Marina’s Verhaal

Maandag 15 januari

 

Om van het gezaag van Tom (ik mag dat woord van hem niet meer gebruiken, maar ik ken geen ander met dezelfde betekenis) af te zijn ben ik toch maar achter de PC gaan zitten. Hij denkt zeker dat ik hier thuis, met mijn zuurstoffles in de zetel, een ik weet niet hoe spannend leven heb.

Ik kon ook niet vroeger schrijven, pas gisterenavond, om half acht was de PC terug gebruiksklaar voor mij. Zolang duurt dat als je van je zoon afhankelijk bent. Het zou andersom ook zo eens moeten zijn, jullie zouden het wel horen.

Vrijdag 16u30 komt Bram thuis, neen nu niet, hij heeft al de hele week op zijn computer moeten werken voor de thesis, dus morgen. ’s Avonds wel tijd om eens buiten te komen.

Zaterdag, uitslapen, het was heel de week al vroeg. En dan, zo tussenin zie ik toch al een CD-rom passeren. En dan moet hij nog maar eens voor de laatste keer voor de examens uitgaan.

Zondag, hij raakt niet uit zijn bed. s’Namiddags komt er toch schot in, juist voor hij moet vertrekken nog vlug alles afwerken.  En dan komt Tom.

Nu moet deze tekst nog door de censuur raken (eerst Tom, dan Bram) Ik mag alleen over mezelf en Laïka schrijven, de rest wil zijn naam niet zien staan. Maar dan ben ik nog vlugger uitverteld.

 

Ik zou er veel voor over hebben als alles terug normaal zou lopen: ’s Zondags nog eens zuchten omdat ik moet gaan werken, normale drukte voor een werkweek. Gesprekken die niet over ziek zijn en wachten zouden gaan, niet in het middelpunt staan, geen bezorgde blikken als ik wat zwaar en luidruchtig adem….

En toch, ik heb nog hoop dat ik nadien terug anders kan leven, terug een beetje normaler.

Terug zagen over het weer en andere prullen.

 

Zaterdag 13 januari

 

Terug opruimdag in de Plankenbrug. Ik ben gedegradeerd tot broodjesbezorger ’s middags. Voor de rest pakken ze me zelfs de handdoek uit mijn handen als ik wil afdrogen.
Deed het zeker de vorige keren niet goed.

’s Avonds komen Liliane en Jos op bezoek. Een rustig babbelavondje.

 

Vrijdag 12 januari

 

Kuisdag en strijkdag.

Intussen is het de vraag geworden: Is Tom vandaag bij Annelies of Annelies bij Tom.

Dat is nog eens een blitsverliefdheid!

 

Donderdag 11 januari

 

Hubert heeft een dag verlof genomen.

De hele dag heeft het geregend, neen gegoten. Dus niet naar de markt.

’s Namiddags geen naaischool want ik ben te moe en ik heb al geleerd dat ik daar dan niets kan gaan doen. Ik zit daar dan maar, en mijn buurvrouwen zijn dan te bezorgd. Dus de zetel in. Ik word naar de veranda verwezen, Hubert kijkt TV en dan stoort hij mij.

 Opgekikkerd wakker geworden. Het deed me goed in de frissere veranda slapen. Voor herhaling vatbaar.

 

Woensdag 10 januari

 

Herrezen.

Een lange wandeling met Laïka. ’s Avonds fitness.

Gilberte en Patricia gingen mee. Dus gedaan met in stilte trainen. Die twee hoort ge de hele tijd tetteren. Vooral de jongste.

 De één haar knieën doen zeer, dus speciale oefeningen. De andere haar rug en hals doen zeer en heeft daar ook speciale oefeningen voor gekregen.

 Op mijn zuurstoffles na, lijk ik daar nog de beste van de zussen.

 

Maandag 8 januari – dinsdag 9 januari

 

Het weekend was te zwaar.

 De pannecotta is op, ik heb het elke dag als ontbijt gegeten. Lekker, het deed de vieze smaak van mijn medicatie vergeten.

 

Zondag 7 januari

 

Gelukkige verjaardag Liesbeth! 2X dikke kussen!

Als ik ’s avonds de PC opzet, niets meer! Windows is verlopen. En Bram is juist vertrokken, dat betekent een hele week zonder computer, want al mijn bestanden zitten erop zodat ik Tom zijn laptop niet kan gebruiken.

 ’s Avonds komt het vriendinnetje van Tom, Annelies, voor de eerste keer bij ons. Ik maak al geen te beste indruk, haar eerste maaltijd is de keuze tussen afhaalpizza of kebab. Maar ik was ’s namiddags gaan supporteren voor Hubert op de cros in Hulshout, en dan nog koken is teveel. Tom wist het maar een half uurtje voor ze aankwam te vertellen. Dus nog geen culinair feest. Daarna taart gaan eten bij Liesbeth, Annelies kreeg al meteen een deel van de familie op zijn best (= drukst) op een feestje te zien.

Ik heb zelfs geen tijd of gelegenheid gehad om eens met haar te praten.

Welkom in onze familie Annelies!

 

Zaterdag 6 januari 2007

 

 (geschreven op 15/01 en ik schaam me ervoor. Ik heb blijkbaar nogal wat mensen ongerust gemaakt. Maar ik ben vandaag 15/01 nog altijd rustig thuis, nog geen nieuwe oproep)

 

Opruimdag in de Plankenbrug. Dat kan niemand geloven wat een verzamelaars ons ma en pa waren. Maar voor ons niet veel bruikbaars.

Ik ben maar meegenomen om voor koffie te zorgen. Maar vooraleer ik zover ben, hebben ze me al buiten gekregen. Ze beginnen een honderdtal flessen wijn leeg te maken, door onze pa nog gemaakt in 1971-1972. Ze ontkurken hoeft niet, Bert kan de stoppen er zo induwen. Patricia en Gilberte gieten ze vervolgens leeg in de afwasbak. De geur wordt me teveel, ik werd al ijl in mijn hoofd. Wat moet dat voor de ratten in de riolering geweest zijn. Die zijn met Pasen nog niet nuchter! Er daarvoor hadden ze versteende confituur gekregen. Feest!

Vlug boodschappen gedaan in de Covee. Een collega van Tom komt vanavond eten.
Hoera voor de bereide schotels van Covee!

Tom wilde een St. Jacobsschelp, en dat hebben ze daar; daarna varkenshaasje, en dat hebben ze daar ook; alleen in de oven schuiven. Ik heb het wel wat verfijnd en bijgewerkt en van groentjes voorzien, dus leek het niet echt meer op een diepvriesmaaltijd. Ik was zelfs de kroketten niet vergeten te bakken (zoals op kerstavond).

Maura, het Italiaanse meisje, vond het toch heel lekker. Maar zij woont hier alleen in Brussel, dus zal ze ook niet veel meer gewend zijn dan eten op het werk.

 Maura had voor het dessert gezorgd, echte Milanese Pannecotta.

