Is “kosmos” niet de totaliteit? Het ongegrensde, het multiverse, het al wat is?

En daar is niet eens “iets” buiten. Buiten het alles is er geen ruimte, geen leegte, geen “niet - iets”.

Is kosmos dan niet de totale energetische, trillende kracht, al wat zichtbaar is en niet zichtbaar, materie en niet-materie?

Is niet-materie, het niet-waarneembare, het overstijgende, de potentiële overkoepelende niet voorstelbare spirituele basis, de kern waaruit het leven ontstaat en in stand blijft en evolueert? Er is geen stilstand, geen stagnatie in dat wordende en zijnsproces.

De kracht van leven dat een bewustzijnsniveau creëert is dan ook het verlangen, de drang naar groei, ruimte, uitdeining Het is de totale werkelijkheid welke de mens zich niet kan voorstellen noch begrijpen. Het is een verstrengeld netwerk waarvan en waarin elke pixel de kracht van het totale in zich draagt. Wat is, deze kracht? Is dat niet de allesomvattende vorm van leven waarmee en waardoor het bestaat.

In dit complexe gebeuren is de mens als kleine “iets” aanwezig, weet hij zich betrokken bij en in dit voor hem niet te verklaren fenomeen. En toch voelt hij er zich een beetje vreemd in omdat er voor hem zo veel is dat hij niet duiden kan. Het is altijd de nieuwe opborrelende, de onstuimige zich steeds vernieuwende energie.

Hij wil en zoekt zijn aanwezigheid en verbondenheid er mee te begrijpen. En dat doet hem vragen stellen.

“W-“ vragen (??????)

Is het leven voor de mens niet een onverklaarbaar vreemd gebeuren?

Is de samenhang van al wat hij beleeft, al wat hij waarneemt niet een boeiend obsederend verhaal?

Is het niet een groots, mysterieus, spannend avontuur?

Is het?... Is het? … en nog meer…Wat? (????????)

Hij weet voor dit enigma geen verklaring te vinden. Het overstijgt zijn denkcapaciteit. En toch is het zijn betrachting dit mysterieuze wonder van zijn ervaring te doorgronden, te ontrafelen. Langs vele wegen gaat hij op zoek. Hij wil in de diepste plooien van het vreemde verschijnsel penetreren. Daarom stelt hij zich vragen, vele vragen. Hij hoopt dat ze hem op het spoor brengen, hem een lichtpunt zullen aanwijzen die de sluier van zijn niet weten zal opentrekken.

Wat is dan een vraag? Is het niet het zoeken naar de zin van een gebeuren, een waarnemen, het bestendige worden, het eeuwige zijn? Is het en blijft het niet intrigerend?

Het laat hem niet los.

“”

Waar is het begin en wat is er daarvoor?

Waaraan is het te wijten?

Waardoor groeit en verandert het?

Waarheen leidt het?

Waarin vindt het zijn kracht?

Waarom ben ik in dit unieke wordingsproces?

Waartoe dient het?

Waaruit is het ontstaan? ……;

Wanneer het einde en wat daarna?

Wat kan dan de zin, het doel, de betekenis zijn van deze geiserende explosie?

“”

En met deze en nog veel meer vragen zoekt hij naar een antwoord, hoopt hij op inzicht over de zin van er te zijn in de totaliteit te ontdekken. Maar is dan de “Wie” vraag, niet de kapitale? Verwijst ze, is ze een link naar een persoon, of wat? Die “Wie”, is het een ‘hij’, een ‘zij’, een ‘het’, die de kosmos met alles wat het bevat ontwierp, dirigeert, laat evolueren, in stand houdt?

De mens weet er geen blijf mee en daarom wijst hij dit toe aan een “wezen”, een “iemand”, een niet te plaatsen “kracht” waar hij een naam aan geeft, welke hij noemen wil. Hij verbindt dit met zichzelf en is daardoor mee explosieve voortdurend scheppende energie en ervaart als hij wat doet, dan gebeurt er wat. Dat gebeuren noemt hij dan ook “Leven”!

Het maatschappijbeeld is de projectie van de niet definieerbare levenskracht, het mysterie van het eeuwig wordende zijn. De duistere “background” als het grote levensvraagteken!

L.S. 5/2/2006

De alléén zichzelf bekende, niet voor te stellen “Wie”, creëert en neemt  tijd, daarom is er eeuwigheid. (L.S.)

Een tijdsduur van een gebeuren is een stuk eeuwigheid. (L.S.)