Pijn, pijn, pijn,…

Wat is pijn, zovelen klagen erover, hoofdpijn, buikpijn, emotionele pijn. Dit is wat ik voel. Mijn pijn.

Toen ik twaalf was, werd ik geopereerd. Ik kon toen niet meer zelfstandig rechtop zitten en zonder ondersteuning zakte ik ineen. Dit had als gevolg dat mijn longen in de nabije toekomst zouden klappen. Er moest dus snel ingegrepen worden, maar de meningen verschilden. Mijn school gaf de operatie amper een kans op slagen o.a. omdat ik een zwak hart heb. Indien ik ermee doorging was het op m'n eigen verantwoordelijkheid. Er moest echter een keuze gemaakt worden en mijn ouders besloten de operatie te laten doorgaan.

Ik was twaalf, erg naïef en zag geen kwaad in de operatie. Ik had ook nog nooit een operatie ondergaan, dus wist ik niet waaraan me te verwachten. Nu weet ik wel beter. Zo'n hevige pijn had ik me nooit kunnen inbeelden. In heel m'n leven had ik nog nooit zóveel afgezien. Mijn leven hing inderdaad aan een zijden draadje. Waarom ik erdoor kwam is me nog steeds een vraagteken. Ik herinner me nog goed toen mijn familie me kwam bezoeken op de afdeling intensieve zorgen. Ik had alle kleuren: geel, groen, blauw, paars. De tranen stonden in m'n zus haar ogen van me zo te zien. Ik wou spreken maar er kwam geen geluid uit m'n mond doordat ik kunstmatig werd beademd d.m.v. een buisje door m'n neus, dat ik er steeds uittrok. Ik werd er gek van!

Ik wou dood… (sterven? doodgaan? dood zijn?)

De operatie was geslaagd. Mijn rug was niet 100% recht maar door de operatie was er genoeg ruimte voor mijn ingewanden.

Over de nazorg zwijg ik. Hierover kan ik een boek vol schrijven. Het was traumatiserend : van de bel om de het verplegend personeel te roepen, uittrekken; onvriendelijk zijn tot pijnstillers uren te laat brengen. Over ziekenhuizen ben ik niet meer te spreken.

Wat was blij toen ik naar huis mocht!

Ik moest alles opnieuw leren: zitten, zelf eten - de afstand tussen de tafel en m'n mond leek toen wel een kilometer. Verplaatst worden was een ramp. De hoek tussen mijn rug en bovenbenen moest steeds 90° zijn.

Na jaren ging het beter. Ik had bijna geen pijn meer, enkel bij slecht weer.

Een zevental jaar na de operatie kreeg ik opnieuw pijn. Na vele testen en foto's konden de dokters de oorzaak niet achterhalen. Conclusie: het zat in mijn hoofd. Ik wist echter zeker dat er iets mis was. Ondertussen nam ik ontstekingremmers maar dit is ook slechts een lapmiddel.

Vijf jaar geleden ging ik naar ziekenhuis De Bijtjes (dat nu ziekenhuis Inkendaal heet) bij dokter Belle die de oorzaak van mijn pijn onmiddellijk ontdekte. De aanhechtingsstukjes die de staaf aan mijn ruggengraat bevestigen zijn verwrongen en verschoven. Ik zat er al jaren mee en niemand zag het… Dit komt door slijtage en beweging, en ook doordat de staaf eigenlijk te vroeg geplaatst werd aangezien de operatie toen zo dringend was.

Na een gesprek met de dokter werd het volgende besloten. De staaf operatief herplaatsen was theoretisch wel mogelijk maar onmenselijk. Ook zou de zenuw die tussen het verwrongen ijzer gekneld zit, onderbroken moeten worden. Dokter Belle kende slechts één arts in België die dit delicate werkje misschien tot een goed einde kon brengen. Wat als er iets misliep? Dan kon ik waarschijnlijk nog minder dan nu! Ik zou misschien volledig verlamd zijn! Ik heb het er nu al moeilijk genoeg mee. We besloten het niet te doen.

Dokter Belle schreef pijnstillers voor. We begonnen licht. Elke zes maand werd de dosis verhoogd. Ik verzwaarde ook, maar de dokter wist niet of dit een neveneffect van de pijnstillers kon zijn. Na enkele jaren zat ik nog net niet aan de pure morfine omdat de dokters daar nog even mee wilden wachten.

In de zomer valt het allemaal best mee. Ik moet 'Contramal' preventief nemen. Ik citeer dokteer Belle "eenmaal de trein aant bollen is kan ik hem ook niet inhalen". Hiermee bedoelt hij dat pijnstillers nemen eens ik pijn heb te laat is en de pijn niet meer zal verlichten.