 En net toe we hieraan begonnen, belden Guy, Lieven en Lily aan. Waarschijnlijk om het kind over het trauma heen te helpen, dat ze opliep toen ze hier enkele weken geleden tegen de kast aanviel.
’t Was lekker! En nog overschot voor de dag erna.

Ik heb al direct te doen met dat meisje, zo alleen in Brussel. En alleen een paar kennissen van het werk. Ze heeft een paar vrienden overgehouden van haar vorig werk bij de EG, maar zo ver weg van haar familie. Ik moet er niet aan denken dat een van mijn zonen zoiets zou doen.

 

Vrijdag 5 januari 2007

 

Gelukkige verjaardag Guy!

 En ook drie dikke kussen voor de Koekemie, alias Marie-Térèse.

De jarigen van de dag.

Vanavond mijn dagboek bijgewerkt. Ik stond al enkele dagen achter. Tom heeft mij letterlijk achter de computer gejaagd. Ik moest en zou schrijven, ook al wist ik niets te vertellen, er is toch iets uit mijn vingers gevloeid..

Een boodschap voor Nelly.

Ik ben je echt niet vergeten hoor, ik heb al dikwijls willen bellen, maar dan gaat het weer uit mijn hoofd… Ik beloof je hierbij plechtig dat ik je dit weekend nog bel. Tot dan, xxx en sorry.

 

 

Donderdag 4 januari 2007

 

Ik heb mij de vorige dagen geforceerd. Amper wakker geweest vandaag, en een hele dag zuurstof. Ik ben duidelijk een nachtraaf, tegen de avond kikker ik altijd op, maar dat is ook niet moeilijk met meer dan 400 L extra zuurstof.

 

 

Woensdag 3 januari 2007

 

’s Avonds terug gaan trainen omdat Patricia mee wilde gaan. Ik krijg iedereen in beweging!

Wat ze allemaal niet doen voor mij, zelfs zich mee gaan afbeulen in de fitnes. Maar dat is toch plezanter voor mij, ik kan daar een beetje demonstreren met mijn reeksen op de toestellen. Met zuurstof, anders zak ik ineen als een bloemzak.

 

 

Dinsdag 2 januari 2007

 

Uitslapen en dan naar Leuven voor een etentje met de collega’s. Aperitiefje, lekker eten en bijpraten en dan afgehaald worden door mijn chauffeur. Ideaal toch. Was het niet dat ik met mijn caddie met zuurstofflessen moest zeulen. Binnen had ik het toch nodig, een vol restaurant, warm, en zenuwachtig. Het deed me wel iets, de eerste keer dat ik zuurstof nodig had, gewoonlijk spreken we af in ‘de squash’, en daar is het veel ruimer en frisser.

 Diane voelde zich een paria, verbannen naar buiten met haar sigaret. Ze kan het toch niet laten, en staat dan maar  te bevriezen in de regen met haar sigaret.

Ja Diane, ik blijf erover zeuren, ga maar gauw naar die acupuncturist, ik hoop dat het helpt en dat je binnen enkele jaren terug propere longen hebt. Dit is ook een boodschap voor alle rokers!!!!

’s Avonds toch nog genoeg energie om naar de fitness te gaan. Bram is mee geweest. Zijn voet moest ingetapet worden omdat hij vorige week  zijn ligamenten verrokken heeft. Nu deed zijn voet pijn, met oudjaar niet.

In Leuven vragen ze elke keer of ik krachtverlies in mijn benen voel. Neen, ik heb nog nooit zo’n gespierde benen gehad. Met mijn zuurstof ben ik ‘alleman’, geen krachtverlies, alleen niet genoeg adem. De laatste tijd begrijp ik toch wat ze bedoelen. Maar toegeven dat ik achteruit ga, nooit! Dus heb ik andere oefeningen gekregen, meer op kracht voor mijn benen.

Deze eerste keer verliep het uitstekend, uitgeput, bibberende benen, maar content.

 

Maandag 1 januari 2007

GELUKKIG NIEUWJAAR !!!!

Ik wens iedereen een heel gezond, gelukkig en rimpelloos jaar, bergen geduld (met mij), veel zonneschijn, letterlijk en figuurlijk, en al het beste waar ik nu niet op kan komen.
Mijn goede voornemens voor dit jaar zijn alvast:

Terug regelmatiger gaan trainen, ik weet dat het goed doet, maar ik was het zo beu.

Meer aandacht geven aan allen van wie ik aandacht verwacht en krijg. Ik besef dat het niet van één kant kan komen, maar ik was het ook allemaal zo beu, ik en mijn ziekte die altijd in het middelpunt staan. Iedereen heeft de beste bedoelingen, ik weet dat wel, maar ik wou dat ik aan de rand kon staan, en niet in het midden.

 

Traditiegetrouw was de Nieuwjaarsbijeenkomst van de zussen van ‘de Putten’ (zo noemen ze onze wijk) om 13u bij Gilberte en André. Iedereen was present. De ene nogal wat fitter dan de andere.
Onze oudste, Tom is nogal een plaagstok, de laatste tijd heeft hij het op nichtje Stefanie gemunt.  Hij was haar al een tijdje aan het plagen met het feit of ze al dan niet een roze string draagt. En wat was haar cadeautje vandaag, ja, een roze string! Verlegen dat ze was.
Omdat ik medeplichtig was heb ik haar maar geholpen met het wraak nemen. Tom werd als ‘hopeloos geval’ ingeschreven bij een datingbureau ‘Het eenzame hartenbureau’. ’t Was lang geleden dat ik hem nog zo zien blozen heb toen hij de brief uit de omslag haalde. Hij kreeg het wel voorgelezen. Dat zullen de grappen van het jaar worden.

  Tom, ik was de spindoctor, spaar Stefanie een beetje, beperk je wraak. Ik vond het alleszins heel grappig, ik heb me geamuseerd.

Eten, drinken, nogmaals eten en nog een koffietje, en dan moesten we als eersten opstappen om elders onze nieuwjaarswensen te gaan brengen. Bij de moe van Bram, Angèle en Henri. Zijn onthaalmoeder van zoveel jaren geleden ligt hem na aan het hart, en ’t is wederzijds.

Zij waren bij broer Frans, dus alle vliegen in een klap.

Jef kreeg zijn kussen met poten en voor Lili was dit nogal verwarrend. Ze herkende haar kussen en tot nu toe is ze sterker dan Jef. Dus velcro’s  dicht en het werd een beestje waarop ze kon zitten. Jef had meer interesse in het papier. Dus volgende keer...

Alle eten geweigerd, alleen iets gedronken want eigenlijk waren we al te laat voor het feestje bij ons Oma.

Weer eten en drinken. We zijn net niet naar huis gerold.

