Oh! Prijs in Parijs
Hoe een sluimerende rivaliteit tussen broer en zus voor kopij kan zorgen. Na Liesbeth's uitvoerig verslag van haar vakantie in Madrid, vind ik dat ik moeilijk kan achterblijven. Het oorspronkelijk idee is te verhalen over de twee weken vakantie in de Provence tijdens juli. Al vlug blijkt dat daar echter bitter weinig over te schrijven valt. Ruim samenvatbaar als "Platte Provencaalse Pauze": laat opstaan, veel lezen, veel zwemmen, genieten van de zalige zuiderse zon, uitgebreid aperitieven, en laat uitgaan. Het lijkt dan ook niet zo nuttig om tijd en papier te besteden aan een nog verder uitdiepend omschrijven van die vakantie.
Het was een verdacht zware maand september geweest. Het projekt waar ik de afgelopen 3 jaar voor gewerkt heb, liep ten einde. We moesten al wat we gedaan hadden gedurende die periode samenbrengen in een afgerond geheel voor de klant. Dat viel als een mooie extra bovenop het normale werk. Vrijdag 28 september was alles dan eindelijk afgehandeld. Er viel een soort windstilte in, aangezien ik de volgende week nog even zonder projekt zou blijven. Barbara en ik zitten dat weekend zwaar onderuit in De Grote Avond (een stamcafé) en we komen tot de drie grote P's... Pretpark, Planckendael of Parijs? Na een lange vijf minuten wordt het Parijs. In zulke Belgische regenachtige periode als toen lijkt het gevaarlijk de weergoden uit te dagen met binnenlandse openlucht aktiviteiten. We leggen alles vlotjes vast voor woensdag, dan hoeft ze niet te brossen...
Die woensdag, in de latere ochtend kruipen we in mijn Scénic en zoeven zonder files naar de lichtstad. De drukke Parijse Périférique op, richting Trocadéro. We worden er warm onthaald door een enorme Eiffeltoren. Het is tegen het middaguur als we in een parkeergarage op de Avenue Kléber binnenrijden. Hoe kun je zulk een dag beter beginnen dan met een heerlijk geurende espresso, rechtstaand aan de bar? Gevolgd door uren turen van boven op de Eiffeltoren. Prachtig weer, aangenaam warm en geen wolkje aan de hemel. Een jong françaisetje huilt als we naar beneden liften, maar haar moeder troost haar met de belofte om voor haar verjaardag opnieuw te komen.
We springen de metro in richting Père-Lachaise. Voor het naar binnen treden genieten we nog eerst van een terrasje met cappuccino. Tegen 6 uur worden we echter vrij onvriendelijk de immense begraafplaats buiten gekafferd. Maar dat was gelukkig al nadat we Edith Piaf, Oscar Wilde en vele anderen gevonden hadden. Hoewel we hem niet eens zochten vonden we ook Jim Morrison: er staan namelijk konstant 2 politieagenten bij.
Met de metro naar Place de l'Opéra om vervolgens via Place Vendôme naar Place de la Concorde te kuieren. Vandaar gaan we stilletjes op zoek naar een gelegenheid om te eten. In een zijstraat van een van de zijstraatjes vinden we een klein gezellig restaurantje waar we bovendien nog lekker kunnen eten.
Niets beter voor de spijsvertering dan een rit op het reuzenrad zeker? Paris by Night is waarschijnlijk nog mooier dan overdag. Als afsluiter van de dag kuieren we dan nog een beetje onder de Eiffeltoren... vlakbij de garage.
Daar schijnen de Parijse goden ons te willen vasthouden... De betaalautomaat van de parking blijkt geblokkeerd. Er zit niets anders op dan 45 lange minuten te wachten op een opzichter. Niet veel later blijkt ook de afslag naar de autostrade richting Gent afgesloten. Het voelt als uren aan, rondrijden langs allerlei baantjes, het ene nog kleiner dan het ander om uiteindelijk toch aan de luchthaven van Charles De Gaulle terug op de autostrade te geraken. Zodat we rond half vijf dan toch nog terug geraken in Gent, gelukkig in een projektloze week, dus lekker uitslapen 's ochtends.
Moraal van het verhaal:
- Ik werk nog altijd bij Logica
- Ik heb ondertussen een nieuw projekt
- Ik ben eindelijk op de Eiffeltoren geweest
- <schaamteloze reklame> The Rainbow Children, het nieuwe meesterwerk van Prince, ligt in de winkel sinds 20 november!! </schaamteloze reklame>
- Blijf paraat voor mijn verslag van Rome in een van de volgende edities.
