Welkom in Ierland. ------------- september 2006
Mag ik mij even voorstellen. Ik ben De Vos Martin uit Zelzate, en ben al enkele jaren geabonneerd op Zeehengelsport. Reeds voor het zesde jaar op rij, ga ik met vrienden vissen bij Jackie O’ Shea vanuit Sneem in de Kenmare Bay. (Jackie is al een goede vriend van ons geworden.) Op die 6 jaar heb ik al veel soorten vis gevangen, maar nog nooit een “specimen”. Vorig jaar had ik dan eindelijk een doornhaai aan de lijn, maar deze viel bij het binnenhalen van de haak. Mijn vriend Rudy Schepens ving ieder jaar telkens 1 à 2 “specimen”. Ofwel een Greater spotted dogvis of een doornhaai, wat hem in de groep de titel “King off Sneem” opleverde. Dit jaar heb ik de King echter van zijn troon gestoten. Op 8 september ll. waren we op rotsbodem aan het vissen, toen ik enkele kleine tikken op mijn hengel voelde. Matthias die naast mij zat had het ook gezien, en ik zei nog tegen hem dat het wel weer een “Doggie” zou zijn. Bij de volgende tik sloeg ik aan, en wat volgde was een zware dril van een klein uurtje. De dril is begonnen rechts vooraan op de boot, en is geëindigd links vooraan. Het eerste kwartier bestond er telkens uit dat als ik een tweetal meter binnendraaide, de vis ook 2 meter lijn terug nam. Langzaam maar zeker kwam de vis van op een diepte van 80 meter dan toch naar boven. Soms dacht ik dat ik het niet ging halen. Soms trok de vis mijn hengel tot in het water, en had ik alle moeite om mijn hengel vast te houden. Op het einde was er nog even paniek, toen de vis richting ankertouw zwom. Ik dacht bij mezelf “Ik ben moe, maar die vis moet nu toch ook al behoorlijk moe zijn.” Ik heb de slip op mijn reel op “full” gezet, en dacht; nu is het buigen of barsten. Het bleek de juiste tactiek te zijn, want de vis zwom weer de andere richting uit, weg van de boot. Na een klein uurtje zagen we onder het wateroppervlak een enorme witte schijf naar boven komen. Het bleek een grote Vleet te zijn. We hebben de vleet met 4 man aan boord moeten tillen. Jackie wou dat we zo vlug mogelijk foto’s namen, omdat hij de vleet zo vlug mogelijk terug in het water wou. Toen we de vleet terug in het water gelaten hadden, realiseerden we ons dat we vergeten waren de vleet te meten, de opwinding was waarschijnlijk te groot. Volgens de foto’s moet de vleet ongeveer 2 meter lang geweest zijn. (Ik ben 1,73 meter groot) Ik vraag me trouwens af of men via foto’s de exacte lengte en breedte van deze vleet nog kan bepalen.
Ik zou hierbij mijn vrienden Matthias, Johan en Marnix willen bedanken, want gedurende de dril hebben zij alles vastgelegd op foto en film, wat prachtige plaatjes opgeleverd heeft. Ik viste die dag met een Penn senator “millennium” stand-up hengel van 1,85 m. Daarop zat een Penn reel “formula 15 kg”, gevuld met gevlochten nylon 50 Lbs Whiplash van Berkley. Aan de hoofdlijn had ik een leader van 2 meter heavy duty van 150 Lbs geknoopt, met daarop een vrijschuivende Zip glider. Aan de leader had ik een stalen onderlijn van 1 meter lang 60 Lbs van Berkley geknoopt. De wartels waren 250 LBS van Berkley. De gebronsde O’Shaugnessy 8/0 haak was beaasd met een makreelfilet. Een goed uur nadat ik de vleet gevangen had, kreeg nog iemand (een vriendelijke Nederlandse man waarvan ik de naam niet ken) zo een beet, maar halfweg de dril brak zijn lijn. De volgende dag kreeg Matthias ook zo een grote aan zijn lijn, maar deze schoot los na enkele minuten. De dagen nadien hebben we geen noemenswaardige grote vissen meer gevangen, maar we hebben ons nog goed geamuseerd, wat eigenlijk de bedoeling is van onze Ierland vistrips.