 

Zondag 31 december 2006

 

Oudjaar. Met ons kleine gezinnetje ’s avonds koud buffet gegeten. Tom trakteerde met de overschot van zijn maaltijdcheques. Het smaakte eens zo goed! Nadien was ik chauffeur van dienst. Eerst naar Herselt (Bram met fiets) en Tom naar de Knoet. Om 2u van Aarschot naar de fuif in Begijnendijk en om 5u werd ik wakker gebeld door ons buurmeisje Jessica. Ik was al verward van de slaap en dan haar aan de lijn krijgen, dat was wel even schrikken. Heel bezorgd om wat ik daar zou aantreffen ben ik hun gaan ophalen. ’t Was wel een vrolijke bende, Jan, Jessica, Sven, Bram en Tom. Voor Tom in de auto was had ik al het laatste nieuws van de avond gehoord, de champagne kostte 49 €, er was heel veel bier op de fuif en hij is in nieuw gezelschap gesignaleerd. We zien binnenkort wel.

Iedereen afzetten en om 6u terug in bed. Verder geslapen als een roos tot ’s middags.

Om middernacht  zijn we trouwens nog even buiten geweest om naar het vuurwerk te kijken, toen het begon te regenen zijn we een glaasje champagne gaan drinken bij Patricia.

 

Zaterdag 30 december 2006

 

Nieuwjaarzingen, dus vroeg op; het was rotslecht weer, de eerste kinderen kwamen er rond 9u30 door. Helemaal verregend. Dus dat verdiende een extra cent.  Er zijn 40 kinderen geweest, niet zoveel als anders wegens het slechte weer.

 Door die kappen op de kinderen hun hoofd heb ik zelfs onze buurkinderen niet herkend. Ik had er iets apart voor.  Dat hebben ze dus nog tegoed, ik ga het ze nog wel bezorgen.

Tom, An en Jef waren de eersten die op Nieuwjaarsvisite kwamen. Ik was het nog niet gewend en ik was er niet helemaal met mijn hoofd bij, dus ook de geschenkjes vergeten mee te geven. Worden ook nog bezorgd!

 ’s Avonds kwamen Guy, Lieve en Lili. De eerste maal dat de dames bij ons kwamen en Lili houdt er al een litteken aan over, ze struikelde over de mat en viel tegen de kast, een sneetje boven haar wenkbrauw dat de dokter moest dichtkleven. Veel tranen vermengd met bloed, en een korte visite. Volgende keer beter.

 Voor het ongeval had ik Lili haar cadeautje al gegeven, een kussen met poten, heel zacht en grappig. Ze leek er blij mee, toen nog. Ik hoop dat ze zich dankzij dat kussen vooral mij herinnert en niet de kast en de pijn.

 

 

Vijdag 29 december 2006

 

Laïka is deze voormiddag geopereerd. Gezwelletjes wegnemen op zijn kop. ’t Is goed gelukt, we mochten haar na een uur afhalen. Ze is heel de dag nog wel suf geweest maar vanavond bedelde ze al terug voor koekjes, ze staat nog niet vast op haar poten maar voor een koekje lukte het wel. Voor de rest ligt ze zielig te kijken nu ze zoveel aandacht heeft.

 

 

 

 

 

 

 

 Mijn lippen zijn nog altijd niet om aan te zien, dat zullen weinig Nieuwjaarszoenen worden dit jaar. Zo’n grote en pijnlijke koorstblazen heb ik nog nooit gehad.

Vandaag aan tafel gediscussieerd over het nieuwe VLD-voorstel in verband met orgaandonaties. Er wordt voorgesteld om de identiteit van donoren en acceptoren niet meer strikt geheim te houden. Ik had er al iets van gelezen en  was er al een tijdje over aan het nadenken, maar ik vind dat maar niets. Ik zou het zelfs niet willen, persoonlijk contact met de familie van de donor; Ik denk minder aan eventuele misbruiken, de huidige reden in de wetgeving, dan aan het emotionele. Na de ingreep zou ik liefst zo vlug mogelijk gewoon verder leven, en zo’n ontmoeting  zou  psychisch een te grote druk op mij leggen. Mijn huisgenoten denken er ook zo over.

De transplantcoördinator van Leuven regelt momenteel wel de briefwisseling tussen de partijen. Daar lig ik ’s nachts ook al aan te denken, wat ik in zo een bedankbrief zou moeten                 schrijven. Ik ben er nog altijd niet uit of ik na de mislukte poging van de 13^de aan die familie moet schrijven. De goede bedoeling was er wel, de longen werden aan mij geschonken.
Maar ik ben niet zo goed in dat soort tekstjes.

 

 

Donderdag 28 december 2006

 

Een hele dag “rondgehost” voor boodschappen. Allé, van11u30 want ik was weer niet vroeg op. Van de markt in Begijnendijk, naar Aarschot en dan naar Leuven.

En ’s avonds toch nog een beetje energie om naar de kinesist te gaan.

Gilberte is jarig, maar geen feestje vandaag want ze is ziek. Ze heeft me al verwittigd, dus eventjes uit haar buurt blijven. Want als ik ziek ben, word ik teruggestuurd, en dat zou spijtig zijn als het prima longen zouden zijn.

Gelukkige verjaardag, grote zus

 

Woensdag 27 december 2006

 

Ik was inderdaad heel moe. Aan één stuk door geslapen tot 14u30. Met zuurstof, dus redelijk fit wakker geworden.  Tom is werken en eet daar ook, Bram vertrekt naar Gent, ik hoop om te leren, en kreeg iets mee om gaan te eten.

 
Weer niet koken vandaag. Hubert en ik eten wel wat we tegenkomen. We zijn met Liliane (gelukkige verjaardag!) en Jos naar Bokrijk geweest, voor een winterwandeling. ’t Was mijn weer, goed koud en droog. Alleen in de huisjes waar ze een open vuur hadden kon ik niet mee binnen. Maar het was gezellig. In de taverne lekker gegeten. Deze keer niet te veel.

 

 

Dinsdag 26 december 06

 

Sinds ze me gezegd hebben dat de feestdagen een piekperiode is, ben ik niet meer gerust.
Deze nacht heb ik wel 100 keer de telefoon gehoord. En tussenin heb ik voortdurend gedroomd, maar dan over de andere kant, over de donors. (Ik ben de acceptor). Om 7u30 ben ik maar opgestaan en heb een mand strijk weggewerkt.

Nadien terug gaan slapen.

Vandaag is oma jarig, 75 jaar. We hebben gisteren nog een affiche gemaakt en die vannacht aan haar deur gehangen. Ze heeft al laten weten dat ze heel blij mee is.

Strak naar haar feest. Nu nog een beetje rusten. De pads voor mijn Senseo zal ik morgen wel gaan kopen.

 

21u30. Terug thuis. Kleine maar drukke familie. Vermoeiend.

Als ze mij vannacht oproepen gaan ze nogal werk hebben om mijn spijsverteringsstelsel leeg en ontsmet te krijgen. Veel te veel gegeten.

 

 

Maandag 25 december 06

 

Een prettig kerstfeest iedereen!!!

Bram is ziek, koorts, ik ben beter, op de dikke lippen na.

’s Namiddags met de familie gaan eten in de Wilgenhoeve. Het was lekker.

Een beetje heel veel last van de warmte en de rook gehad, er waren er nog enkelen die de laatste 6 dagen van het jaar er nog van profiteerden om te roken in het restaurant.

