|
Thema
Het had zo'n mooie dag kunnen zijn.
Stralend weer, de examens voorbij, met de klas naar het
zwembad. In plaats daarvan zweet Tara zich te pletter in
de wachtkamer van de tandarts, met haar mond vol pijn en
haar buik vol bloed. En buiten wacht Simon. Terwijl de
tandarts spuit en wrikt, denkt Tara aan de voorbije
maanden. En aan Simons vraag: Kom je zaterdag? We hebben
het huis voor ons alleen. Weken, maanden had ze hem
ontweken. Maar nu leek er geen ontkomen aan. Tara zit in
de wachtkamer van het leven. Ze heeft lang genoeg
gekeken. Is het nu haar beurt om mee te spelen? Tara
wikt en weegt.
De pers
Max Verbeek in Leesgoed 1995/3:
'Net als Marga Minco en Anne Provoost heeft ook Marita
de Sterck heel zorgvuldig gewerkt met motieven. Een mooi
verteld verhaal, rake dialogen en een fraaie
vormgeving.'
Annemie Leysen in De Morgen 19-05-1995:
'De hele konstruktie van de novelle is bijzonder
geslaagd. Het motief van het bloeden op alle fronten --
hart, tand en menstruatie -- vormt een intrigerende
achtergrond. De kombinatie van het letterlijke en
figuurlijke wachten en afwachten lijkt me een
interessante vondst.'
Herman de Graef in Leesidee maart 1995:
'Tara's onzeker en twijfelend denken laat zijn sporen na
in de talige vorm van dit verhaal. Een sterk
psychologisch verhaal over een boeiend meisje op de rand
van volwassenheid.' |
