de Tuerlinckx, qui énumère, classifie, inventorie, liste, retire et rajoute… Elle attend le bon moment.

Dans les WC hommes, elle pointe l'urinoir de Duchamp, ici double. Curieuse coïncidence : il y a un an, elle achetait à la boutique du Musée d'Art de Philadelphie le double autocollant R. Mutt 1917... Le double apparaît comme une figure emblématique de cette exposition, le duo s'installe comme leitmotiv : deux ventilateurs, deux portes, deux néons… Au delà des urinoirs, elle reconnait le "couple" rose et bleu, ce couple récurrent dans son propre travail.

Dans la chambre froide, elle place quelques 'briques' Ayran (emballage fin de lot) achetées dans le magasin turc du coin. Globalisation et commerce local se rencontrent, tout comme la production de masse et l'art. L'exemple envisagé, avec la référence à l'urinoir de R. Mutt, est un produit de masse.

La salle bleue montre le grand volume DAGBLAD LLS Paleis Papers N° 1, une première épreuve du projet d'édition conçu à la page. Et sur le mur : une carte postale du Musée Plantin Moretus : La Grande Librairie, La chambre des Correcteurs.
Une position se dégage, qui va à l'encontre de la monoculture des goûts et de l'appauvrissement des graines ; l'organisation d'un circuit parallèle personnel, qui a pour objectif de laisser pousser et survivre diverses variétés, fait également partie de l'exposition. C'est ainsi que le double o de FOR peut être interprété : ROOF lu en sens inverse. 'Floor Nature' au rez-de-chaussée de l'espace d'exposition, 'Roof Culture' et la culture de pommes de terre sur le toit. Une culture élitaire ou populaire?

Le carton d'invitation imite les mailings sériels propres aux firmes et grandes marques soucieuses d'atteindre des clients potentiels. Les catalogues personnalisés semblent insinuer qu'une relation individuelle existe, mais l'indifférence industrielle ne parvient pas à se dissimuler.

Avec l'exposition FOR, on assiste à un moment de rencontre entre la (petite) restauration et l'art sériel, le Pop art, l'art conceptuel. L'étalage des objets et l'accrochage des éléments décoratifs se présentent comme une addition humoristique dans un dispositif qui garde toujours les traces d'un chantier, mais dans un désir d'être exceptionnel…

Stella Lohaus

Photo: Joëlle Tuerlinckx

JOËLLE TUERLINCKX / FOR / LLS PALEIS

il commence par un changement de direction : la porte d'entrée s'ouvre à gauche.

Tuerlinckx looks at space with an unbiased view, and probes.
The history, associations, vocabulary connected to it (also phonetically) draw her attention. In short, she gauges and establishes:

The location used to be a chip shop (French fries), a commercial space, "un commerce", this is a starting point. It is now called LLS Paleis (palace) because of its geographical position (Paleisstraat), but then several strange decorative elements catch the eye of Tuerlinckx, stimulating this association. A space that wants to be a palace: there are stars on the ceiling, silver fans, tiling, the plumbing,... And on top of that its current function: an art space.

These three aspects mutually influence each other, refer to each other, touch each other, mix in different ways. Without hierarchy. The past, present and "the upcoming" are represented on equal terms.

Many of the decorative elements were already present in twofold or in plural. A reason to make and (re)count an inventory.

At the entrance one immediately finds lists with the inventory of what is present in the space. They refer to the economical activity from the past. On the inventory lists, we can see the vocabulary of an economy that measures quantities: liters, kilo, lot, net, gross, tare, units,... Cm and mm as well, and strangely enough, the language of visual art seems not far-off.

On the right side, the artifact, the prototype which is on display in a showcase and evokes the art world. A sealed bag from China, with a stamp in Chinese, a bag from a previous exhibition brought to Belgium by Tuerlinckx, who to this day does not know what's inside. In the world of art, people talk about unique work, original, but also about multiple, edition,... The confrontation between these worlds constitutes a subject Tuerlinckx finds fascinating: China evokes the image of economy, a showcase the museum world. Here, both worlds mirror each other.

