Reeds aangekondigd als publiekslokker in de December 2001 editie, en na de algemene aanvraag op nieuwjaarsdag 2002 is hier dan de lang verwachte Rome reisbijlage.

Rome zien en sterven (of was dat Napels?)

Donderdag 15 november
De heerlijke kwalificatie overwinning van België tegen Tsjechië is nog niet volledig verteerd, maar tegen 10 uur landen we met Virgin Express op Fiumicino. Enkele tellen lijken we verloren in het gigantische Romeinse luchthavencomplex, maar verrassend vlot vinden we onze weg naar het station. (De luchthaven ligt meer dan 30 km buiten het centrum.) Via de trein naar Ostiense, waar we op een meer centrumwaartse metro overstappen. Alwaar ik dan uiteindelijk voor het eerst hoopvol mijn beste Italiaans bovenhaal "Parlate francese?"... De metrobediende antwoordt in vlot Engels, en legt de te volgen rit duidelijk uit. De meeste Italianen spreken een behoorlijk mondje Engels, maar Frans is moeilijker. (bron: Hubert De Vogelaere) De mensen kwetteren ondertussen in dat onverstaanbaar Italiaans tegen elkaar, het landschap is on-Belgisch, maar dat echte Italiaans gevoel ontbreekt nog. Tot we uit de metro stappen en het Colosseum bij wijze van spreken op ons neervalt. Met veel haperen, wachten en proberen geraken we uiteindelijk toch naar aan de overkant van de super drukke Via dei Fori Imperiali. Onwetend geloven we even dat de automobilisten stopten voor de caribinieri (politieagenten) naast ons, later blijkt dat ze automatisch wel uitwijken of vertragen als je dat openingetje benut om over te steken. Een vluchtige blik op een thermometer toont een aangename 17°. (Vanmorgen stond ik in België nog ijs van de auto af te krabben bij -2°.) Gepakt en gezakt lopen we rond het overdonderende Colosseum richting triomfboog van Constantijn, vandaar verder langs Forum Romanum naar Piazza Venezia. In de richting van de Tiber naar de Via Arenula. In een van de zijstraten ligt het gelijknamige hotel. Zoals aangeraden door de reisgids zitten we op de heldere derde verdieping, helaas aan de lawaaierige straatkant.Na een verkwikkende douche en een vlug uitpakken van de bagage vertrekken we op een eerste verkenning. Waar die beter te beginnen dan vanaf de bekende Via del Corso? Bevrijd van de bagage krijgen we ook al vlug de edele Italiaanse kunst van het oversteken onder kontrole. De belangrijkste regel zijnde "twijfel nooit". De Via del Corso mag dan wel een zeer mooie winkelstraat zijn, maar zoals iedere ietofwat brede Romeinse weg overladen van de auto's. Bij gebrek aan deftige oriëntatie lopen we daar maar wat, tot we in een informatie kiosk een gedetailleerd plan van Rome krijgen. In de veilige zekerheid dat we niet langer kunnen verdwalen, vluchten we de eerste zijstraat in. Rustig kuieren we er verder tussen kraampjes, kaffeetjes, restaurants en andere winkels en winkeltjes. Na wat willekeurige straten links en rechts, staan we opeens onverwacht voor de Trevi fontein. Overweldigend, maar toch kleiner dan verwacht. Vriendelijk maar resoluut de tientallen leurders afwimpelend die wanhopig trachten paraplus, kralenkettingen en dergelijke aan de man te krijgen laten we dit meesterwerk uit La dolce Vita inwerken. We verlaten het plein om wat verder het eerste terrasje te doen. We genieten zalig van een heerlijke witte wijn. De gedachten dwalen af naar België, waar vrienden, kennissen en kameraden naarstig aan het werken zijn of hopelijk op zijn minst last hebben van de kou,... We luieren even later verder de stad in en staan opeens verrassend terug aan de Trevi fontein. Tijd voor het plan: een blik erop leert dat we vlak bij de Spaanse Trappen zijn (Piazza di Spagna). Even later kruipen twee uitgeputte wrakken, in serietjes van 11, naar boven voor een vertezicht over westelijk Rome. Gelukkig verloopt de afdaling van de Spaanse Trappen vlotter. Onderweg naar het Pantheon passeren we voor een derde keer de Trevi fontein. Van het Pantheon vervolgen we richting Piazza Navona. Vandaar dwalen we de kronkelende steegjes door, om uiteindelijk aan de Engelenburcht uit te komen. Het wordt nu toch wel zeer laat. Een verse pizza en een karafje witte wijn als avondeten, daarna met vermoeide benen hotelwaarts.

Vrijdag 16 november
Een versterkend ontbijt en alweer vroeg stadinwaarts. De benen hebben de uitputtingsslag van gisteren wonderwel goed doorstaan. Het wordt een uitgebreide herhaling van gisteren, want het fototoestel was tussen de bagage vergeten. Deze keer geen dwalende omwegen, rechtstreeks op de doelen af. Door Via di Torre Argentina naar het Pantheon. Enkele kronkelende straatjes later via de Trevi fontein naar de Spaanse trappen en het mausoleum van Augustus. De Engelenburcht, het Sint-Pietersplein. Na een zeer grondige metaaldetektie kunnen we ook de Sint Pieters Basiliek in. Het Vatikaan museum sluit om 12uur, dus de Sixtijnse Kapel wordt een dag uitgesteld. Langs de Piazza Navona gaan we nog een laatste keer naar de Trevi Fontein. Vandaar smijten we ons de antieke wereld in. Van de Zuil van Trajanus aan de Fori Imperiali naar het Foro Romano, en naar binnen in het Colloseum. Langs het Circus Maximus tot aan de Bocca della Verità. Dat is een stenen masker en de legende zegt dat de mond de hand van leugenaars afbijt. Mijn hand overleeft de proef. Na een lichte maaltijd belanden we onverwacht in een Romeinse Irish pub. Happy hour zorgt voor een zware Guinness opname...

Zaterdag 17 november
Vlot als geraamtes met jicht hijsen we ons van onder de lakens voor alweer de laatste dag Rome. Een lange koude douche en liters cafe-latte verder lopen we al weer vrolijk de Tiber af richting Vaticaanstad. Het Vatikaan museum is groots en druk, overweldigend in zijn rijkheid. Maar het is toch de Sixtijnse Kapel die er uit springt.Als we rond 1 uur buiten komen begint de laatste trip: naar huis. Eerst terug naar het hotel, om de bagage. Vervolgens langs Foro Romanum voor een laatste foto van het Coloseum. De metro en trein terug naar de luchthaven.Terwijl ik me daar nog aan het oriënteren ben wordt ik al meteen ingesloten door twee carabinieri die om mijn papieren verzoeken. Denkend aan mijn eerste Italiaanse ervaring in de metro probeer ik het met een gespeeld gekunsteld "Parlate francese?". De Italiaanse politie herhaalt in krakend Frans de vraag naar mijn paspoort. Genietend van de situatie vraag ik in mijn liefste Frans aan de andere agent waar we de balie van Virgin hier op de luchthaven zouden kunnen vinden. Hij kijkt onzeker naar zijn kollega, maar die is druk babbelend bezig mijn gegevens te kontroleren. Met veel moeite en meer gebaren dan woorden legt hij de te volgen weg uit. Even later zitten we in de taxfree zone terwijl de laatste Italiaanse minuutjes voelbaar langzaam weg lopen...

Moraal van dit verhaal?

back