Albert
Bontridder werd geboren te Anderlecht op 4 april
1921.
Na de lagere school ging hij naar het Sint-Lucasinstituut. In 1942
studeerde
hij af als architect. Als architect maakte hij o.a. het plan voor de
woning
van zijn vriend Louis Paul Boon. In 1953 huwde
hij met een Tsjechische
vluchtelinge, Olga Dohnalova, met wie hij twee kinderen kreeg.
Hij was redactielid van de experimentele tijdschriften "Tijd en mens" (1949-1955) en "Kentering" (1966-1977). Zijn eerste gedichten publiceerde hij in het Frans. Zijn eigenlijk debuut was er met "Hoog water" (1951).
Zoals o.m. tot uiting komt in "Dood hout" (1955) wordt zijn experimentele ideeënrijke poëzie beïnvloed door ethische en maatschappekijke problemen. Voor dit werk kreeg hij trouwens de "Arkprijs van het Vrije Woord" in 1957. Voor de bundel "Bagatelle - hangende vis" ontving hij de literaire prijs van de provincie Brabant in 1960. Verder werden hem nog de "Dirk Martensprijs" (1970) en de "Jan Campertprijs" (1972) toegekend, respectievelijk voor de bundels "Ook de nacht is een zon" en "Zelfverbranding".
Dit laatste werk, gepubliceerd in 1971, is een fel protest tegen de onderdrukking van de vrijheid door de autoriteit, in casu in Tsjechoslowakije. In dit werk speelt ook de erotiek een belangrijke rol omdat de dichter de machtswellust van de autoriteit symboliseert door de seksuele wellust.
Naast gedichten schreef Albert Bontridder ook studies en bijdragen over bouwkunst en architectuur.