Each work by Tuerlinckx is really about a beginning.
By inaugurating LLS Paleis, Tuerlinckx shows us the potential of the space, the possibility of having the exhibition exceed the announced closing date or continuing a beginning project. A paper numbered n°1, seems to anticipate a future n°2.

The exhibition shows in fact a still moment of what Tuerlinckx' activity really is: she numbers, classifies, inventories, makes lists, removes, adds, etc.
And waits for the right moment.

In the men's room, she indicates Duchamp's urinal, in twofold here. By some strange coincidence, last year at the museum shop of the Museum of Art in Philadelphia, she bought two R. Mutt 2017 stickers. Doubleness appears as an emblematic figure throughout this exhibition, duos become a leitmotif: two fans, two doors, two neons,... On top of that, Tuerlinckx recognizes the 'couple' blue-pink, a returning couple in her own oeuvre.

In the old cold chamber, she places some Ayran brigs bought at the local Turkish shop around the corner. Globalisation and local trade meet, as do the idea of mass production and art. The example hangs in the lavatory, the "R. Mutt" signature is now a mass product.

In the blue room, the big volume DAGBLAD N°1 LLS Paleis Papers is displayed, a first result of a project conceived in print per page. And on the wall, a postcard from the Museum Plantin Moretus: the Proofreading Room.

On the roof, a political and ecological stand is taken against the mono-culture of tastes and the impoverishment of seeds: the organization of an personal parallel circuit with a view to growing and subsisting different varieties is also part of the exhibition. This way, the double 'o' on the invitation card of the FOR exhibition can be figured out: ROOF read backwards. On the floor, the individuality of the space ("Floor Nature"), on the roof: cultivation of potatoes ("Roof Culture"). An elitist, or a popular culture?

The invitation card imitates a serial mailing proper to firms and retailers trying to reach potential customers. The personalized catalogs seem to imply a personal relationship, but the industrial indifference cannot be camouflaged.

In FOR, we see the moment of encounter between conservation activity (from chip shop owners as well as conservators) and serial art, pop-art, conceptual art, showing objects and adding decorative elements as a humorous addition to a space which still shows many traces of a wharf, yet longs to be exceptional...

Stella Lohaus

With the support of the Flemish Government and the City of Antwerp. 
Sponsored by Duvel Moortgat and Sampa Tea Company.

Article H art


NIEUWS
Van LLS 387 naar LLS Paleis

De motivatie van Ulrike Lindmayr om in 2007 de tentoonstellingsruimte LLS 387 te stichten, was de nood aan een plek die dichter bij de kunstenaars zou staan dan alles wat er tot dan toe in en rond Antwerpen aanwezig was. Op 13 juli 2007 werd de kunstorganisatie opgericht, met volgende stichtende leden: Steven De Lombaerde, Liliane Dewachter, Kati Heck, Ulrike Lindmayr, Stella Lohaus, Ria Pacquée, Philippe Van Cauteren, Hilde Vets, Marc Ruyters (lid tot 2016) en Morad Saïdi (in 2013 opgevolgd door Gregory Brems).

Vanaf het begin situeerde LLS 387 zich letterlijk en figuurlijk aan de periferie. Vanuit deze positie bevestigt de organisatie niet de vaste waarden binnen de hedendaagse beeldende kunst, maar heeft ze net aandacht voor het experimentele en uitdagende.
Na 10 jaar de v.z.w. geleid te hebben, heeft Ulrike Lindmayr besloten te stoppen als zakelijk en artistiek leider van LLS 387 en zich te concentreren op andere reeds genomen engagementen binnen de beeldende kunst. Stella Lohaus werd gevraagd de leiding van de organisatie over te nemen.

Ulrike Lindmayr en Stella Lohaus zien de overdracht van de v.z.w. en de overgang van het werk van de ene naar de andere als een "estafetteloop". Met deze metafoor willen Lindmayr en Lohaus aangeven dat een opvolging geen stijlbreuk hoeft te betekenen en dat de estafettestok kan doorgegeven worden zonder te vallen. Het verleden is niet noodzakelijk iets waartegen je je moet afzetten of, zoals Harry Mulisch het formuleert: "Het verleden is een product van het heden, veel meer dan omgekeerd."

