zondag 16 januari 2005

Obuda. Op tocht naar de Romeinen

Vandaag gaan we noordwaards, naar Obuda. Metro 2, de rode, brengt ons vanop het wisselpunt van de metro's Deák Ferenc tér in twee stapjes aan de overkant van de Donau naar Batthyány tér waar we aansluiting hebben met HEV, het voorstedelijk treinverkeer richting Szentendre. Ticketonwaarding op het treintje is een zoekprentje naar eenvoud/primitiviteit, maar de medereizigers zijn vriendelijk en behulpzaam en na een 20-tal minuten kunnen we in Aquincum afstappen.

Tijdens de regering van keizer Trajanus (eerste eeuw) hebben de Romeinen ten noorden van Buda (Obuda dus) een legerkamp voor ongeveer 6.000 legioensoldaten ingericht en de stad Aquincum gesticht, de hoofdstad van Neder-Pannonia. Over een oppervlakte van enkele vierkante kilometers zijn overblijfselen hiervan te vinden.

Aquincum

Aan de ruďnes van de civiele stad Aquincum (400 op 600 m.) is duidelijk te zien hoe de stad ingedeeld was met straten die haaks op elkaar staan, een rioolstelsel en leidingen, en waar de verschillende gebouwen stonden: publieke baden, de grote overdekte markt (macellum), ateliers van handwerkslieden, kraampjes van kooplui en woonhuizen o.m. voor de verwanten van de legioensoldaten. Vlakbij vind je ook de restanten van een amfitheater (eigenlijk een arena) van bescheiden afmetingen dat plaats bood aan 8.000 toeschouwers, nu bewoond door een clochard (geen foto).


Aquincum ... afgesloten en gesloten, ook het museum.

We besluiten de hele rit terug tevoet af te leggen, want we hebben zo het vermoeden dat langs deze (drukke) baan wel een en ander te ontdekken valt.


O.m. een aquaduct moet hier voor de watervoorziening ingestaan hebben.
Restanten zoals helemaal links op de foto komen we op de centrale as van de baan wel meer tegen.
maar, zoals we wel meer te zien kregen, blijken de Hongaren wel bedreven te zijn in de 'harde' restauratie van hun classiek erfgoed.

Flórián Tér


   Dit vind je zomaar tussen de woonblokken van de voorstad Óbuda.

In de buurt van het grote kruispunt van Oboeda, zijn bij opgravingen tijdens de bouw van het viaduct in de jaren '70 fragmenten van thermen uit de militaire nederzetting blootgelegd, met o.m. een caldarium (warm bad) en een frigidarium (koud bad). Boedapest werd hiermee een openluchtmuseum rijker, al moest de verbouwing aan het wegenstelsel wel helemaal opnieuw ontworpen worden.


De opgravingen onder het viaduct.

De resten van het caldarium.


De uitgravingen onder het viaduct zijn ook achter glas te bezichtigen
vanuit de ondergrondse voetgangersdoorgang onder het (zeer drukke) kruispunt.

Het amfitheater (arena) van de garnizoenstad (enkele Km ten zuiden van Aquincum)

De oplopende rijen zitplaatsen van deze arena (131 op 107 m.) boden plaats aan ongeveer 15.000 toeschouwers die de wedstrijden, wedrennen, gevechten en circusspelen konden bijwonen.

Langs straten en pleinen


Een fiatje van héél lang geleden.

Fö Tér


Kleur.

                   


Wachten, een bronzen beeldhouwwerk van Imre Varna
die aldaar ook zijn museum heeft.

Margit-sziget (eiland Margaretha, ook het 'hazeneiland')

Via het 600 m. lange westelijk deel van de Árpád Hid (Árpád-brug) wordt de Donau overgestoken om op de noordelijke tip van Margit-sziget (eiland Margaretha) te belanden. Het eiland is ca. 2,5 Km lang en wordt aan de westzijde afgewandeld. Leuke groene long en oase net buiten het stadscentrum te benutten voor passieve recreatie, tevens voorzien van actieve sportinfrastructuur: zwemmen en atletiek. Autoverkeer is er verboden. Enkel bus 26 van het openbaar vervoer doorkruist het eiland.

De Margaretha-brug die het zuidelijke punt van het eiland met Boeda, resp. met Pest verbindt. De avond valt.

Aan het bruggehoofd midden de Margit Hid (Margaretha-brug) wordt een hoogstnodige sanitaire stop gepleegd -tja, nekeer je 50 zijt- en wordt de richting Pest ingeslagen.
Zondag-frietdag. Omdat we niet zoals de vorige dag met een té volle maag de nacht willen ingaan, zoeken we 'iets anders'. Amper Pest betreden vinden we een Mc Donnalds -stel je voor. Niet direct onze grote keuze, maar ze hebben er frieten -welliswaar zonder pintje erbij- en zijn er drie 'grote' porties nodig om het energieverbruik van de afgelopen dag te compenseren.

De dag zit erop. We hebben ruim 12 Km achter de kuiten en nemen metro 3, de blauwe, en in twee stapjes, eens te meer in géén tijd dus, staan we aan het hotel. Mijn voeten zijn mij dankbaar.

Met "Waarom we willen wat we willen, de evolutie op wat we kopen, wat we doen, wie we graag zien en wie we zijn" van Mark Nelissen (professor gedragsbiologie, universiteit Antwerpen) gaat deze onovertroffen hoeleman van het hotel wat laat de nacht in.

The rest is silence.

Vorige Omhoog Volgende