Om zeker te zijn dat ik de avond zou halen, heb ik maar extra veel zuurstof genomen. Zelfs dat went, het kan mij niet meer schelen dat men mij bekijkt.

Na het etentje samenkomst bij tante Patricia. Ook de jeugd die daarvoor bij de andere families waren, zijn nog afgezakt. Het was druk maar gezellig.

Gelukkig ziet Hubert nogal goed wanneer het me teveel wordt. Uit mezelf geef ik dat niet gemakkelijk toe, ik val nog liever om. Doodmoe was ik, te moe en te onrustig om in te slapen.
Bram heeft het dankzij de Dafalgans ook uitgehouden, maar hij ziet er echt ziek uit. Ook maar direct in bed.

 

Zondag 24 december 06

 

Kerstavond. Oma is op bezoek, dus ik kook voor 5, Raar, onze feesttafel wordt met het jaar kleiner. Vriendinnetjes zijn weggevallen. Pijnlijk. Ik had haar graag.

De maaltijd was goed voorbereid, voor mijn middagrust had ik al zoveel mogelijk klaarstaan.

Het ging dus vlot. Veel te vlot. Normaal heb ik geen plaats genoeg aan het kookvuur, handen te kort om overal in te roeren en nu, niets, geen problemen! Op de geplande tijd was ik de borden aan het inscheppen. Toen pas viel mijn euro dat ik de kroketten vergeten was.

Iedereen recht: de frietketel insteken, iemand de kroketten uit de diepvries halen, en alles terug van de borden om het warm te kunnen houden.

Het is in orde gekomen, ze hebben goed gegeten van mijn fazant met witlooftaart en groene kool in een roomsausje.

Daarna pakjes, ik heb mijn Senseo gekregen!!!!!  Hoe hebben ze het geraden dat ik dat zo graag had. Dankjewel Bram en Tom.

Nog niet kunnen uitproberen want ik heb nog geen pads. Hij staat al wel afgewassen klaar.

 

 

Zaterdag 23 december 06

’t Was al te laat. ’s Morgens ben ik opgestaan met twee enorme koortsblazen op mijn lippen en een schorre keel. Naar de dokter. Een infectie van de bovenste luchtwegen en mijn saturatie was niet goed. Terug antibiotica en zoveel mogelijk aan de zuurstof.

Tom lijkt ’s namiddags beter en tegen de avond is hij herrezen. Hij kan al terug uitgaan.
Dat is gemakkelijk zo, je microben weggeven.

 Ik heb gebeld met prof. Coosemans, één van de chirurgen die bij de transplantatie betrokken is. We kennen hem van de atletiek. Hij is zelf vorige week de longen mee gaan uithalen, ’t was in de Walen, en hij en zijn team hebben  ze onmiddellijk afgekeurd. Ze waren niet goed genoeg, ik zou minder dan 50 % kans gehad hebben op ‘levenslang’.En ik ga voor niet minder, dat weten ze. Op papier en op foto waren ze nog goed, en de bloedwaarden van de donor waren ook in orde. Maar tijdensde operatie hebben ze alles afgeblazen.

 Ze hebben het echt goed voor met mij. Een geruststelling. Hij verzekerde mij dat het zeker niet lang zou duren, mijn dossier was de vorige dag nog vergeleken bij een aanbod met een B- maar de donor was 1m80 en die longen krijgen ze er bij mij nooit in met mijn 1m60. Dus een volgende keer misschien. Ik weet niet of ik blijk moet zijn met de piekperiode rond de feestdagen. Ik zou ze eigenlijk nog graag thuis meemaken.

 

Vrijdag 22 december 06

 

Kuisdag. Te veel, te lang, te moe…

Tom is ziek van het werk gekomen. Dat wordt weer gevaarlijk, met al die microben is huis.

 

Donderdag 21 december 06

 

Naar de markt met ons ma. Ze had een nieuwe rok nodig en ik een kip en wat fruit.
We zijn pas om 11u kunnen vertrekken wegens haar dagelijks toilet door de verpleegster.
Het ging redelijk goed tot zij haar rok had. Toen werd ze moe en wilde naar huis. Ze wilde zelfs geen koffietje gaan drinken en dat ben ik nochtans  gewoon. Om 11u35 terug bij haar thuis.

’s Namiddags naar de naaischool.

 Vol ijver aan een nieuwe rok begonnen die zou moeten af zijn tegen ik weet nog niet welke feestdag. De vorige rok is nog niet af, maar ik ben er al zo lang aan bezig dat ik hem beu ben.

Dat is het liefste wat ik daar doe, stof kiezen en aan iets nieuws beginnen, afwerken is lang zo plezant niet.

 

Dinsdag 19 december

 

Gisteren was het mistig weer, het stappen met Laïka ging toen niet zo goed. Vandaag stralend blauwe lucht, zon en lekker fris: mijn weer! Om 10u was ik al op stap met Laïka. Die had er wel minder zin in dan ik. Regelmatig deed zij pogingen om terug te keren. Het was duidelijk nog te vroeg.

 Vorig jaar heeft de Moe van Bram, Angèle, voor mij zo’n sjaal gebreid, van zo’n harige wol. Ik wilde een extra lange en het is inderdaad een XXL geworden. t’Is een roestbruine met donkerbruin en beige.

Ik dus op stap, mijn jas eens dicht en mijn sjaal 4 keer rond mijn hals. Regelmatig een babbeltje hoort er ook bij. Intussen ken ik al heel wat mensen in de omgeving.

De cortisonen die ik neem hebben eigenlijk ook minder vervelende eigenschappen, mijn haar en nagels groeien ongewoon snel, en zo sluik als mijn haren vroeger waren, zo hard krullen ze nu. Om 1u had ik een afspraak bij de kapper, dus om 10u waren ze nog vrij lang. En in plaats van naar beneden te hangen zoals normale haren, krullen die van mij omhoog. Als ik ze laat groeien wordt het zo’n kapsel als Marge Simpson.

Mijne sjaal en daarboven zo’n bos krullen, dat kan niet anders dan dat men daarover iets zou zeggen. ‘Die sjaal past goed bij je haar, allemaal kroezeltjes!’ ‘Chans dat je geen poedel hebt, anders leek je d’er nog op.’ Ik draag mijn sjaal nu niet meer.

Dus een herfsttype, geïnteresseerd in een XXL-sjaal, ro(e)s(t)?

 

Zondag 17 dec.

 

Ik ben nog maar 2 uurtjes uit bed en ik moet  alweer opgeven. Ik ben moe van het wakker zijn. Of van de reclameblaadjes te lezen. Straks beter.

Wakker geworden omdat Sven Nijs pech had met zijn fiets. Bram en Hubert volgden de cyclocross en waren redelijk stil, tot de ketting brak. Hubert sprong bijna door het plafond. Zo wakker schrikken is ook maar niets. Tante Emma en Nonkel Juul komen eventjes op bezoek. Ik was nog te suf om veel te zeggen. Zal ze een van de volgende dagen eens opbellen.

 

 

Zaterdag 16 dec.