Vorige nacht zag ik af. Wat ik toen doormaakte is bijna onbeschrijfelijk. Ik voel het 's avonds al aankomen. Ik krijg warm en koud en begin te zweten. Ik voel een druk in men rug die rond gaat langs mijn ribben. Als de cirkel van pijn bijna gesloten is kan ik amper nog ademen. Ik krijg braakneigingen, ik snoer me vast in m'n rolstoel want op zo'n moment kan ik ogenblik flauwvallen -dokter Belle vertelde me dat dit een natuurlijke reflex van het lichaam is bij te hevige pijn. De tranen lopen dan over m'n wangen. Nox komt kijken en vraagt zich duidelijk af wat er mis is. Omdat warmte helpt tegen de pijn zet ik de verwarming wat hoger en leg warme kersenpitkussentjes afwisselend op m'n schoot, ribben en voeten. Soms vraag ik Nox om op me te komen liggen omdat hij zo lekker warm heeft.

Ik wil anderen zo weinig mogelijk hulp vragen, maar toch kan ik niet anders. De minuten duren uren. Ik verwijt mezelf vanalles. Waarom ben ik zo slap? Waarom ik? Ben ik te dik? Kan m'n rug m'n gewicht niet dragen? Is het daarom dat men ex me verliet? Uit schrik teveel te moeten doen? Zaag ik teveel? Kon ik me nu maar 2 centimeter verleggen. Zelfs dat lukt niet… Uit frustratie kijk ik wat tv, staar ik even naar het plafond. Weer 2 minuten voorbij. Zucht. Nog vijf uur te gaan tot de verpleging me uit bed komt halen. This is hell !!!

Op zo momenten vraag ik me af waarom ik leef. Mensen zeggen dat er zoveel mooie dingen zijn, maar als ik zoveel pijn heb, zie ik die niet meer. "De pijn is de vijand en moet bestreden worden". Maar wat als dit niet meer lukt? Krijg ik dan alstublieft een spuitje, zoals dieren het soms veel te vroeg krijgen? Dag in dag uit zo'n hevige pijn lijden, kan ik niet aan. Het put me uit, ik raak op, ik loop humeurig, kan weinig verdragen. Hierdoor doen mensen vervelend tegen me. In plaats van zich in te beelden wat ik voel. Ze vergelijken het met een verstopte neus ofzo maar dan denk ik bij mezelf 'Jezus, was het maar dat'.

Onlangs zag ik op tv een man van 200 kg die niet meer kon lopen omdat hij te veel woog. Ik kan er niet bij hoe mensen het zich bewust moeilijk maken. Hoe kunnen mensen eten tot ze niet meer kunnen gaan? Daar mijn verstand niet bij. Ik zou alles doen om te kunnen gaan en geen pijn te moeten lijden! Sommige mensen klagen over een gebroken nagel of een blauwe plek. Ik wil niks minimaliseren maar hoe is dat in godsnaam (al ben ik niet gelovig) mogelijk?! Zijn ze echt zo naïef of dom of denken ze werkelijk dat alles op hun schoot komt? Was alles maar zo eenvoudig.

De enige echte pijn waarmee wat ik voel volgens mij te vergelijken valt, is psychische pijn. De pijn die iemand voelt als deze iemand dierbaar verloren is, indien deze een ongelukkige jeugd had, of het gevoel van fysieke onmacht wanneer iemand zijn macht over je misbruikt. Zo'n dingen waarvan je de muren van zou oplopen. Dingen waarvan je niets liever zou hebben dan dat het ophoudt.

Ik ben heel erg bang van spuiten maar op zo momenten snak ik naar een injectie morfine of iets heel sterk dat de pijn doet ophouden. Ik heb nog geen kind gebaard maar uit wat ik al hoorde kan ik het daarmee vergelijken. Het moment waarop ze een epidurale aanvragen, het moment dat ze denken "nu is het gedaan, ik kan niet meer". Het grote verschil is dat die pijn bij bevallende vrouwen slechts één keer en gedurende een beperkte periode opduikt. Ik voel die pijn de hele nacht, gemiddeld één tot twee keer per week, elke week opnieuw.

Ik geloof niet in God. Dit is ondermeer door de pijn die ik heb. Indien God - die oneindig goed is - bestaat, hoe kan Hij dan zoveel mensen laten lijden.
Ook mensen die dierbaren laten lijden omdat ze hen niet willen verliezen enorm egoïstisch. Denk aan wat die persoon voelt en laat deze alstublieft inslapen.
Nog iets wat ik me dan afvraag: wat is 'graag zien'? Indien je iemand graag ziet, wens je hem of haar zoiets toch niet toe?

Eigenlijk kan ik verdomd veel, vaak te veel aan. Soms zou ik beter minder aankunnen maar door de tijd verlegde ik mijn grenzen, en blijf ik mijn grenzen verleggen.
Ik heb gewoon geen keuze.