Karel
Lodewijk Ledeganck werd geboren te Eeklo op 9
november
1805.
Deze volksjongen werkte zich na veel inspanning en ontbering op van arbeider tot buitengewoon hoogleraar te Gent, via de tussenstadia van klerk, vrederechter en inspecteur bij het onderwijs.
Na reeds in 1836 het gedicht "Het klavier" gepubliceerd te hebben, debuteerde hij in feite in 1938 met de bundel "Bloemen mijner lente". Zijn eerste werk stond onder de invloed van de Engelse en Franse romantiek (1), meer bepaald van Byron en Lamartine. Zijn latere gedichten waren eerder pessimistisch.
Met zijn "Drie zustersteden" (1843), gewijd aan Gent, Brugge en Antwerpen, en "het dichtelijk evangelie van de Vlaamse Beweging" genoemd, beleefde hij een ware triomf. In deze trilogie toonde hij zich de beste dichter van zijn
generatie. In
verheven of weemoedige verzen verkondigde hij
zijn
liefde voor zijn volk en zijn geloof in de toekomst. Thans komt dit
voor
ons natuurlijk enigszins gezwollen en pathetisch
(2) over, wat uiteraard niets wegneemt van de waarde ervan.
Karel Lodewijk Ledeganck stierf te Gent op 19 maart 1847.