Nog steeds zal het tentoonstellingsprogramma vertrekken vanuit een betrokkenheid voor wat er leeft onder de kunstenaars. Het artistiek kompas heeft als noorden de noodzaak en de relevantie (of urgentie) van wat er getoond zou moeten worden, omdat het aanwezig is in het circuit, maar elders zelden of te weinig aan bod komt. Dit zal - zoals in het verleden - om heel verschillende dingen gaan: aandacht voor minder voor de hand liggende kunstenaars, oeuvres die het kijken naar of omgaan met kunst radicaal in vraag stellen en een veranderend of nieuw kunstbegrip introduceren, kunstenaars die reageren op de actualiteit, of net niet… LLS ziet zich hier als bondgenoot van de kunstenaar. Stella Lohaus zal in deze geest het project dat tien jaar geleden gestart is, verderzetten. Vanzelfsprekend met een eigen invulling, maar niet tegengesteld aan de initiële uitgangspunten.

De overdracht van de v.z.w. naar een nieuwe leiding, betekent ook een verandering van adres. Er werd beslist over te gaan tot de aankoop van een eigendom, mede mogelijk gemaakt door de genereuze steun van enkele sympathisanten. Het verwerven van een eigen ruimte geeft LLS de mogelijkheid om zich te verankeren en aan stabiliteit te winnen. Het is de bedoeling dat wat tien jaar geleden ogenschijnlijk als een privé-initiatief startte, stap voor stap evolueert naar een autonome ruimte die haar plaats in Antwerpen inneemt en verstevigt.

Daar het adres vanaf januari volgend jaar Paleisstraat 140, 2018 Antwerpen zal zijn, introduceren we graag hierbij de nieuwe roepnaam "LLS Paleis". Tot eind december gaat LLS 387 verder met de programmatie. De eerste tentoonstelling in LLS Paleis opent rond 1 maart 2018.

Ulrike Lindmayr en Stella Lohaus
namens de leden van LLS, september '17

Ulrike Lindmayr's motivation to establish exhibition space LLS 387 in 2007 was the vital need for a space that would be closer and more responsive to artists than any other previous initiative in and around Antwerp. The art organization was founded on 13 July 2007, with the following foundational members: Steven De Lombaerde, Liliane Dewachter, Kati Heck, Ulrike Lindmayr, Stella Lohaus, Ria Pacquée, Philippe Van Cauteren, Hilde Vets, Marc Ruyters (member until 2016) and Morad Saïdi (replaced by Gregory Brems in 2013).

From the very start, LLS 387 was situated on the periphery, literally and figuratively. From this position, the organization does not affirm the traditional values of contemporary art, but focuses its attention on the experimental and the provocative.

After having led the organization for ten years, Ulrike Lindmayr has decided to leave her position as artistic and financial director and to focus on other engagements in the art world. Stella Lohaus has been asked to take over the direction of the organization.

Ulrike Lindmayr and Stella Lohaus consider the transfer of the organization and the transition from the work of one to the work the other as a "relay race". With this metaphor, Lindmayr and Lohaus would like to show that succession doesn't necessarily mean a change in spirit, that the baton can be passed on without dropping it. The past is not necessarily something to protest against or, as Harry Mulisch put it: "The past is a product of the present, more than the other way round."

The LLS exhibition programme will continue to engage with what is happening within artists' practice and experimentation. Guided by relevance or urgency the programme shows what is present and occurring on the scene now, yet is only rarely or inadequately to be seen. As in the past, this will result in different approaches, attention to less obvious artists, bodies of work that radically question looking at or dealing with art and thereby introduce a changing or new idea of art, artists that react to current events or not ... LLS considers itself an ally for the artist. In this spirit, Stella Lohaus will continue the project that started ten years ago, with her own accents of course, while upholding its initial principles.

Ulrike Lindmayr and Stella Lohaus
on behalf of LLS, September '17