 

Ik kan de gedachte niet van mij afzetten, dat ik anders misschien nu wakker zou worden, of misschien al…

 
Doodmoe, waarschijnlijk nog erger afgemat door de emoties. Maar ’t gaat al beter.

Deze avond door Patricia (dankuwel zusje!) uitgenodigd om te komen eten. Goulash. ’t Was lekker en natuurlijk beleefden we verder een rustige avond.

Gilberte, Liesbeth en Isabelle hebben deze namiddag mijn kerstkrans en een kerstbloemstuk voor in de living gemaakt. Ook jullie, dankjewel. ’t Doet goed om me zo omringd te voelen. En te weten dat ik me niet moet schamen als iets me niet lukt. Nu begrijp ik waarom ze bij de screening zoveel belang hechtten aan ‘sociaal goed omringd’ zijn. Het doet echt goed om te weten dat ik op jullie kan rekenen!!! En dat jullie interesse oprecht is.

De telefoon en GSM zijn nu nog belangrijker geworden. Contact met jullie, en ik heb nu ervaren dat de moment echt wel eens zal komen.

Nu ga ik slapen, morgen beter.

 

Vrijdag 15 dec.

 

Niet veel commentaar.

Bij Metin op bezoek en gaan shoppen, maar veel ging aan mij voorbij. Op de heen-en terugreis beter geslapen dan ’s nachts.

’s Avonds bloemschikken. Ik heb het gevoel dat ik de draad terug moet opnemen, mijn wachten gaat verder. Iedereen leeft mee.

 
Iedereen vindt mij moedig. Maar ik ben dat niet echt. Eigenlijk ben ik bang.
Bang dat als ik die angst toelaat ik me niet meer ga kunnen herpakken. Dat er iets in mij zou knappen dat daarna niet meer goed komt. Ik moet me wel flink houden, voor mijn gezin, familie… Ik wil dat alles zo gewoon mogelijk doorgaat, dat de rest er niet te veel hinder van ondervindt. Voor zover dat mogelijk is.

 

Donderdag 14 dec.

 

Ik wil niet meer tellen, het heeft geen zijn te weten hoeveel dagen ik al wacht.
We kwamen vannacht om 1.15 uur terug thuis. Pas rond 7u ben ik vast in slaap gevallen. Nog teveel adrenaline. Rond 13 uur opgestaan. Ik voel me zo ‘leeg’, ik kan het niet anders omschrijven. Zo erg ontgoocheld. En toch, ik wist dat ik er rekening moest mee houden, ik heb die verhalen zo dikwijls gehoord, maar toch, toen ik naar ‘beneden’ gebracht werd, was mijn hoop zo groot.

Leeg, moe, ellendig.  Terug in bed.

’s Avonds ben ik toch maar naar Markant gegaan. Ik heb mijn best gedaan om niet emotioneel over te komen. Ze begrepen me. Ik hoop dat ik mensen/donors bereikt heb.   

 

 

Dag 131, woe 13 dec.

 

Afgesproken om deze avond gaan te trainen.

Dus vooraf veel rusten. Daarna op bezoek bij Jef. Ja, An en Tom heb ik ook wel gezien…

Ik heb hem leren stappen met de loopauto, maar op zijn knietjes gaat het toch nog vlugger.
Plezierig dat hij me zo kent.

Terug thuis krijg ik telefoon van Anita van Markant. Of ik donderdag mijn brief uit het parochieblad op de vergadering wil toelichten. Akkoord, als ik niet voor het donorschap ijver, wie dan wel. Ho, ik kan zeker niet klagen over de inzet van mijn zonen. Zij hebben de meeste posters en brochures verspreid. Het was trouwens het initiatief van Tom. Ook de familie promoot mee.

 
Dus, donderdag ga ik ‘en publique’ mijn verhaal doen.

Om 17 u 48 gaat mijn GSM over.... Professor Dupont van het transplantatieteam te GHB. Mijn hart slaat over, of stond het stil, mijn oren suisden en ik kreeg nu echt geen adem meer. Dat telefoontje kon maar één ding betekenen.

‘We hebben een aanbod voor je, kan je zo vlug mogelijk binnen komen?’ Prof Dupont heeft meer gezegd, maar dat heb ik niet geregistreerd. Ik was zo in paniek, ik was alleen thuis. Tom moest afgehaald worden en Hubert zat in de Spaanse les in Leuven.

Blijkbaar heb ik toch een automatische piloot, naar Hubert bellen en naar Patricia en Gilberte. Zij zijn nog nooit zo vlug hier geweest maar kalm kregen ze me niet.
Liesbeth heeft Hubert en Tom afgehaald (tiens, hoe is zij erbij gehaald?) en om 19u10 was ik in de spoedgevallen voor de longfoto’s. Onmiddellijk met de rolstoel naar de afdeling waar prof Dupont op mij stond te wachten. Bloedafname, plasje, spuwen en longonderzoek. Prof Dupont legde uit dat het nog niet zeker was dat het kon doorgaan, dat ze de longen eerst zelf wilden onderzoeken als ze toekwamen maar tot dan zag het er goed uit. Dus de voorbereiding kon starten. Wassen en ontsmetten, van binnen en van buiten, zelfs haren kammen met een steriele kam, en dan in mijn ontsmet bed wachten en niets meer aanraken. Intussen was de rest van mijn familie (Bram van Gent, Gilberte, Patricia, Liesbeth, Tim, Frans en Ingrid) aangekomen om mij door de wachttijd door te helpen, ik was klaar rond 20u30 en moest naar het operatiekwartier vertrekken om 23u15. Iedereen  praatte maar over vanalles en nog wat, de vingers gekruist dat het zou doorgaan en lukken. Om 23u20 was ik in de zaal juist voor de operatiekamer. Ik voelde alleen nog mijn hartslag, ik dacht dat het minstens 150 zou zijn maar het viel nog mee, maar 80 à 90. Het afscheid van mijn familie boven, en nog erger van Hubert, Tom en Bram was verschrikkelijk. En eigenlijk dacht ik vooral aan hun, het lange wachten en de ongerustheid. Voor mezelf had ik zo meer het gevoel dat ik me eraan overgaf.

Mijn hartslag daalde opmerkelijk goed, naar ongeveer 60. Ik was klaar.

Om 23u50 zie ik een chirurg naderen, en toen wist ik al dat het mis zat. De longen waren door hen afgekeurd. Een hele uitleg erover, maar de ontgoocheling was zo groot. Ik lag daar en alles leek zo irreëel, de spanning was zo opgebouwd, ik kalmeerde en was er klaar voor, en dan ineens niets meer. Terug boven op de afdeling wilde ik alleen maar naar huis.
’t was voorbij, en het is gemakkelijker gezegd, op naar de volgende keer. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat dit niet meer zal gebeuren. Ik zal er de volgende keer toch nog meer rekening mee proberen te houden. Alleen weet ik dat ik nu nog banger zal zijn.

 

 

Dag 129, maa 11 dec.

 

’t zal een rustige week moeten worden, moe, moe,moe!

 

Dag 128, zon 10 dec.

