Wanneer men poogt het huidige maatschappijbeeld in kaart te brengen dan stelt men vast dat het zo complex is dat dit niet is te verwezenlijken omdat het voortdurend aan verandering onderhevig is.

Als het maatschappijbeeld de weergave is van de omgang (?) en het verkeer tussen mensen dan is dat ook een spiegelbeeld van wat er in en om mensen leeft en gaande is. Het is evenzeer het resumé van het totale levensgebeuren.

Het totale levensgebeuren is de som van alle pixels, die het beeld vormen en in zich het open of verdoken wel en wee van ieder mens in zich draagt. Elke pixel is dan een afstraling van het exclusieve van ieder individu.

Daarom heeft het maatschappijbeeld zo een belangrijke betekenis.
Ieder individu, wie hij ook is en waar hij ook leeft en hoe hij omgaat met zichzelf en de dingen buiten hem, geeft zijn bijdrage. Die bijdrage heeft een waarde voor hemzelf, het zij klein of groot, en is ook niet zonder invloed op zijn omgeving. Omdat alles met alles is verbonden is het ook niet zonder belang dat men er zich van bewust is.
Daarom is de manier van leven van cruciaal belang. Het begint bij het denken en wordt gevolgd door een doen, het wordt een realiteit.

Ieder mens, een mensengemeenschap, heeft een uitstraling en brengt iets naar buiten, probeert iets van zijn denken te realiseren en is ook de reflex van zijn denken.

Omdat het denken uitdrukking en gestalte krijgt door de keuze is het ook het product van zichzelf. Het wordt, het is dan ook het altijd wisselende “totaalbeeld”.
Deze weerspiegeling is dan ook de projectie van al wat in de gedachte is gecreëerd.

De “mens” is wat hij zelf creëert.

De maatschappij is maar een compact beeld, de som van wat er zich in de mens afspeelt. Ieder individu doet zijn inbreng, niet dat hij zich daarvan bewust is. Al wat er zich in de menselijke geest tot ontwikkeling is gekomen en geëvolueerd is uit voorgaande denk- en groeielementen behoren tot een patrimonium dat zich in het grote reservoir van de absolute totaliteit bevindt en daar ook nooit uit zal verdwijnen. Wat is, was in potentie aanwezig of het zou niet tot uiting zijn gekomen.
De kracht van de geest maakt het mogelijk dat het ontwikkelt in nieuwe vormen die steeds verruiming openbreekt en zich onverminderd blijft ontplooien. Het is de permanente drang die uitbarst naar meer groei en die niet ingekapseld kan blijven. Er is niet iets dat dit kan weerhouden.

In dit complexe totaalbeeld bevindt zich de mens die met vele vragen over dat wondere waar hij in aanwezig is en waar hij geen verklaring, geen begrijpen van kan uitdrukken.

In een niet aflatend zoeken tast hij zichzelf en al wat hij vinden kan af om te kunnen begrijpen wat het motief van zijn bestaan kan zijn, het waarom, het waardoor.

Hij moet trachten in te stappen in zijn diepste ik, om de trillingen op te vangen die de “kern” van het leven zijn. Daar begint zijn “Worden”, zijn “ZIJN”. Het zal hem inzicht geven en zijn bestaan een andere richting, een nieuwe dimensie geven.

De problemen, de creatie van zijn niet weten, zal hij kunnen voorkomen of oplossen. Als hij zich bewust wordt, is, dat hij steeds zal moeten denken en zoeken hoe het kan en hoe het moet. Een zoektocht die ook nooit zal eindigen omdat verandering opnieuw verandering insluit.

Het zal voortdurend een herinvullen zijn, een aanpassen aan het nieuwe, het opwellende dat onverminderd blijft opborrelen.

L.S. 9/2000