logo

vzw
Lange Leemstraat 387
2018 Antwerpen lls387@telenet.be
mobile: 0032/(0)497/481727 http://users.telenet.be/lls387

Open:
do - zo 14-18 uur
en op afspraak


Introductie

Actueel

archiefmenu


Publicaties

Edities

Sympathisanten

Links

Locatie

 

facebook
Laatst bewerkt: 08/12/2017

Actueel


IL NUOVO III
extra muros: Etablissement d'en face, Brussel

Opening op zaterdag 9 december, vanaf 18 uur
van 10 t/m 23 december 2017
openingsuren: wo t/m zo van 14 tot 18 uur

Een tijdelijke winkel met nieuwe en reeds bestaande edities en publicaties uitgegeven door Artlead, Bureau des Realités, Etablissement d'en face, Keymouse Edition, Le Salon, LLS 387, MOREpublishers, Oogst Magazine, Portikus, Micheline Szwajcer, Triangle Books, Babydoc, Black Pages, Gagarin, La Loge, Forest, Kunstverein Munich, Shelter Press, Triangle Books …

IL NUOVO draait niet enkel om eigen opbrengsten te vergaren, maar heeft ook tot doel het kopen van de hedendaagse kunst voor een breder publiek mogelijk te maken en de aandacht te vestigen op die activiteiten van LLS 387 en Etablissement d'en face, die buiten hun tentoonstellingsactiviteiten vallen. Bovendien worden in samenwerking met kunstenaars producties opgezet die het idee en de potentie van multiples als drager nieuw leven inblazen. (meer info zie op deze website onder "Edities").

LLS 387 stelt - naast andere edities - de nieuwe editie van Gert Verhoeven voor: à redouter: Castratio and Menopausis.

à redouter is een serie bestaande uit 14 verschillende edities, die - geïnspireerd op de prenten van Pierre-Joseph Redouté (begin van de 19de eeuw) - verschillende rozen voorstellen. De naam van de roos wordt door Gert Verhoeven telkens ingeruild door een huidziekte of lichamelijke aandoening in combinatie met een "kunstenaarsprobleempje". Verschillende culturele instellingen zullen één roos als editie uitgeven. Na Museum M volgt nu LLS 387.

Op de opening in Etablissement d'en face zullen vanaf 18 uur onschuldige kinderhanden elke editie ondertekenen met de naam van Gert Verhoeven en de naam van de organisatie die de editie uitgeeft, in dit geval LLS 387.

Gert Verhoeven
à redouter: Castratio and Menopausis

editie, gesigneerd aan de achterkant
Formaat:  60 x 90
Oplage: 33 ex. + 2 AP's
Prijs: 285 euro incl. BTW (voor LLS-Sympathisanten 228 euro)

 


 

Van harte welkom op de opening van de laatste tentoonstelling 
van LLS 38op het bekende adres, voor de verhuis!

Willem Oorebeek

'Geheugenspoor'
een cyclus van 9 wandtapijten

Opening op zaterdag 28 oktober, vanaf 19 uur
Tentoonstelling van 29 oktober t/m 10 december 2017
openingsuren: do t/m zo van 14 tot 18 uur

 

'In onze samenleving zijn beelden, door toedoen van opeenvolgende technische ontwikkelingen, steeds meer tot consumptie- en wegwerpartikelen herleid. Lang geleden al, door de uitvinding van de boekdrukkunst, maar vanaf de 19de eeuw versneld, met fotografie, de fotokopie, de computer en de digitale procedés, kwamen de integriteit en authenticiteit van beelden onder druk te staan. Het oeuvre van de Nederlandse, in Brussel gevestigde kunstenaar Willem Oorebeek kan worden gelezen als een onderzoek naar hoe beelden zich onder die omstandigheden gedragen: hun kwetsbaarheid, hun overlevingskracht.'