 

’t is mooi weer. Zonnig, helder, en een beetje fris, ideaal voor mij. Dan kan ik tenminste een jas aandoen zonder me dood te zweten. ’s Namiddags ben ik met Liliane mee naar de cross gegaan ipv te rusten. Zolang de mannen gelopen hebben wandelden we rond. Daarna de cafetaria in, we konden moeilijk het pannenkoekenkraam passeren zonder iets te kopen, en dan is er koffie. ’s Avonds nog op bezoek  bij ons ma en pa en op tijd thuis voor Witse.

 

 

Dag 127, zat 9 dec.

In de voormiddag met Hubert en Tom naar de trade markt geweest. Tom heeft in een recordtempo al het geld uitgegeven. Een vest, 4 hemden en een das binnen de 11 minuten. Daarna nog 3 pulls. Hij kan er voor een tijdje tegen. Nog een beetje rondlopen en kijken en dan naar de cafetaria. Hubert heeft in de sportwinkel iets meer tijd nodig, een half uurtje en de rest van het geld was erdoor. Ik heb geen zin meer om voor mij rond te kijken.

’s namiddags is er in GHB een info door HALO. Prof Verleden gaf een medische, moeilijke maar toch interessante uitleg over de afstotingen. Daarna uitleg over leefgewoontes na de transplantatie: eten, hygiëne, roken!!!! Iedereen geshockeerd over de cijfers hoeveel er terug roken. Zouden ze nieuwe longen gekregen hebben als  de profs dat geweten hadden?

Nadien receptie en een hilarische tombola (oma!) Maar zij zorgde toch dat onze tafel goed bevoorraad werd van koekjes en chips.

Daarna nog in sneltempo naar de Colruyt, boodschappen voor de week gedaan binnen het kwartier, maar veel meer kon ik niet meer aan.. Dus pommes duchesses , kant en klare sla en een schnitsel. Verhongeren moeten ze nog niet

 

Dag 122, maa 4 dec.

Deze middag afgesproken met Liliane om aan het Gouden Kruispunt iets te gaan drinken. Niets open! Tot in Leuven moeten rijden om iets te vinden. Bijgebabbeld tot het tijd was om naar GHB te vertrekken.

 
Op controle bij Prof Verleden. Alles OK maar mijn longen kraken terug harder. Dat is geen probleem zolang ik niet te erg hoest en de slijmen gekleurd worden.

 In’t oog houden. Precies of ik met iets anders bezig ben.

 Ik had enkele dagen voordien de prof op de radio gehoord ivm de 50^ste transplantatie.
Hij had daar gezegd dat de 5jaren overlevingskans in GHB 75 % is (wereldgemiddelde is 45%). Ik vind dat niet genoeg, die 5 jaren. Hij heeft met veel tekeningetjes en krabbels uitgelegd dat mijn leeftijd, mijn conditie, mijn ingesteldheid alleen maar in mijn voordeel zijn. Dat die groep statistisch nogal beïnvloed is door de gemiddelde hogere leeftijd van de getransplanteerden.

‘Nog andere vragen?’ Ja, wanneer?

 
’Hou je maar klaar voor de feestdagen, dat is traditioneel een heel drukke periode, maar natuurlijk geen garanties!’

OK, we doen verder!

 

 

Dag 120, zat 2 dec.

Vandaag de volgende opruimdag in ons ouderlijk huis.

 
Het is zo raar als we alles aan het verdelen zijn. Ik voel me schuldig omdat ik zo weinig waarde hecht aan veel van die zaken. Waarde hechten  is eigenlijk verkeerd uitgedrukt, ik kan er echt niets mee doen, en ik zie het ook niet zitten het op te slaan voor Tom of Bram. Ik wil niet zoveel rommel hebben. Ik heb me voorgenomen dat mijn kinderen dat met mij zo niet zullen voorhebben. Met de rommel van Hubert, dat is iets anders. Die zou ook alles bijhouden, en hij steekt de zolders ook bomvol. Tussendoor verdwijnt er toch wel eens iets. Hij weet zeker niet wat hij nog allemaal bijgehouden heeft.

 
Namiddag, rustdag.!

 

Dag 118, don 30 nov.

 

Wekker is afgelopen maar het lukt me niet om op te staan. Toch maar verder rusten tot 10 uur.

Een theetje gedronken maar om 10u30 terug in de zetel en geslapen tot 14u.

Toch maar rustiger aan doen.

Maar de verf riep!! En om 16u was ik terug in staat om de laatste stukken af te maken.
De rest zal voor volgende week zijn.

 
Weeral gebrost op de naaischool.

 

Dag 117, woe 29 nov.

 

Tom heeft de TV en de kast versleurd; en dan kan ik beginnen schilderen. Het valt mee, de verf ruikt inderdaad niet slecht; maar ze dekt minder goed dan ik hoopte. Dus een tweede laag zetten. Tot ’s avonds 10 u bezig geweest, nog een beetje opruimen en dan in bed. Slecht geslapen.

 

 

Dag 116, din 28 nov.

 

Verf gaan kopen.  Mijn plannen zijn veranderd. Ik wil niet alleen mijn rolkasten maar ook een muur herschilderen

 

Dag 115, maan 27 nov.

 

De computer is gecrasht.  En Bram zit in Gent, dus zijn wij helemaal hulpeloos.
In’t weekend krijgt hij het niet hersteld en de reservecomputer staat in Gent. De laptops zijn heilig, daar mag ik niet aankomen, dus moet ik mijn harde schijf – en die hapert weleens- gebruiken om alles op te slaan. Woensdag gaat Hubert naar Gent om de computer op te halen. Maar we moeten dan nog wachten tot vrijdag, tot Bram thuis is.
Iedereen die kinderen heeft begrijpt wat wel het betekent als je van hen afhangt om iets gedaan te krijgen : nooit tijd. Ofwel moe, dan humeurig, dan uitgaan, dan uitslapen, want dat mag toch ook wel eens zeker, dan heel slecht gezind. Na dreigementen begint het gebonk op de toetsen toch. Die moeten het ontgelden omdat onze auto in panne is en wij hem de vervangwagen niet willen laten gebruiken op een zaterdagnacht - wegens te veel power.

Tegen zondagavond raakt de computer opgestart maar heb ik nog altijd geen programma’s. Geduld, geduld…Vriendelijk blijven want ik moet nog altijd wachten.
En maandagavond raakt het in orde, nog wel geen printer, maar toch al terug beeld. Zelfs meer dan vroeger, ik heb er ook TV bij gekregen.

Dankuwel lieve Bram!!!

 

 

Dag 113, zat 25 nov.

 

Ik voel me opmerkelijk goed, energie te veel. Eerst winkelen en dan koken. Ik maak een quiche en nodig Liesbeth en Tim uit.  Zij moet een kleur helpen kiezen voor een beetje bij te verven in de living. Ik verbrand me goed aan de oven, een grote blaas op mijn arm, we komen er niet uit of het Brazilië is of Zuid-Amerika (de vorm!). Flamazine moeten gaan lenen bij Gilberte, een gaasje erop en ik kan weer verder.

