De historiek :
Het ras vond zijn oorsprong in het begin van de 20ste eeuw rond het idyllisch Franse vissersdorpje ‘Marans’ in de Charente-Maritime. Pas in 1931 werd het ras officieel erkend.
Welke rassen mee aan de oorsprong liggen van de ontwikkeling is niet precies geweten. Waarschijnlijk hebben de Faverolles en de Croad Langshan een grote rol gespeeld, maar ook de Brahma, Braekel en Plymouth Rock worden genoemd.
Uiterlijke kenmerken :
De Marans is zeker niet één van de kleinste rassen. Het gewicht van een volwassen haan variëert tussen 3,5 en 4 kg. Voor de volwassen hennetjes variëert dit tussen 2,5 en 3 kg.
Het ras zal direct opvallen door zijn bevederde poten. De buitenzijde van de benen hoort (althans in Frankrijk en België) bevederd te zijn, evenals de buitenste teen. Het behouden van de juiste bevedering in de nakweek is niet altijd zo gemakkelijk. Nogal wat fokkers grijpen terug naar andere rassen met een voetbevedering (zoals de Brahma waar deze rijkelijk aanwezig is). Deze praktijken zijn echter volledig uit den boze en zullen nooit worden toegepast door de volharde fokker die zijn ras zuiver wil houden en slechts door sterke selectie het gewenste resultaat zal bekomen.
De voetbevedering is bij de pas geboren kuikens trouwens al zeer duidelijk aanwezig.
De haan dient een mooie enkele kam te bezitten met 5 tot 7 kampunten. Hij dient zijn staart te dragen onder een hoek van 45°.
Bij de hen mag het achterste deel van de kam omvallen, bij de haan zéker niet.
De ogen van zowel de haan als de hen moeten levendig oranje-rood zijn.
De kleur van de poten dient wit te zijn. Bij de koperzwarte variëteit is dit niet altijd even gemakkelijk haalbaar. Bij deze kleurvariëteit is dan ook een lichte grijze aanslag op de poten toegestaan.
De ringmaten bedragen 22 mm voor de haan en 20 mm voor de hen.
Eigenschappen :
De bijzonderste eigenschap van het ras zijn ongetwijfeld de donkere bruinrode eieren die ze voortbrengen. Deze eigenschap, die erfelijk is vastgelegd, verdient bijzondere aandacht in de nakweek. Enkel de eitjes van de kippen die zeer donkere eieren leggen mogen worden ingelegd in de broedmachine (of desgevallend onder een kloekende hen worden gelegd). Dat er een ei tussenligt dat wat lichter van kleur is kan niet echt kwaad. Het embryo (en later kuiken) heeft toch al de erfelijke eigenschappen van de moeder èn de vader meegekregen. Als je weet dat deze van goede afkomst zijn en de hen legt inderdaad donkere eieren, dan is er veel kans dat ook het kuiken later donkere eieren zal voortbrengen.
Dus : selectie is hier weer aan de orde! Er wordt trouwens gezegd dat kippen die de erg donkere eieren leggen doorgaans minder hoog scoren op tentoonstellingen. Kippen fokken die èn van tentoonstellingskwaliteit zijn èn de extreem donkere eieren voortbrengen is een werk van jaren.
Stress kan een oorzaak zijn waarom de eieren tijdelijk bleker worden. Heeft het bv. net gesneeuwd en zijn de kippen wat onwennig aan het landschap, dan zal dit direct gevolg hebben op de eikleur. Ook het bezoek van een nachtelijk roofdier (marter, bunzing, vos, ...) kan resulteren in een tijdelijk blekere eikleur.
Er wordt door het Frans Ministerie van Agricultuur gesteld dat de eieren van de Marans vrij zijn van salmonella. Het ei van de Marans heeft inderdaad een dikkere schaal dan de rassen met een blekere eikleur. In de eischaal zit veel meer pigment en dit maakt de poriën dunner. Sla maar eens een Maransei in de pan, je zal direct merken dat je meer moeite zal hebben met het breken van de schaal. Ook de vliezen zijn dikker.
Dit alles heeft tot nadeel dat het kuiken het ook veel moeilijker zal hebben om uit het ei te breken. Meer nog dan bij andere rassen zal de temperatuur en luchtvochtigheid tijdens het broeden, maar zeker ook bij het uitkomen van de eieren, een belangrijke rol spelen.
Kleurvariëteiten :
Het leuke aan de Marans is dat hij, zoals wel meerdere kippenrassen, in verschillende kleurslagen is te verkrijgen. Ben je een beetje uitgekeken op één kleur, kan je er een andere bijnemen. Alle kleurslagen zijn wel niet zo gemakkellijk te vinden. De meest bekende is ongetwijfeld de rood-koperzwarte. Van deze kleurslag wordt beweerd dat ze de donkerste eieren leggen.
Verder komt de Marans nog voor in : tarwe, buff-zwartstaart, zwart-zilver, blauw-koper, blauw-zilver, goudpatrijs, zilverpatrijs, zwart, wit, vuil wit (splash), zilverkoekoek, goudkoekoek en geelkoekoek. Op de website van de Franse Maransclub vond ik informatie over het bestaan van een Columbia-variëteit. Ik weet niet of deze momenteel nog bestaat. Sommige van de voorgaande kleurslagen zijn alleszins erg zeldzaam.
 |