In 2010 maakte Willem Oorebeek een reeks van negen wandtapijten voor het Ellipsgebouw van de Vlaamse overheid, in opdracht van het toenmalige agentschap voor Facilitair Management. 'Het medium roept in de context van een (Vlaamse) overheidsopdracht een aantal associaties op: niet alleen ontwikkelden de oude Nederlanden vanaf de 13de eeuw op het gebied van tapijtkunst een rijke traditie, met wereldberoemde ateliers in onder meer Doornik, Brugge, Oudenaarde, en later Mechelen en Antwerpen; de kostbare wandtapijten werden gemeenzaam vervaardigd in opdracht van gezagdragers en overheden en moesten in pronk- en audiëntiezalen hun macht en aanzien onderstrepen. Oorebeek mag die referenties dan in het achterhoofd hebben gehouden, hij deed er verder zijn eigen zin mee: enerzijds wijkt zijn tapijtencyclus in meerdere opzichten van iedere "traditie" af, anderzijds krijgt zijn keuze voor het medium, in het licht van zijn oeuvre als geheel, een specifieke betekenis.'

'Als bron voor de tapijten gebruikte de kunstenaar overwegend gevonden beelden van diverse oorsprong: kalenderbladen, een pagina uit een boek, tijdschriftcovers… Met aangepaste software werden de digitale beelden rechtstreeks omgezet in een weefpatroon, wat resulteerde in een gloednieuw en uniek "origineel". Interessant is overigens te bedenken dat ook de historische gobelins het eindproduct waren van een lang proces van beeldproductie en -manipulatie (schetsen in diverse stadia, vervolgens geschilderd "karton" op ware grootte enzovoort).'

'Oorebeeks reeks is geen verhalend ensemble, de jacquardtapijten hebben geen duidelijke volgorde en de kunstenaar verkoos oorspronkelijk ook niet om ze in een bij uitstek representatieve of publieke zone van het Ellipsgebouw onder te brengen.' Hij trok er een 'spoor' mee door diverse vergaderzalen. 'In de hoofden van de gebruikers van het gebouw is elk wandtapijt verbonden met een van de generieke werkruimtes, en kan het de "mentale reproductie" oproepen van een of meerdere andere: zo werkt het Geheugenspoor.'

LLS 387 toont nu de cyclus voor het eerst publiek als één geheel. En zoals de gebruikers van het Ellipsgebouw de aparte werken in hun onderlinge verhouding enkel mentaal konden oproepen, wordt de gehele cyclus uitgedaagd om dit op een ander niveau voor de bezoekers van LLS te bewerkstelligen, namelijk een spoor te trekken richting een nieuw hoofdstuk van LLS:

'Geheugenspoor' van Willem Oorebeek is de laatste tentoonstelling die in de ruimte gelegen in de Lange Leemstraat 387 zal plaatsvinden. LLS 387 verhuist op het einde van dit jaar naar de Paleisstraat 140 en wordt 'LLS Paleis'. Daar zal – onder de nieuwe leiding van Stella Lohaus - de eerste tentoonstelling openen begin maart 2018.

Citaten: Catherine Robberechts in Kunst in het Ellipsgebouw, Brussel, Team Vlaams Bouwmeester (kunstcel), 2010, pp. 29-30 en in Kunst in opdracht 2006 -2013, Brussel, Team Vlaams Bouwmeester (kunstcel), 2015, pp. 64 en 158-163.

 

"In our society, with the help of a series of technological developments, images have increasingly been reduced to consumer goods and disposables. Long ago, through the invention of the printing press, and more rapidly from the 19th century on, with photography, photocopies, computers and digital techniques, the integrity and authenticity of images came under pressure. The oeuvre of Willem Oorebeek, a Dutch artist residing in Brussels, can be read as research into the way images behave under these circumstances: their vulnerability, their staying power."