 

 

De voorbije weken is er niets spectaculairs gebeurd.

 
Ik ga af en toe eens trainen, blijf in huis rondprullen, en probeer mijn werk bij te houden.

 

Dag 114, zon 26 nov.

 

Vandaag de feest van Liliane en Jos, 25^ste huwelijksverjaardag. Proficiat!! Ik ben er toch weeral bij.

Voorzorgen genomen, genoeg gerust en hopen dat het er niet te warm zal zijn en dat er niet gerookt wordt.

 
Ik heb me goed kunnen houden, op het zweten na, dus, de feest was goed. Lekker gegeten, niet te vlug na mekaar zodat ik toch van alles kon genieten. Eventjes kreeg ik het erg, ik was beschaamd over mijn zweten, en dan wordt dat natuurlijk nog erger. Geen zuurstof nodig gehad.

 

Dag 111, don 23 nov.

 

Voel me beter. Loop al terug rond, alleen nog moe maar dat is niets nieuws.

                                      

Dag 110, woe 22 nov.

 

 

Mijn keel is beter, mijn oren kraken nog en mijn spieren willen nog niet mee. Maar geen koorts meer. ’s Middags werd ik uitgenodigd om pannenkoeken te komen eten bij Patricia. Een aangename verassing, want dat is één van mijn lievelingsgerechten. De stapel strijk neemt toe, ik heb al alles op een stoel gehangen, goed in’t zicht. Geen goesting, liever mee gaan winkelen met Patricia en daarna een koffietje drinken dan zie ik die stoel ook niet. Deze avond stond ik voor een dilemma. Strijken of trainen. Ben gaan trainen, en het heeft me goed gedaan. Ik voel me een stuk beter dan daarstraks. Morgen dan maar strijken, voor de stoel omver valt. Vandaag is mijn brief in het parochieblad verschenen. Ik ben benieuwd of mijn oproep voor donors iets zal bijbrengen. Gelezen zal het alleszins worden, het neemt bijna het hele voorblad in beslag. Het is wel mooi gebracht. Al zeg ik het zelf, bescheiden als ik ben.

 

 

Dag 109, din 21 nov.

 

Deze morgen voelde ik me ziek-ziek-ziek. Behalve mijn keel en oren deden nu ook al mijn spieren pijn. Een beetje meer zuurstof, en lekker voor de kachel met een tas thee.
De strijk is blijven staan. Alleen een beetje opruimen en afwassen en gemakkelijk eten gemaakt…   Deze avond voel ik toch dat de Dafalgan en antibiotica hun werk doen. Geen koorts meer gehad en mijn keel is toch al iets beter.  Ik had normaal GHB moeten verwittigen van mijn infectie, maar ik heb het altijd maar uitgesteld. Ik ben bang dat het een gemiste kans zou zijn. Ik gok erop dat ik vannacht nog niet aan de beurt ben, en morgen hoop ik weer een beetje beter te zijn. Slaapwel.

 

Dag 108, ma 20 nov.

 

Ik ben deze nacht ziek geworden. Ik was al ziek, maar nu nog een oor- en keelontsteking bij.
Nu ben ik ziek-ziek. Mijn keel en oren zitten dicht, ik kan niet slikken en niet liggen. Maar mijn longen zijn nog zuiver. Ik moet van Dr. Switters direct met antibiotica starten. Ik heb van alles een voorraadje in huis, dus onmiddellijk ingenomen. Dafalgan brengt iets verlichting.

Een drukke namiddag, de telefoon staat niet stil. Ik lig dus maar te soezen. Ik ben altijd een buikslaper geweest. Nu heb ik al een tijdje ondervonden dat het zo niet meer lukt, geen adem. Op mijn linkerzijde gaat ook niet, dan zucht Hubert in mijn gezicht. En mijn rechterlong doet het meeste pijn, die kant lukt ook niet. Nu heb ik een houding gevonden,tussen rechterzijde en rug in, en zo adem ik het gemakkelijkst. Dan stop ik een stuk van het donsdeken onder mijn rug om mijn evenwicht te bewaren, maar dat kan Hubert dan weer niet verdragen, hij trekt constant aan het deken. Ik lig dus regelmatig bloot, ik heb niet genoeg lucht, kortom, ernstige bed –en slaapproblemen. Ik vind dus dat Hubert mij ziek gemaakt heeft. Of Tom. Zij hadden de voorbije weken ook  virale bovenste luchtweginfecties. Ik had al voorgesteld een mondmasker te dragen, ik stelde het lachend voor, maar ik had het beter gemeend. Nu ben ik dus ziek.

 

Dag 107, zon 19 nov.

Zondag, dood en doodmoe. Heel de namiddag geslapen en ’s avonds voel ik me nog niet fit genoeg om naar ons ma en de oma te gaan. Verder slapen.

 

Dag 106, zat 18 nov.

 

De trouwdag van Evi, dochter van collega Martine. Moeilijk wakker geworden, dat belooft al. Tegen 11 uur naar de kapper. En dat was nu niet bepaald mijn beste idee. Een zaterdag, al veel volk geweest, veel met spuitbussen en sprays gewerkt, het is er warm en het wegwerken van mijn grijze haren neemt nogal wat tijd in beslag. Nadien was ik blij dat ik buiten was; ik stap te voet Hubert tegemoet. Maar thuis gekomen overviel mij dat bekende gevoel. Vlug mijn bed in en in plaats van om 3u te vertrekken naar Genk, wordt het 4u30. Maar al goed dat we later toekomen want een hele receptie lang rechtstaan zou toch te vermoeiend zijn. En als ik daar alleen op een stoel zit, voel ik me zo opgelaten. Het is lang geleden dat ik zo’n stralend bruidje gezien heb. Evi ziet er echt gelukkig uit. Heel de familie trouwens. Het is een lekkere feest; een heel speciale zaal en dat alleen zorgt al voor stof voor het tafelgesprek. Wij zitten aan tafel met Liliane en Jean, Danielle (een heel vroegere collega) en Harry en een vroegere baas van Evi. Na de maaltijd begint de ‘fuif’ en komen mijn andere collega’s Diane, Bea en Maggy. Maar in dat gedeelte van de zaal kan ik het niet uithouden, warm en veel rook. De muziek staat keihard. Er valt niet meer te praten. Er wordt veel gedansd en dat doet wel pijn. Ik kan niet bij hen staan, ik kan niet dansen, ik zit in het rookvrije gedeelte van de zaal. Hubert en Liliane houden me gezelschap. Ik heb haar vaak gezegd dat ze gerust mocht gaan dansen, maar misschien verstond ze me niet met de luide muziek. Ik ben toch niet de eerste die naar huis gaat. Ben toch blij dat ik mijn zuurstof in de auto heb.

 

Dag 105, vrij 17 nov.

