Albert
Van Hoogenbemt werd geboren te Mechelen op 1 maart
1900. Zijn vader, een vishandelaar, stierf toen Albert twaalf jaar oud
was. Zijn moeder kwam dan met zeven kinderen alleen te staan. Hij
volgde
de Grieks-Latijnse humaniora aan het Sint-Romboutscollege van zijn
geboortestad.
Van 1923 tot 1937 werkte hij op het Ministerie van Justitie. Dan ging
hij
over naar het Ministerie van Onderwijs, waar hij in 1938 bureelhoofd
werd
in de afdeling Schone Kunsten. Pas dan publiceerde hij zijn eerste
roman
"De stille man". Voordien had hij reeds, op aanraden van zijn vriend Wies
Moens, enkele prozastukjes en verzen gepubliceerd in de
tijdschriften
"Ruimte" en "Ter waarheid".
Na Wereldoorlog II was hij medestichter van het "Nieuw Vlaams Tijdschrift". In 1945 werd hij inspecteur en een jaar later hoofdinspecteur van de Openbare Bibliotheken, functie die hij uitoefende tot aan zijn overlijden in 1964.
De romans van Albert Van Hoogenbemt kunnen we als psychologisch, idealiserend en moraliserend bestempelen, in feite een verdedigen van de elementaire waarden in het leven.
"De stille man" werd bekroond met de Driejaarlijkse Staatsprijs.
Albert Van Hoogenbemt overleed te Mechelen op 17 januari 1964.