In 2010, Willem Oorebeek made a series of nine tapestries for the Ellips building of the Flemish government, commissioned by the then Agentschap voor Facilitair Management [the General and Technical Services Department]. "In the context of a (Flemish) public commission, the medium evokes a number of associations: the historical United Kingdom of the Netherlands not only developed a rich tapestry art tradition from the 13th century on, with world-famous workshops in Tournai, Bruges, Oudenaarde and later on Mechelen and Antwerp, among other cities; the valuable tapestries were usually manufactured by order of authorities or governments and were to underline their power and prestige in drawing rooms and reception halls. Oorebeek may have had these references in mind, but apart from that he did as he pleased: on the one hand his tapestry cycle deviates from the 'tradition' in many respects, on the other hand his choice for the medium, in the light of his oeuvre as a whole, acquires a specific meaning."

"As a source for the tapestries, the artist mainly used found images from different origins: calendar pages, a page from a book, magazine covers, ... By means of specially adapted software the digital images were transposed into a weaving pattern, resulting in a brand new and unique 'original'. It is, for that matter, interesting to think of the historical Gobelin tapestries as similar end products of a long process of image production and manipulation (sketches on different levels, then full-size painted 'cardboard' and so on)."

"Oorebeek's series is not a narrative ensemble; the Jacquard tapestries do not have a clear order, and originally the artist did not intend to house them in a pre-eminently representative or public zone in the Ellips building." He left 'tracks' in several meeting rooms. "In the minds of the users of the building, every tapestry is connected to one of the generic workrooms and can evoke the 'mental reproduction' of one or more of the other rooms: that is how the Geheugenspoor takes effect."

LLS387 is now showing the cycle as a whole in public for the first time. And in the same way that the users of the Ellips building could only mentally evoke the separate works in their mutual relation, the whole cycle will now be challenged to do this on another level for the visitors of LLS, namely by leaving tracks towards a new LLS chapter:

Geheugenspoor by Willem Oorebeek is the last exhibition at the space in Lange Leemstraat 387. LLS 387 will move to Paleisstraat 140 at the end of this year and become 'LLS Paleis'. There – under the new direction of Stella Lohaus – the first exhibition will open in early March 2018.

Quotes: Catherine Robberechts in Kunst in het Ellipsgebouw, Brussels, Team Flemish Government Architect (art cell), 2010, pp. 29-30 and in Kunst in opdracht 2006 -2013, Brussels, Team Flemish Government Architect (art cell), 2015, pp. 64 and 158-163.

 

Met de ondersteuning van de Vlaamse overheid en de Sympathisanten van LLS 387. 
Gesponsord door Duvel Moortgat.

 



NIEUWS
Van LLS 387 naar LLS Paleis

De motivatie van Ulrike Lindmayr om in 2007 de tentoonstellingsruimte LLS 387 te stichten, was de nood aan een plek die dichter bij de kunstenaars zou staan dan alles wat er tot dan toe in en rond Antwerpen aanwezig was. Op 13 juli 2007 werd de kunstorganisatie opgericht, met volgende stichtende leden: Steven De Lombaerde, Liliane Dewachter, Kati Heck, Ulrike Lindmayr, Stella Lohaus, Ria Pacquée, Philippe Van Cauteren, Hilde Vets, Marc Ruyters (lid tot 2016) en Morad Saïdi (in 2013 opgevolgd door Gregory Brems).

Vanaf het begin situeerde LLS 387 zich letterlijk en figuurlijk aan de periferie. Vanuit deze positie bevestigt de organisatie niet de vaste waarden binnen de hedendaagse beeldende kunst, maar heeft ze net aandacht voor het experimentele en uitdagende.
Na 10 jaar de v.z.w. geleid te hebben, heeft Ulrike Lindmayr besloten te stoppen als zakelijk en artistiek leider van LLS 387 en zich te concentreren op andere reeds genomen engagementen binnen de beeldende kunst. Stella Lohaus werd gevraagd de leiding van de organisatie over te nemen.

Ulrike Lindmayr en Stella Lohaus zien de overdracht van de v.z.w. en de overgang van het werk van de ene naar de andere als een "estafetteloop". Met deze metafoor willen Lindmayr en Lohaus aangeven dat een opvolging geen stijlbreuk hoeft te betekenen en dat de estafettestok kan doorgegeven worden zonder te vallen. Het verleden is niet noodzakelijk iets waartegen je je moet afzetten of, zoals Harry Mulisch het formuleert: "Het verleden is een product van het heden, veel meer dan omgekeerd."