 

Ik ben ongeveer bij met schrijven, maar als ik terug begin te lezen, verander ik zoveel dat ik bezig zal blijven. Terug bloemschikken. Het is goed weer en ik ga met de fiets op stap om van alles bij elkaar te zoeken. Maar fietsen en takken en bladeren bij gaan niet goed samen. Eerst een beetje zuurstof voor ik vertrek, en een extra bruistablet om alles goed open te zetten. Bram en Dorien spreken tegenwoordig al af wie van hen beiden de auto nodig heeft; Dorien was te moe en bleef thuis dus kon Bram onze auto gebruiken want Liliane zou dan wel rijden. We hebben nogal chance hé, dat wij zo nu en dan ook nog eens over onze auto kunnen beschikken. We zijn met een klein groepje, een rustige avond en mijn bloemstuk valt mee. Ik had me weeral overschat en alles meegenomen voor een tweede, maar zoals ik al zei, ik heb mezelf overschat...

 

Dag 104, don 16 nov.

 

Ik heb Sinterklaaskoekjes gekocht. Zo van die ronde nic-nacjes met suikertjes op. Sorry dr. Dupont, maar ik heb heel de zak leeg gegeten. Ingrid kwam met Jef op bezoek en zij heeft geholpen. Maar ik moet eerlijk zijn, de verhouding was 100/1. Ik zal ze niet meer kopen. Ik heb nog een zak in huis en die mag voorlopig niet open. Ik zal de volgende dagen  op mijn tanden bijten. Het is toch wel moeilijk zo zonder auto, ik heb het gevoel dat ik nu helemaal niet meer buiten kom. Want met de fiets is te veel inspanning geworden. Tot bij ons ma lukt nog, maar als het verder is, heb ik er niet veel plezier meer aan. Hubert gaat bijna altijd met de fiets en de trein werken en trainen, maar voor ons luxebeestje Tom is dat moeilijker. Ik laat het hem zoveel mogelijk zelf uitpuzzelen, maar moet toch regelmatig vroeg opstaan om hem naar het station te brengen. In plaats van hem met de fiets naar Begijnendijk te laten gaan, laat ik me toch weer overhalen om naar Aarschot te rijden. Hij heeft al door dat werken meer is dan geld op de rekening krijgen.

 

Dag 100, zondag 12 nov.

 

Mijn honderdste dag op de wachtlijst! Het blijft wachten op mijn nieuwe longen. Het is vandaag ook de cross van Beta in en rond de Tumkens in Betekom. Toch uitgeslapen ’s morgens. Maar na een dringend telefoontje, weliswaar niet uit Leuven, onmiddellijk moeten vertrekken zonder eten en zonder mijn wonderflesjes te gebruiken, met de koffertjes geld. Bevoorraden met kleingeld en ophalen van het groot is vandaag mijn taak als penningmeester. Ik stap aardig wat rond, maar ’t is goed weer en ik voel me prima.
Toch een moment vrij genomen om mijn kleurtjes aan te brengen. En ja hoor, het valt bij enkelen op dat ik er beter uitzie dan vanmorgen. Zelfs mijn ogen staan niet meer zo vermoeid zegt Maria Wittemans. Ze duwden me regelmatig op een stoel, alles verloopt goed en dat geeft me extra adrenaline; in de sporthal hangt geen rook dus heb ik ook genoeg lucht. Het is Bert zijn eerst cross. Als eerstejaars tussen die ouderen en ook groteren voor de eerste keer 2550m crossen en dan ook uitlopen, knap Bert!!! Hij is zelf wat ontgoocheld over de uitslag, en de vermoeidheid zorgt voor een traantje, dus ik vind dat hij een extra prijs verdient. Maar ja, ’t is dan ook mijn lievelingsneefje en ik zijn dito tante. Ik hoop dat hij volhoudt, ik blijf zeker supporteren. Om 6u moet ik toch uiteindelijk toch forfait geven. Het opruimen is niet meer aan mij besteedt, dus ik maar met mijn kassen geld naar huis. Ik ging maar niet in bad want ik vreesde dat ik er nooit meer uit zou geraken. Doodmoe, maar na een verkwikkende douche,(die vitalising / refreshing douchegel “pure zijde met macadamiaolie en Aloë Vera”, werkt echt!!), heeft Bram voor frieten met stoofvlees gezorgd. Dank je wel lieve Bram.  ’s Avonds kan ik het toch niet laten, ik ben te benieuwd naar de resultaten en begin het geld nog te tellen. We hebben goed gewerkt. De volgende dagen veel rusten, slapen en geld tellen.

 

Dag 98, vrij 10 nov.

Ik was vergeten dat ik vanavond naar het toneel zou gaan. 20 minuten voor het vertrek werd ik eraan herinnerd. In spoedtempo mijn flesjes en potjes boven gehaald, en ik stond klaar toen Liliane en Vivianne mij kwamen halen. Ik heb affiches voor de promotie van de donoractie meegenomen. Ze werden er direct opgehangen. Het doet me toch wel iets als ik dan zie dat ze gelezen worden. Nu nog hopen op een beetje respons. s’ Avonds nog iets gaan drinken in Aarschot en het is weeral veel te laat geworden voor mij. In gezelschap, en als ik me amuseer, vergeet ik wel eens dat ik er eigenlijk niet tegen kan. Maar morgen rusten we dan wel uit.

 

Dag 92, zat 4 nov.

Naar Maastricht met Hubert, Liliane en Jos.

Heel de heenweg geslapen met zuurstof. Gelukkig dat ik mezelf steeds zo kan programmeren, instappen, zuurstof open en slapen. Ginder heb ik eerst een kwartier met een suf hoofd rondgelopen, zo’n soort ochtendgevoel, maar bij de eerste koffie werd ik wakker. In de buurt van de winkels fleurde ik helemaal op! Door het cortisonengebruik heb ik erg veel last van couperose gekregen, en dat in combinatie met mijn altijd warm hebben, betekent dat ik altijd rode wangen heb. Geen enkele van de potjes en crèmes die ik heb kunnen dat bedekken. In een grote parfumerie kreeg ik hulp van een visagist. Ongelooflijk wat die kon met een paar flesjes en potjes. Iedereen vond dat ik er stukken beter uit zag. En dat was genoeg om meteen mijn sinterklaas-, kerst-  en nieuwjaarsgeschenken te kopen (volgens Hubert dan toch). Dus zal ik weeral geen Senseo krijgen hé Bram. En wat dan nog het mooiste is, de potjes en flesjes werken thuis ook! ’s Avonds mosselen gaan eten in de voetbalkantine bij Tom.  Ik kon het er niet uithouden, veel te warm, rook, geen lucht. Het was ofwel buiten gaan zitten ofwel zuurstof nemen. Ik heb de stap gezet, en de eerste keer buitenhuis zuurstof genomen. Het viel nogal mee, ik had minder bekijks dan verwacht. Maar mijn eetlust was toch weg. Ik kreeg nauwelijks een halve curryworst op en enkele frieten. Iedereen deed heel normaal, dus ging mijn verlegenheid toch over. Maar de volgende dag moest ik het toch bekopen, ik ben niet wakker geweest.

 

 

 

 

 

 

 

Volgende

Over vechten, wachten, maar vooral hopen...

Skivakantie Februari 2006, La Bresse