Marain

ELISABETH MARAIN

Elisabeth Marain werd geboren te Brugge op 24 mei 1943. Haar vader was zeeloods. Toen deze kapitein ter lange omvaart werd, verhuisde het gezin naar Antwerpen (Berchem). Hier groeide ze op in een streng traditioneel-katholiek milieu. Ten gevolge van haar opstandige en onrustige ingesteldheid maakte ze haar middelbare studies niet af. Aan de Antwerpse Volkshogeschool volgde ze dan wel cursussen film- en literatuurgeschiedenis, Spaans, Engels en Frans.
In 1967 huwt ze met Dirk Dirckx met wie ze drie kinderen krijgt. Na acht jaar huwelijk overleed haar man ten gevolge van leukemie.
Reeds in haar jeugd was Elisabeth Marain beginnen schrijven: gedichten, dagboeken, een roman, poëzie, kinderboeken, poppenspel. Dit alles werd echter niet uitgegeven. In 1979 debuteerde ze met de roman "Het tranenmeer". Deze werd in 1981 gevolgd door "Een mond van zand". Tegelijkertijd publiceerde ze ettelijke kinderboeken, verhalen, reisreportages, enz... .
Echt bekend werd ze met "Rosalie Niemand" (1988), het beklemmende levensverhaal van een vrouw die veertig jaar lang verbleef in een psychiatrische instelling hoewel ze geestelijk niet ziek was. Deze roman werd voor toneel bewerkt. Het stuk kende een groot succes. De laatste jaren schreef ze vele jeugdverhalen.
Het werk van Elisabeth Marain werd bekroond met de volgende prijzen:
- Prijs voor het Beste Literair Debuut voor "Het tranenmeer" (1980);

- Provinciale Prijs voor Letterkunde van de Provincie Antwerpen voor "Het tranenmeer" (1980);
- Provinciale Prijs voor Jeugd- en Kinderboek van de Provincie West-Vlaanderen voor "Fliedero" (1981);
- Eervolle vermelding Visser-Neerlandiaprijs voor "Toneel met Schulden" (1981);
- Provinciale Prijs voor Letterkunde van de Provincie West-Vlaanderen voor "Uitgestelde thuiskomst" (1986);
- Prijs van de Vlaamse Lezer voor "Rosalie Niemand" (1989);
- Sabam Prijs voor Letterkunde voor haar gehele oeuvre (1990).