Nog steeds zal het tentoonstellingsprogramma vertrekken vanuit een betrokkenheid voor wat er leeft onder de kunstenaars. Het artistiek kompas heeft als noorden de noodzaak en de relevantie (of urgentie) van wat er getoond zou moeten worden, omdat het aanwezig is in het circuit, maar elders zelden of te weinig aan bod komt. Dit zal - zoals in het verleden - om heel verschillende dingen gaan: aandacht voor minder voor de hand liggende kunstenaars, oeuvres die het kijken naar of omgaan met kunst radicaal in vraag stellen en een veranderend of nieuw kunstbegrip introduceren, kunstenaars die reageren op de actualiteit, of net niet… LLS ziet zich hier als bondgenoot van de kunstenaar. Stella Lohaus zal in deze geest het project dat tien jaar geleden gestart is, verderzetten. Vanzelfsprekend met een eigen invulling, maar niet tegengesteld aan de initiële uitgangspunten.

De overdracht van de v.z.w. naar een nieuwe leiding, betekent ook een verandering van adres. Er werd beslist over te gaan tot de aankoop van een eigendom, mede mogelijk gemaakt door de genereuze steun van enkele sympathisanten. Het verwerven van een eigen ruimte geeft LLS de mogelijkheid om zich te verankeren en aan stabiliteit te winnen. Het is de bedoeling dat wat tien jaar geleden ogenschijnlijk als een privé-initiatief startte, stap voor stap evolueert naar een autonome ruimte die haar plaats in Antwerpen inneemt en verstevigt.

Daar het adres vanaf januari volgend jaar Paleisstraat 140, 2018 Antwerpen zal zijn, introduceren we graag hierbij de nieuwe roepnaam "LLS Paleis". Tot eind december gaat LLS 387 verder met de programmatie. De eerste tentoonstelling in LLS Paleis opent rond 1 maart 2018.

Ulrike Lindmayr en Stella Lohaus
namens de leden van LLS, september '17

Ulrike Lindmayr's motivation to establish exhibition space LLS 387 in 2007 was the vital need for a space that would be closer and more responsive to artists than any other previous initiative in and around Antwerp. The art organization was founded on 13 July 2007, with the following foundational members: Steven De Lombaerde, Liliane Dewachter, Kati Heck, Ulrike Lindmayr, Stella Lohaus, Ria Pacquée, Philippe Van Cauteren, Hilde Vets, Marc Ruyters (member until 2016) and Morad Saïdi (replaced by Gregory Brems in 2013).

From the very start, LLS 387 was situated on the periphery, literally and figuratively. From this position, the organization does not affirm the traditional values of contemporary art, but focuses its attention on the experimental and the provocative.

After having led the organization for ten years, Ulrike Lindmayr has decided to leave her position as artistic and financial director and to focus on other engagements in the art world. Stella Lohaus has been asked to take over the direction of the organization.

Ulrike Lindmayr and Stella Lohaus consider the transfer of the organization and the transition from the work of one to the work the other as a "relay race". With this metaphor, Lindmayr and Lohaus would like to show that succession doesn't necessarily mean a change in spirit, that the baton can be passed on without dropping it. The past is not necessarily something to protest against or, as Harry Mulisch put it: "The past is a product of the present, more than the other way round."

The LLS exhibition programme will continue to engage with what is happening within artists' practice and experimentation. Guided by relevance or urgency the programme shows what is present and occurring on the scene now, yet is only rarely or inadequately to be seen. As in the past, this will result in different approaches, attention to less obvious artists, bodies of work that radically question looking at or dealing with art and thereby introduce a changing or new idea of art, artists that react to current events or not ... LLS considers itself an ally for the artist. In this spirit, Stella Lohaus will continue the project that started ten years ago, with her own accents of course, while upholding its initial principles.

Ulrike Lindmayr and Stella Lohaus
on behalf of LLS, September '17