Lat of pap relatie, men langste relatie was nog geen 3j met X, ik zag hem 2-3 keer per week, we deden vanalles samen, twas leuk, had amper woorden en keken altijd uit naar elkaar gezelschap, bij hem voelde ik me minder gehandicapt, ik werd geapprecieerd om wie ik was… Toen we gingen samenwonen kreeg hij schrik en dumpte hij me, altijd bij elkaar zijn maakte hem bang, ook zen ma vond me te min, toen was ik zo teleurgesteld, ging door hel, maar nu. Besef ik dat het beter bij een lat relatie bleef, mss bleef hij dan…

Nu wil ik niks anders meer, ik besef dat ik ook men vrijheid nodig heb, ik wil geen 24 u op 24 bij iemand zijn, zijn potje maken, zondags naar de familie moeten, iemand die jaloers is omdat je weg gaat met vrienden, enz… Tis leuker elk zen plekje te hebben zonder verplichtingen, elk zen leven en toch genieten van het mooie int leven.

Living apart togheter, daarvan is het de afkorting, dacht ik. Dus samen en toch alleen wonen, tuurlijk kan je dan enkele keren samen slapen wel, maar niet direct intrekken. Huisje, tuintje, kindje is niet aan mij besteed. Ik heb men leven, door men ziekte heb ik op bepaalde uren hulpverlening wat ik niet zomaar kan opzeggen, men huisje is aangepast en men dieren zijn men kids, ik bedoel maar,… Ik gaf 1 keer alles op voor een man en doe dit geen 2de keer meer. Ik wil nog tijd hebben voor mijn hobby's, mijn dieren, mijn vrienden, zonder er maar iets voor op te geven… Ale ja begrijp me niet verkeerd in een relatie moet je altijd water bij de wijn doen, maar je moet geen puur water drinken!

Ik neem ook niet de eerste beste om toch iemand te hebben, ik zie dit genoeg, ik ben vrij selectief, maar tis toch niet omdat je fysiek minder kan dat je moet tevreden zijn met gelijk wat of wie. Dit zal allicht men kandidaten verminderen, ook daardoor ben ik al 5j alleen, maar beter half gelukkig alleen dan ongelukkig met 2, denk ik dan. Er zijn al genoeg koppels gewoon samen uit gewoonte en om niet alleen te moeten zijn.

Lat relatie. Mooier kan het toch niet zijn, gaat het eens minder, je hebt uw eigen plek, geen ruzie over smaak van meubelen, of kleur verf aan de muur, geen ruzie over wat eten we nu, elk zen eigen stekje en goesting en hobby's en vrienden en enkele keren in de week iets om naar uit te kijken.

Toch heb ik vaak het idee dat velen lat relatie aanzien als pap relatie, dat is zo een woord dat in sommige monden gebruikt wordt voor poepen alst past (met wie het maar past). En dit vind ik jammer, sex hoort erbij, zeker wel zonder zou het niet af zijn, ale voor mij toch niet, maar tis toch iets meer dan dat, hoop ik?! Volgens mij is een lat relatie een relatie net zoals een andere alleen woon je niet samen en heb je meer vrijheid, dat wil niet zeggen dat je vrijheid hebt ivm intiem zijn. Laat ons hopen van niet, want als iedereen in een lat relatie maar met iedereen zou vrijen zou het beetje zielig/ordinair zijn. Als die lat relatie jaren goed zit, kan je nadien nog samenwonen als beide partijen dit willen.

Ik zoek dus een lat relatie, maar eentje waar je ook trouw kan zijn aan elkaar, geen pap relatie. Men vrijheid is belangrijk, ik heb tijd voor mezelf en men vrienden en mijn dieren, mijn ding nodig, maar iemand die me apprecieert zoals ik ben, verder kijkt dan men ziekte/gebreken alleen en enkele keren in de week wil afkomen om allerlei toffe dingen te doen, zonder zichzelf te moeten opofferen of te ontzeggen, ontbreekt…

Een band zoals ik heb met men beste vriend, maar dan iets meer, als je me begrijpt. Iemand waar je bij kan huilen en lachen, iemand die je mag bellen dag en nacht, iemand waar je één bij kan zijn, zonder u de dag nadien er slecht bij te voelen, een minnaar, een vriend, een hulpverlener (zonder verplichting, iemand die je helpt omdat die u graag ziet zonder meer), … alles, alleen dan geen 24u op 24u.

Maggy