boeken

cursussen

lezingen

vragen

reizen

nieuw

links

e-mail

home
 

English

Français

Thema

Schatjepatatje is een snoepje. Meestal toch.
Soms maakt hij mama en papa gek met zijn wilde kuren.
Maar is hij de enige met vuile manieren?
Een prentenboek voor ondeugende kleuters én ouders.

De Bond, 17 april 2009
Ria De Schepper: Schatjepatatje

In ‘Schatjepatatje’ van Marita de Sterck is de hond Patat de centrale figuur. Zijn baasjes verwachten dat hij een goedgemanierd Schatjepatatje is, dat netjes is, stil zit en prima luistert. Patat is evenwel een wilde hond die zijn baasjes na-aapt, iets wat zij niet zo appreciëren. Dit vermakelijke prentenboek suggereert dat baasjes meer op hun honden lijken dan ze vermoeden en omgekeerd. De illustraties van Ceseli Josephus Jitta  tonen deze gelijkenissen en tegenstellingen op een aparte manier. Met allerlei soorten stofjes maakte ze artistieke collages waarin ze de hond en zijn baasjes dynamisch naast en tegenover elkaar zet.

Standaard Der Letteren, 13 maart 2009
Vanessa Joosen: Schatjepatatje wil een zoen

Schatjepatatje leidt letterlijk en figuurlijk een hondenleven: hij mag geen lawaai maken, niet aan zijn baasje likken, hij moet stilzitten en groenten eten. Erger nog is dat je op de prenten ziet dat de mensen veel strenger zijn voor hun hond dan voor zichzelf: terwijl hij niet gulzig mag zijn en zich netjes moet gedragen, likt zijn bazinnetje de slagroom van haar vingers. En papa en mama mogen wel zoenen, maar een kus van Schatjepatatje vinden ze vies.
Er wordt wel eens gezegd dat dieren in kinderboeken symbool staan voor de kinderen zelf, en dat lijkt in dit boek zeker van toepassing. Het verhaal doet sterk denken aan Vroem vroem boem! van dezelfde auteur, waarin een levendige kleuter centraal staat die veel overeenkomsten vertoont met Schatjepatatje. Een andere gelijkenis is dat beide boeken impliciet multicultureel zijn: op de prenten kan je zien dat het baasje van Schatjepatatje moslim is. Hoofdpersonages in Vlaamse kinderboeken zijn vrijwel zonder uitzondering blank, en als ze dat niet zijn, is hun andere huidskleur of cultuur meestal het centrale thema. Het is verfrissend dat Schatjepatatje een islamitisch personage opvoert als iets wat zo vanzelfsprekend is dat het niet in de tekst vermeld hoeft te worden. Vanuit het standpunt van Schatjepatatje maakt het overigens niet uit welk geloof zijn baasje aanhangt - als hij maar op tijd zijn eten en zijn knuffels krijgt.
Schatjepatatje is een levendig en vlot leesbaar boek, geschreven in een sappige taal met duidelijk Vlaamse accenten. Zowel de auteur als de illustratrice heeft gevoel voor humor. Heerlijk is de prent waar de pogingen van Schatjepatatje om zijn kontje te likken naast de yoga-oefeningen van zijn bazinnetje geplaatst worden. Ook de illustratie waar een hondenfluisteraar raad komt geven, is een leuke knipoog naar de volwassene. De prenten bestaan uit een opvallende combinatie van geweven collageknipsels en kleurvlakken in waterverf, die het dynamische karakter van Schatjepatatje en zijn familie perfect weergeven.