Een verhaal om even bij stil te staan
"Hoe kon je?".
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het
lachen .Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en
wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend.
Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon
je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te
kriebelen. Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je
het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je
diepste geheimen en dromen luisterde,en ik kon me geen beter leven
voorstellen.We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes
in de auto, stopten om een ijsje te kopen ( ik kreeg alleen het hoorntje want
"ijs is slecht voor honden", zei je )en ik deed lange dutjes in de zon en
wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd
aan het zoeken van een menselijke partner.Ik wachtte geduldig op je, troostte je
als je gekwetst of teleurgesteld was,gaf je nooit op je kop als je een verkeerde
beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.
En toen werd je verliefd. Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens".Toch
verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en
gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.
Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding.Ik was
gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen.
Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de
meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench.
Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend.Ze hingen aan mijn vacht en trokken
zichzelf op wiebelige beentjes op,staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn
oren en gaven mij kusjes op de neus.Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw
aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd
als het nodig was geweest.Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun
zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de
oprit.
Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van
mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.De afgelopen
jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp.
Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je
aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar
een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing
genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik
was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het
rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid.Ik had geen
angst,voelde mij veilig, ik was immers bij jou,mijn lieve baas, mijn god, mijn
leven! Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed
tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan.
Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs
een met papieren".
Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij
schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!" En ik maakte mij zorgen
om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw,
liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een
afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde
beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en
ik nu ook.
Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist
dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me
te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?"
Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke
bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer.Kan
raar klinken,maar mijn verdriet om jou,mijn lieve baas overmand alles,verjaagd
het hongerige gevoel,bezorgd mij elke nacht weer mooie dromen,over jou,over ons!
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend
dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts
een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met
me had, die me zou redden.Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met
gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten
stond,trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte
af,in mijn dromen van weleer.
Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag,en ik
liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille
kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik
me geen zorgen moest maken. Weer flitsten beelden van vroeger,van jou en mij,
van "ons samen" door mijn geest,weer kreeg ik hoop dat jij de deur zou
binnenkomen, en mij vertellen zou dat jij mij net zo hard gemist had, zoals ik
jou mis!!Vol spanning, kwispelend, vol verwachting keek ik naar de deur,
waarlangs jij elk moment kon binnenkomen, om mij terug naar ons huisje mee te
nemen!!Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde
ik een zekere opluchting.
De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen.Omdat het
mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat
weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze
een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. ik vroeg
mij af waarom, jij zou immers komen, en alles zou weer goed komen!!Ik likte haar
hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die
jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader
glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn
lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde
"hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo".Ze hield me
tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen
dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of
verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en
liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie
dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn
"hoe kon je?" niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal
altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.Ik zal altijd van je houden,
de woorden
" HOE KON JE "
hebben voor mij een zéér speciale betekenis!!
Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van
"Hoe kon je?", zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een
samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels
over de hele wereld sterven.Gewoon omdat ze soms "in de weg lopen".Laat het
nooit zover komen mensen!
Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing
is,dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander, goed
tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en
iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en
dat alle leven kostbaar is.
Doe alstublieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst
wordt afgemaakt.
Een Hond haal je niet voor even,in je leven!!
Index Onze fotoalbums Andere site"s
Nuttige Link's
Sport