Onvermijdelijk stelt de mens zich vragen over het leven. Wat is de zin ervan? Hij ervaart in het leven een massa dingen die er in zijn verweven. Zij maken het uit. Men kan het omschrijven als het bestaan van het individu of, de totaliteit van al wat er is.
De totaliteit is dat wat de som is van het individuele groeiproces van elke mens in het bijzonder en al wat er mee verbonden is en dat is alles wat IS. Het is een complex gebeuren dat in zijn geheel niet in beeld is te brengen en te overschouwen.
In zijn huidige ontwikkeling kan de mens alleen maar proberen naar facetten te kijken omdat hij door zijn beperktheid (zijn weten, zijn kennen, zijn kunnen, zijn inzichten) van dit ogenblik daartoe alleen maar in staat is.

Is de mens dan niet een produkt, een openbloeiend iets, dat zijn oorsprong vindt in een denkend scheppen van een geest, “De Grote Geest”? Die het alles in zich heeft, de kracht, de potentie, het mogelijke dat alleen maar kan bestaan door een bestendige groei die alleen maar verandering is en beweging en leven. Dit leven is niet te stuiten. Het bestaat in velerlei vormen en heeft in zich de stuwing meegekregen van de Bron, de kern die het tot een bestaan heeft gedacht.
Het denken ligt aan de basis, het is de basis van het fenomenale, de impuls die steeds maar de mogelijkheid heeft ingebouwd gekregen om voortdurend een vernieuwende groei aan te houden en op te drijven naar nog meer uitdeining.

Omdat het denken, de gedachte, is voor te stellen als het volume van een bol waarvan de straal oneindig is, is er ook geen limiet aan deze evolutie. Het groeit altijd weer uit zich en door zich.
De kracht van het begeesterend denken met zijn onuitputtelijkheid aan mogelijkheden is voortdurend bezig stulpend aktief zich uit te leven en het onbegrensde leven te laten evolueren naar altijd grotere verruiming.

In dit grootse gebeuren is de mens aanwezig. Hij ervaart zichzelf als IETS in dit boeiend spektakel.
Een boeiend spektakel kan men het noemen. De veelzijdigheid is ontzettend en bijzonder belangrijk omdat hij er zelf deel van uitmaakt en er ook aktief aan deelneemt, bewust of onbewust...

In elke cel, hoe klein ze ook is, is de pulserende, energetische kracht aanwezig. Omdat het kleinste zowel als het grootste met elkaar onzichtbaar zijn verbonden, is ook de invloed op mekaar wederkerig en van enorm belang.
In de ruimte waarin het leven, de beweging, de uitstulping, de evolutie aktief is en de welke we omschrijven als de kosmos, blijft geen iets onbewogen door gelijk welk ander iets. De stralingen, de trillingen die stuwkracht zijn, verbinden alles met alles. Het zijn onzichtbare verbindingen die invloeden laten doorstromen en altijd opnieuw aktief maken waar (van??) ook de resultaten (gevolgen zijn van oorzaken) grotendeels onverklaarbaar zijn. Dit speelt zich af in een domein waarin de mens zich nog maar weinig heeft gewaagd omdat het zo fluïde is en niet seffens begrijpelijk. Het overstijgt zijn voorstellings- en bevattingsvermogen.

Omdat de mens alles in een beeld tracht voor te stellen is dit domein van het trillings- en stralingsniveau de moeilijkst te vatten werking in de aktieve realiteit van de kosmos.
In trillingen en stralingen spelen zich de ingewikkeldste verbindingen af van de ganse kosmische evolutie. Geen grenzen, geen limieten zijn er te bepalen.

In dit overweldigende scheppend denken heeft de mens een belangrijke plaats gekregen. Hij kan er aan meewerken. Hij maakt er deel van uit. Hij kan meedenken.

Het denken is zijn grootste kracht.

De mens bepaalt zich door zijn denken. Zijn denken maakt het wezen uit van zijn ZIJN. Zijn ZIJN is van geestelijke aard en hij moet het opbouwen in zijn denken.

Hij voelt ergens als het ware een superviserende energie die een basis heeft bedacht die de totaliteit zich ineenvloeiend laat ontwikkelen.

De mens zoekt naar dat wat hem overstijgt, de kracht, het scheppende opborrelende, dat hij waarneemt, voelt en geen plaats kan geven omdat hij het overal ontmoet in een reusachtige verscheidenheid.

Niet alleen wil hij de bron, het oorzakelijke er van vinden, hij geeft het een naam die hij door zelf veroorzaakte trillingen in zijn geest probeert te vormen: “Grote Geest”, “God”, noemt hij het.
Ervaring van iets dat hij niet kan zien, horen, grijpen of voelen.
In zijn bestaansevolutie ontmoet hij Hem steeds als zijn tegenspeler. Ergens voelt hij er zich mee verbonden. En toch houdt hij zich gedeinsd voor dat “geestwonder” dat als suprematie in al wat hij ervaart, overstijgt en hem als overkoepelende kracht blijft boeien.

De mens poogt zichzelf en al wat hem omringt af te tasten op zoek naar het richtgetal, de code, die aansluit bij eigen trilling om de harmonie te vinden die de inhoud en resonantie is van de ervaring die alles doorstroomt en bundelt.

L.S. 8/8/1999